tag:blogger.com,1999:blog-10363096203677897502012-02-02T14:59:13.770+08:00Queen's MemoriesThe Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.comBlogger991100tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-30352939891183849062011-11-11T14:23:00.004+08:002011-11-11T14:30:19.005+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-cmhl__9D9ZA/Try_VIoaNYI/AAAAAAAAB00/RohIW2zfNxs/s1600/DSCN3055-1.JPG"><img alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-cmhl__9D9ZA/Try_VIoaNYI/AAAAAAAAB00/RohIW2zfNxs/s320/DSCN3055-1.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uUgQTVe48-A/Try_UxmYADI/AAAAAAAAB0Y/XZnoGEgdkts/s1600/DSCN3015.JPG"><img alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-uUgQTVe48-A/Try_UxmYADI/AAAAAAAAB0Y/XZnoGEgdkts/s320/DSCN3015.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LhGzkgUUwzA/Try_q6AHsCI/AAAAAAAAB08/HsxvanGCtWw/s1600/IMG_0663.JPG"><img alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-LhGzkgUUwzA/Try_q6AHsCI/AAAAAAAAB08/HsxvanGCtWw/s320/IMG_0663.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div style="clear:both; text-align:NONE"><a href="http://picasa.google.com/blogger/" target="ext"><img src="http://photos1.blogger.com/pbp.gif" alt="Posted by Picasa" style="border: 0px none ; padding: 0px; background: transparent none repeat scroll 0% 50%; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial;" align="middle" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3035293989118384906?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-11309362036480606992011-08-19T14:00:00.004+08:002011-08-19T14:05:21.102+08:00 <br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;">မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ သမီးေျခေထာက္ေလးေတြက ေသးေသးေလးေတြ.. မာမီခ်စ္လြန္းလို႕ပါးစပ္ေလးနဲ႕ ငံုထားတာ... <br />မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အူဝဲ အူဝဲ နဲ႕ ငိုတာေလ.. <br />မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္.... ခ်ိဳဗူးေတြ တစ္ဗူးျပီး တစ္ဗူး စို႕တာေလ <br />မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္..... မီးမီးက ပိစိေကြးေလးပဲ ရွိေသးတာ ... အခု မန္မန္းစားလို႕ ၾကီးလာတာေလ... <br />မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ေလ......... <br />မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ေလ</span>................... <br /><span style="font-style: italic;">မီးမီးငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ေလ</span>............................. <br />မီးမီးငယ္တုန္းက ဆိုရင္ ..............................................ဘာျဖစ္တာလဲ ေျပာျပပါဦး လို႕ေမးတတ္ေနတဲ့သမီးေလး လူၾကီးျဖစ္သြားတဲ့အခါ ခုလိုပဲ စိတ္ဝင္တစား ေမးဦးမွာလား မသိပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မိဘတိုင္းက သားသမီးေတြ ရဲ့ အမူအက်င့္ ေတြကို ဘယ္အရြယ္ပဲေရာက္ေရာက္ တသသ နဲ႕ေျပာတတ္ၾကတာပါပဲ။ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ သမီးေလးရဲ့ စကားေလးေတြ အမူအက်င့္ေလးေတြ ကို အမွတ္တရ ပိုစ့္အျဖစ္နဲ႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ေရးမိပါတယ္။ <br /> <br /><span style="font-style: italic;"></span> <br /><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;">ခင္ၾကီးက်ယ္</span> <br /> <br />သမီးက အသန္႕အျပန္႕ၾကိဳက္သလို စည္းကမ္းလည္း ၾကီးတယ္။ သူ႕ပစၥည္းေတြ သူမ်ားကိုင္တာမၾကိဳက္၊ အိမ္ကပစၥည္းေတြ ထားေနက်ေနရာမဟုတ္ရင္ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေရႊ႕တတ္တယ္။ ဗီရိုမွာ အဝတ္ေလးညႇပ္ေနရင္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ဖြင့္ျပီး အဝတ္ကို ေသခ်ာထည့္ျပီးမွ ျပန္ပိတ္တယ္။ အလုပ္မ်ားေနတဲ့အခါမွာ သမီးရဲ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္တာေတြကို စိတ္ညစ္မိတယ္ ။ <span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">မာမီ ဘာလို႕ အံဆြဲက ေသခ်ာမပိတ္တာလဲ ... မာမီ...ဒီနားမွာညစ္ပတ္ေနတယ္ မာမီ မီးမီး ဖိနပ္ ညစ္ပတ္ေနျပီ ေရေဆးေပးပါဦး</span><span style="font-weight: bold;"> </span> ဆိုတာေတြညံေနေအာင္လဲ ခိုင္းတတ္တယ္။<span style="font-style: italic;"> </span>သမီးရဲ့ အေအးေသာက္ထားတဲ့ ခြက္ထဲကို ေနၾကာေစ့ခြံေတြ ထည့္မိေတာ့ သမီးက ဘာလို႕မီးမီးရဲ့ ခြက္ထဲထည့္တာလဲ တဲ့။ ျပန္ေဆးေပးပါ့မယ္ လို႕ေျပာလဲ မရ။<span style="color: rgb(0, 0, 102); font-style: italic;"> မထည့္နဲ႕ မီးမီးမၾကိဳက္ဘူး</span> တဲ့။ ကြၽန္မလဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ခင္ ၾကီးက်ယ္... ခင္ၾကီးက်ယ္ လို႕သီခ်င္းလုပ္ဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာတည္တည္ နဲ႕ ဘယ္သူ႕ကို ေျပာတာလဲ တဲ့။ <br /> <br />မီးမီးဖုန္းတစ္ခါပဲၾကည့္မယ္ေနာ္ လို႕ ခြင့္ေတာင္းတတ္သလို တကယ္ပဲ သူေဆာ့ခ်င္တဲ့ game <br />တစ္ပြဲေလာက္ေဆာ့ျပီးရင္ ဖုန္းပိတ္ျပီးျပန္ေပးတတ္တယ္။ သမီးကသူသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ Vitamin C ေဆးျပားေလးေတြကို တစ္ေန႕သုံးျပားပဲေနာ္ လို႕ ေျပာထားေတာ့ ေဆးပုလင္းထဲကေန ပိုက်လာတာ ေတြကိုျပန္ထည့္ရွာတယ္။ လူၾကီးေတြဘုရားရွိခိုးေနရင္ အသံမထြက္ပဲ တိတ္တိတ္ေလးေနေပးတယ္။ <br /> <br /></div><span style="font-style: italic;">Complain မ်ားနဲ႕ မီးမီး <br /></span> <br />စကားေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္လာတာနဲ႕ သမီးက Complain စမ်ားေတာ့တာပါပဲ။<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);"> ေအ့...မီးမီး နားထဲ ဆပ္ျပာဝင္ကုန္ျပီ... ေခ်ာ္လဲေတာ့မွာပဲ .. ဒါမ်ိဳးလုပ္ရင္ မီးမီးမ်က္စိ စပ္တယ္</span> စတဲ့ အသံမ်ိဳးစုံ က ေရခ်ိဳးခ်ိန္။ <span style="font-style: italic;"> <br /> <br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မန္းမန္းက အေအး လဲ မပါဘူး ဘာျဖစ္လို႕လဲ။ မာမီက အမ်ားၾကီးေကြၽးတာကိုး ... မီးမီး အဟြတ္.အဟြတ္.ျဖစ္ကုန္ျပီ </span></span>ဆိုတာေတြက ထမင္းစားခ်ိန္။<span style="font-style: italic;"> <br /></span> <br />အျပင္သြားရင္ ဟိုဟာဝတ္မယ္ ဒီဟာဝတ္မယ္ နဲ႕ ေခ်းမ်ားတာ ေတြ၊ ဟိုဖိနပ္စီးမယ္ ဒီဟာမၾကိဳက္ဘူး ဆိုတာ ေတြ၊ သူ႕ရဲ့ နာရီ မ်က္မွန္ စတဲ့ ဘာညာေတြေရြးတာေတြ ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး စိတ္ရွည္ရွည္ ထားရတာနဲ႕ လူေတာင္ေတာ္ေတာ္ သည္းခံတတ္လာတယ္။<span style="font-style: italic;"> <br /> <br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ကဲ့ရဲ့တတ္သူေလး</span><span style="font-style: italic;"> <br /></span> <br />ေနကာမ်က္မွန္တပ္ျပီး ပဲမ်ားေနတဲ့ ကြၽန္မက သမီးကို လွလားလို႕ သူ႕ အေဖေရွ႕မွာ ေမးေတာ့ သမီးရဲ့ ရက္ရက္စက္စက္ မွတ္ခ်က္က<span style="color: rgb(0, 102, 0);"> </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">လွဘူး .. ခ်ဳံးမၾကီး (စုန္းမၾကီး) လိုပဲ </span><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;"> </span>တဲ့။ ဒါနဲ႕သမီးနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့ အခ်ိန္ မွာျပန္ေမးေတာ့ သိပ္လည္တဲ့ မီးမီးက <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">လွတယ္ ...ကိုးရီးယား ကားလိုပဲ </span><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 102, 102);"></span> </span>တဲ့။ သမီးက သူ႕အေဖ အားကိုးရွိရင္ နည္းနည္းကဲ တတ္တယ္။<span style="font-style: italic;"> <br /> <br /></span>တေန႕ေတာ့ ေက်ာင္းအသြား လမ္းမွာ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႕ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားေတာ့ သမီးက <span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 0);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 51, 204);">လွလဲ</span> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">လွဘူး</span> </span> </span>တဲ့။ ေတာ္ေသးတာ က ျမန္မာ မဟုတ္လို႕သာေပါ့။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အိပ္ငိုက္ေနတဲ့ အဖြားအို ကိုျမင္ေတာ့ အေမနားကပ္ျပီး <span style="color: rgb(102, 51, 0);"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153);"> မာမီ.. အန္းမ (အဖြား) အစ္စ္ စလစ္ပီး </span><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လို႕ ျပဳံးတံု႕တံု႕ </span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153);"> </span></span> အတင္းလဲတုပ္တတ္ရဲ့။ ခိုအမဲေလးေတြ ျမင္ရင္ <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;"> <span style="color: rgb(153, 51, 153);">သူတို႕ကေရမခ်ိဳးလို႕ေလ အသားမဲတာ</span></span> လို႕ အတည္ေပါက္နဲ႕လည္း ေျပာတတ္ရဲ့။ နယ္ကသူ႕ဘၾကီး ဓါတ္ပံုကို ၾကည့္ျပီး <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;"> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဟား ဟား ဖိနပ္ အခ်ဳတ္ၾကီး</span> </span>လို႕လဲ ကဲ့ရဲ့တတ္ရဲ့။<span style="font-style: italic;"> <br /> <br />ဆရာမ <br /> <br /></span>ေက်ာင္းတက္တာၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် သမီးက ေက်ာင္းကဆရာမေလသံ အတိုင္းအိမ္မွာဆရာလုပ္တတ္လာတယ္။တခါ တခါ ဆရာမေလယူေလသိမ္း ကိုအတုခိုးျပီးေျပာ လို႕အားမရ အမူအယာပါ ပါလာတယ္။ <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">ဟြန္း... angry ! </span>လို႕ သူစိတ္ဆိုးတိုင္း ခါးေထာက္ျပီး ေျပာတတ္တယ္။ သူရဲ့ အရုပ္ကေလးေတြကို တန္းစီထိုင္ခိုင္းျပီး စာသင္တတ္ေနျပီ။စာအုပ္ကို လက္တဖက္က ကိုင္ျပီး ဟိုအရုပ္ လွမ္းျပီးေဟာက္လိုက္ ဒီအရုပ္ လွမ္းျပီးေဟာက္လိုက္ နဲ႕ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တတ္ေနျပီ။<span>အေဖနဲ႕ အေမ ျငင္းခံုေနရင္ </span><span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold;">Hay... can not fight !can not fight</span></span><span><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 204, 0);"><span style="font-weight: bold;"> ! </span></span><span style="color: rgb(51, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">လို႕</span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 204, 0);"> </span>ၾကားဝင္ေစ့စပ္ ေပးတတ္ေနျပီ။သူေျပာသမွ်ကို ဟုတ္ကဲ့ တီခ်ား Sandy လို႕ေျပာရင္ အင္း.... လို႕သံရွည္ဆြဲျပီးသေဘာက်ေနတတ္တယ္။ သမီးရဲ့ ဆရာမ က သူဟာေက်ာင္းမွာလဲ ဆရာသိပ္လုပ္တတ္တယ္ တဲ့။ <br /></span><span>တခါတေလ ကေလးတို႕ ထုံးစံ အတိုင္း အကဲပိုျပီး ဆိုး ေနတဲ့အခါ " ဆိုးရင္ မာမီ ရိုက္မွာေနာ္" လို႕ ၾကိမ္းေမာင္းရင္ သူက <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">မ ရိုက္ နဲ႕.... မီးမီး မၾကိဳက္ပါဘူး</span> လို႕ျပန္ေျပာတတ္ေနျပီ။ </span><span style="font-style: italic;"> <br /></span><span>သမီး ကိုအိမ္မွာဗမာစကားပဲေျပာ ရမယ္လို႕ စည္းကမ္းထုတ္ထားတဲ့ သူ႕အေဖ အိမ္မွာ English လိုေျပာမိရင္ သမီးကခ်က္ခ်င္းပဲ<span style="font-style: italic; color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;"> ဒက္ဒီ... ဗမာလိုေျပာေလ</span> လို႕ ေထာက္တယ္။</span><span style="font-style: italic;"> <br /> <br />..........သမီးက အိမ္ရဲ့ ဆည္းလည္းေလးျဖစ္သလို တစ္ခါတေလက်ရင္ေတာ့ အရမ္းအသံမည္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းၾကီးလိုပဲ။ သူငိုရင္ အသံအက်ယ္ၾကီးလုပ္ငိုလို႕ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သမီးေလး ခုခ်ိန္ထိ မိဘကို အရမ္းမပင္ပန္းေစပဲ က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ နဲ႕ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ............... <br /> <br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lcmM8k7zne8/Tk37mg80WhI/AAAAAAAABzo/rJtA9GmLdVw/s1600/DSCN2605.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-lcmM8k7zne8/Tk37mg80WhI/AAAAAAAABzo/rJtA9GmLdVw/s400/DSCN2605.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642442547263724050" border="0" /></a> <br /> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rylYU_1Vm-I/Tk38JMZjmcI/AAAAAAAABz4/yO3b9iZauFs/s1600/DSCN2337.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-rylYU_1Vm-I/Tk38JMZjmcI/AAAAAAAABz4/yO3b9iZauFs/s400/DSCN2337.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642443143042537922" border="0" /></a> <br /> <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-0U5mCdhO_x0/Tk388PhaB2I/AAAAAAAAB0A/-3OlQ0VkwBU/s1600/DSCN2502.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-0U5mCdhO_x0/Tk388PhaB2I/AAAAAAAAB0A/-3OlQ0VkwBU/s400/DSCN2502.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642444020054099810" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-style: italic;"> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-1130936203648060699?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-52661275905623152822011-04-25T15:50:00.001+08:002011-04-25T15:52:17.160+08:00(1)<br />တေန႕ေသာည ေနခင္းမွာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ တီဗီ ၾကည့္ ေနရင္း နဲ႕ ေၾကျငာတစ္ခုလာတယ္။ သမီးက ရုတ္တရက္ ေျပာတယ္၊ " ဦးဦး ဟာက အရွည္ၾကီး ပဲ " တဲ့။ ဘာရွည္တာလဲ လို႕ က်မကျပန္ေမးေတာ့ သမီးကသူ႕ ေမးေစ့ေလး ကိုင္ျပရင္း "ဒါ ဒါ " လို႕ျပန္ေျပာတယ္။တီဗီ ထဲက လူကိုေသခ်ာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မုတ္ဆိတ္ ရွည္နဲ႕။ ဒါနဲ႕ သမီး ကို " အဲဒါ မုတ္ဆိတ္ လို႕ေခၚ တယ္ " လို႕ ရွင္းျပေတာ့ သမီးေလးက<br /><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;">" ဟင္း.... မီးမီးလိုခ်င္တယ္... မီးမီးလို ခ်င္တယ္ .... မုတ္ဆိတ္ဝယ္ေပးပါ "</span><span style="font-weight: bold;"> </span>တဲ့။<br /><br />(2)<br />ေန႕ခင္းဖက္တစ္ေရး ႏိုးလာတဲ့သမီးေလးက သူ႕ဒက္ဒီကို ခ်က္ခ်င္းေမးတယ္။ အျပင္ခဏထြက္သြားတယ္လို႕ က်မကျပန္ေျဖေတာ့ သမီးရဲ့ မ်က္ခုံးေလးက်ံု႕သြားတယ္။ တေရးအိပ္ျပီးရင္ Shopping Center သြားရမယ္လို႕ေျပာထားတာကို မေမ့ပဲ သူ႕အေဖကသူ႕ကို မေခၚပဲ ထြက္သြားတယ္ေပါ့။ ခဏၾကာလို႕ အိမ္ေရွ႕တံခါးမွာ ေသာ့ဖြင့္သံၾကားေတာ့ သမီးက အိမ္ေရွ႕ကိုေျပးထြက္ျပီး သူ႕ဒက္ဒီကိုလည္း ျမင္ေရာ<br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold;">" You go shopping center la? Huh? You are very.. very... naughty." </span>တဲ့။<br /><br />(3)<br />ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတုန္းက နယ္ျပန္ျပီး တစ္လခြဲေလာက္သြားေနလိုက္ေသးတယ္။ သမီးရဲ့ တဝမ္းကြဲ မမေတြနဲ႕ ခဏရင္းႏွီးျပီး ခြဲခဲ့ရေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းသမားပီပီ သမီးကေမ့ပုံမရဘူး။ သမီးမမေတြ သူတို႕အေဖတာဝန္က်ေနတဲ့ "ဘိုကုန္း" ဆိုတဲ့ရြာေလးကို ျပန္တဲ့ရက္ကဆိုရင္ ေလွဆိပ္မွာသမီးက ဝက္ဝက္ကြဲငိုတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႕ကိုဘယ္အခ်ိန္ေမးေမး မမေတြ ဘိုကုန္းကိုေလွနဲ႕ ျပန္တယ္လို႕ သူမွတ္မိေနတယ္။ မေန႕က သူ႕ကို အေမ့ေကာက္ျပီး ေမးၾကည့္တယ္။<br /><br />" ဗန္းေမာ္က မမေတြကို မွတ္မိေသးလား သမီး "<br />" အင္း မွတ္မိတယ္ မမသုံးေယာက္"<br /><br />" သူတို႕ ကဘယ္ကိုျပန္သြားတာလဲ "<br />" ဘိုကုန္း ကို"<br /><br />" ဟား .....သမီးက မွတ္မိေသးတာပဲ .. ဘိုကုန္းကို ဘာနဲ႕ ျပန္သြားတာလဲ"<br />" အင္း... (ျပဳံးျပဳံးေလး) လုပ္ေနတယ္"<br /><br />ျပီးေတာ့ မဆိုင္းမတြ ေျဖရွာတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">" MRT နဲ႕"</span> တဲ့။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0fPus-QpyNY/TbUluX5wp7I/AAAAAAAABxg/VUANKpG7_bo/s1600/DSCN0839.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-0fPus-QpyNY/TbUluX5wp7I/AAAAAAAABxg/VUANKpG7_bo/s320/DSCN0839.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599423190325569458" border="0" /></a> School Picnic to Hortpark<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gCsMtTf5K0s/TbUmOC6TVzI/AAAAAAAABxo/RZ4gq-6C29w/s1600/DSCN0845.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gCsMtTf5K0s/TbUmOC6TVzI/AAAAAAAABxo/RZ4gq-6C29w/s400/DSCN0845.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599423734446511922" border="0" /></a>With her close friends..<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-m0t303tUzDQ/TbUm7zi47JI/AAAAAAAABxw/KJPS1iu07pU/s1600/DSCN0888.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-m0t303tUzDQ/TbUm7zi47JI/AAAAAAAABxw/KJPS1iu07pU/s400/DSCN0888.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599424520595762322" border="0" /></a>Green green grass<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0qKvILmMP3Q/TbUnalIxUmI/AAAAAAAABx4/rQfhrwgenrs/s1600/DSCN0915.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0qKvILmMP3Q/TbUnalIxUmI/AAAAAAAABx4/rQfhrwgenrs/s400/DSCN0915.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599425049304060514" border="0" /></a>Activities with teachers and friends.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5266127590562315282?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-77973653563253697312010-11-01T15:15:00.001+08:002010-11-01T15:22:58.565+08:00<span style="color: rgb(51, 0, 51);">It'd be a very interesting phase of life when the child starts speaking. Sandi is now trying to show off her feeling through words and knows very well how to ask parents to fulfill her needs. We have been alerted every second by her actions and words. Also, we've been shocked by her words which we'd never ever expected from her.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">To be growing up in Singapore, it happens to learn three languages at least. It's nothing strange and natural.Knowing that some people can learn more than three languages,.. (eg. my ex- manager can speak five languages fluently.), I'm sure she'll be picking up everything finally yet a mixture of languages is torturing her right now.Sometimes,, i feel pity to her since she has been given so much pressure.Though we don't want to be the ones who are giving so much pressure to their children, i feel that we are those ones exactly in practice.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">As like other peer level, she is very good in imitation. She pretends to be her teacher and shows us how her teacher speaks to her. ( eg. " You ! Close your eyes !!).We can't stop laughing whenever she does.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">She uses to say " I don't want you! " " What's the hell? " ......... whenever she is annoying .Those kind of words make me worry and I usually try to zip her mouth up.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">I don't know how many times I've asking her that " Do u love me?" when she starts knowing how to answer " Yes, i do". If my next question would be " How much do u love me?", she'd definitely answer " Two" by showing her fingers. If i ask " From where? " , she says "From my Heart".</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">One day, Sandi's teacher told me that how she loves music and likes to sing songs. Of course she does ! She is the one who ever asks me to turn on Lady Ga Ga's songs. Then she added" Sandi is very friendly as well".Frankly , as a mother, it came across sweetly to my hearing . After that I realized all of the mothers in the world would be like me when they heard some good things about their children.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">However, sometimes, Sadi makes me sad. Because, whenever i ask her that" Am I pretty?", she says " NOooo ..... but me". What a naughty girl!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">Well, these are some interesting things of Sandi at her aged of 2 and half.</span><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_On91C7I/AAAAAAAABvA/RaS1PITfGZI/s1600/IMG_0817.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 299px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_On91C7I/AAAAAAAABvA/RaS1PITfGZI/s400/IMG_0817.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534430512563948466" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">After asking several times to own a sun glass ,,, mun finally bought one for me... Look ! doesn't seem like Lady Ga Ga's style?</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_PAUoqpI/AAAAAAAABvQ/EFx9zx0NJRU/s1600/IMG_0819.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 299px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_PAUoqpI/AAAAAAAABvQ/EFx9zx0NJRU/s400/IMG_0819.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534430519102057106" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_O1IOv6I/AAAAAAAABvI/UBOnpfL5D6s/s1600/IMG_0816.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 248px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_O1IOv6I/AAAAAAAABvI/UBOnpfL5D6s/s400/IMG_0816.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534430516097236898" border="0" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_PVq4UtI/AAAAAAAABvY/Hb8YaRoJs7E/s1600/IMG_0820.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 299px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TM4_PVq4UtI/AAAAAAAABvY/Hb8YaRoJs7E/s400/IMG_0820.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534430524832502482" border="0" /></a> (30 Oct 2010)<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7797365356325369731?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-64657078035083230852010-10-19T13:48:00.001+08:002010-10-19T13:58:45.639+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3a7e24231bcc0fee" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3a7e24231bcc0fee%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D74CF233497290EEEA0AFB39D638BD7A2326AFEBD.547DB60677A6E9DDD45775204E6DD982174EEABB%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3a7e24231bcc0fee%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D-of0UwiKFCes2uwvigh3iYj4BvM&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3a7e24231bcc0fee%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D74CF233497290EEEA0AFB39D638BD7A2326AFEBD.547DB60677A6E9DDD45775204E6DD982174EEABB%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3a7e24231bcc0fee%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D-of0UwiKFCes2uwvigh3iYj4BvM&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><br /><br /><br />Last few weeks ago, the principal of " My first Skool " informed me about HFM (Hand, foot and mouth)disease which was keep on spreading among children and they decided to close the center for 10 days to take thorough cleaning of the center , toys and improve the center's learning environment. They took professional cleaning as well.<br /><div style="color: #274e13;"><br /></div><div style="color: #274e13;">Well...most of the parents found it difficult to get short-term alternative care of their children though it couldn't bother me. I was happy that i thought i could spend some quality time with my girl. But ......... after taking care of her for 10 days, i lost my weight 3kg though she gained 3 kg.</div><div style="color: #274e13;"><br /></div><div style="color: #274e13;">Let's imagine how naughty she was ! i couldn't take&nbsp; a nap or even a breath .LOL! </div><div style="color: #274e13;"><br /></div><div style="color: #274e13;">Now it's the time to go back to school. Sandi is crying again when i send her to school but hopefully this will be fine soon.</div><div style="color: #274e13;"><br /></div><div style="color: #274e13;">So,, this is the video proving that she made me restless. Enjoy !</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-6465707803508323085?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-89187935895990655252010-09-09T12:30:00.000+08:002010-09-09T12:34:45.640+08:00<span style="color: rgb(102, 51, 0);">(1)</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ သမီး . ဘာျဖစ္လို႕ ေဘာင္းဘီကို ခ်ြတ္ပစ္ေနတာလဲ ။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သမီး ။ ။ I'd better change this one.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သမီး ။ ။ I think ..႐ႉ႐ႉး...</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သမီး ။ ။ I want to change this one .. (သူ႕အကၤ်ီကိုျပတယ္)</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ ဘာျဖစ္လို႕ လဲခ်င္တာလဲ အေကာင္းၾကီးကို..</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သမီး ။ ။ It's dirty. </span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ ဘယ္မွာလဲ</span>.<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">သမီး ။ ။ There .. there... <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">you see?</span> </span></span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);"> ကြၽန္မ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ .. စီး ပါျပီရွင္ .. စီး ပါျပီရွင္.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">(2)</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ကြၽန္မ။ ။ သမီးေရ မန္မန္း စားမယ္။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">သမီး ။ ။ NO!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ကြၽန္မ။ ။ လာပါ သမီးရယ္ .. ဒီမွာ မန္မန္း ေလးက သမီးၾကိဳက္တဲ့ Soup နဲ႕ေလ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">သမီး ။ ။ I don't want.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ကြၽန္မ။ </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">။ </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ဘာ I don't want လဲ . မရဘူး . စားရမယ္။ </span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> သ</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">မီး ။ </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">။ </span><span style="color: rgb(255, 102, 102);">No....... i don't want....</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);font-size:130%;" > "ပုေရာက္"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">(3)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">သ မီး ။ ။ မာမီ .. မာမီ .. </span><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ေအး သမီးေလး ေျပာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">သ မီး ။ ။ ummm....***8&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;...%%%%%....$$$$....</span><br /> <span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ဘာေျပာတာလဲ သမီး</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">သ မီး ။ ။ ***8&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;...%%%%%....$$$$................ </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);font-size:130%;" > Understand?</span><br /> <span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ဘာကိုေျပာေနတာလဲ ..နားမလည္ဘူး... ခ်ိဳေဖ်ာ္ေပးရမွာလား မန္မန္း ဆာတာလား .</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">သ မီး ။ ။ <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">NO ! </span></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);">***8&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;...%%%%%....$$$$..~~~~~~~ ^^^^^ ****** </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);font-size:130%;" > <span style="font-size:180%;">Understand?</span></span><br /> <span style="color: rgb(0, 51, 0);">ကြၽန္မ။ ။ အိုေက အိုေက .. understand understand....(</span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);">***8&amp;&amp;&amp;&amp;&amp;...%%%%....$$$$..~~~~~~~ ^^^^^ ****** </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 51, 0);font-size:130%;" > </span><span style="color: rgb(0, 51, 0);">?) ဪ.....ဟုတ္တာေပါ့ မွန္တာေပါ့္ သမီးရယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-8918793589599065525?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-59629061292620801572010-08-30T12:45:00.000+08:002010-08-30T12:47:41.415+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NlQMS0I/AAAAAAAABs8/6ChmxRF4psQ/s1600/P1010012.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NlQMS0I/AAAAAAAABs8/6ChmxRF4psQ/s320/P1010012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511057076472531778" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NA17l2I/AAAAAAAABs0/jYHTsEleljQ/s1600/P1010008.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NA17l2I/AAAAAAAABs0/jYHTsEleljQ/s320/P1010008.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511057066698708834" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1MvDdruI/AAAAAAAABss/8LBKqY1oSG4/s1600/P1010009.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1MvDdruI/AAAAAAAABss/8LBKqY1oSG4/s320/P1010009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511057061923630818" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1L_bnBkI/AAAAAAAABsk/jRzB7SQk1Hg/s1600/P1010011.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1L_bnBkI/AAAAAAAABsk/jRzB7SQk1Hg/s320/P1010011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511057049140004418" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NwtkQ6I/AAAAAAAABtE/3QV2_rc1PtE/s1600/P1010016.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 318px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/THs1NwtkQ6I/AAAAAAAABtE/3QV2_rc1PtE/s320/P1010016.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511057079548527522" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5962906129262080157?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-60436884650397278812010-08-12T09:50:00.000+08:002010-08-12T09:57:38.219+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFoaGoCz8qI/AAAAAAAABrU/jz-TuE1MqSo/s1600/21052010.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFoaGoCz8qI/AAAAAAAABrU/jz-TuE1MqSo/s320/21052010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501738595917230754" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:100%;">မနက္ခင္း ရုံးေရာက္ရင္ အျမဲတမ္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕ ၾကိဳတတ္တဲ့ အလုပ္စားပြဲေလး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သခင္မဲ့ေနဦးမယ္ မသိ။ သုံးႏွစ္ဆက္တိုက္ကိုင္လာတဲ့ စာရင္းေတြကို ေနာက္လာမယ့္ သူကမည္သို႕မည္ပံု ဆက္ျပီးကိုင္တြယ္မည္ မသိ။ ဒီ အေငြ့ အသက္ေတြ နဲ႕ ခြဲခြါရဦးမယ္ေပါ့။<br /><br />ကြၽန္မကိုခင္တဲ့ ပန္ထေရြ ကအန္တီၾကီးနဲ႕ အခြင့္ရရင္ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ကိုသူနားလည္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႕ေျပာ ခ်င္ေသးတယ္။ ကြၽန္မတို႕တိုင္းျပည္ အေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ (Finance Manager) နဲ႕ ဒိထက္ပိုျပီး ရင္းႏွီးခ်င္မိေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ေန႕လည္စာ ထြက္စားေနက်မို႕ ကြၽန္မ မရွိေတာ့ရင္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ထြက္စားမလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဝယ္ခိုင္းမွာလား .. ေနာက္သတိရလို႕ သူ႕ဆီဖုန္းဆက္ေတာ့မွေမးၾကည့္ရဦးမယ္။<br /><br />ရန္ျဖစ္လုိက္ ျပန္တည့္လိုက္ နဲ႕ သူရွုံးတဲ့ အခါ ကေလးဆိုးၾကီးလို " ငါ ဘယ္လိုလုပ္သိ မွာ လဲ" လို႕ အာလုပ္သံၾကီး နဲ႕ ေျပာတတ္တဲ့ ဒါရုိက္တာ ရစ္ခ်တ္ ရဲ့ အသံက်ယ္က်ယ္ၾကီးကို လည္း ေနာက္မၾကားရေတာ့ဘူး ေပါ့။ ကြၽန္မကို ပ်ားရည္ အေၾကာင္း သိေကာင္း စရာေတြ မၾကာ ခဏ ေျပာျပ ဖူးသ လို ဝယ္လည္း ဝယ္ေပး ဘူး တဲ့ ဗဟုသုတ စံုတဲ့ (Purchasing Manager) ကို လည္း ပ်ားရည္ ပုလင္းေတြ ေတြ႕တိုင္း သတိရမိ မယ္ထင္ပါတယ္။ လအနည္းငယ္သာ ခင္မင္ခဲ့ေပမယ့္ သေဘာေကာင္း ေဖာ္ေရြလြန္းျပီး ရယ္စရာေတြေျပာတတ္တဲ့ (ဘုရားစူး စလုံး) Eleen၊ ကြၽန္မကို သူ႕ကားနဲ႕လမ္းၾကံု အျမဲေခၚတတ္တဲ့ FOO၊ မၾကာခဏ ျငင္းခံုေနက် Rayann တို႕ ကိုေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းေတြ အေနနဲ႕ တုိက္ဆိုင္မႈ ရွိတဲ့ အခါေတာ့ သတိရမိ လိမ့္မည္ ထင္ပါတယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်ိဳ႕ကို မႏွစ္သက္ခဲ့ေပမယ့္ သူတို႕ေၾကာင့္ကိုယ္သင္ယူတတ္ေျမာက္ခဲ့တာေတြ အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိသား။<br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TGNR3qWHKuI/AAAAAAAABr0/GmtgBtdJakE/s1600/06082010%28003%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TGNR3qWHKuI/AAAAAAAABr0/GmtgBtdJakE/s320/06082010%28003%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504333186278566626" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:100%;"><br />လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ လက္စသပ္ျပီး အေရးၾကီးတဲ့ ဖိုင္ေတြ ျပန္လႊဲစရာရွိတာ လႊဲ တဲ့ အခါ ၊ သူ႕ကို ႏွုတ္ဆက္လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေက်ာက္စီ ပန္းခ်ီကားေလး လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အခါ မ်က္ႏွာမေကာင္းတဲ့ ဲ့ မန္ေနဂ်ာ ကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္ပါေရာေယာင္ ဝမ္းနည္းလာသလိုလို။ (ဪ... သံေယာဇဥ္..သံေယာဇဥ္..) မင္း ကိုျပန္လာ ေစခ်င္ တယ၊္မင္း စာေမးပြဲျပီးရင္ ငါ့ဆီဖုန္း ေခၚပါ ၊ အဆက္ အသြယ္ မျဖတ္နဲ႕ လို႕ ေျပာေပမယ့္ ေသခ်ာတာေတာ့ ျပန္သြားျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္ပါ။<br /><br />မလြမ္းခ်င္ပါဘူး ... ဒါဟာကြၽန္မ Type မွမဟုတ္တာလို႕ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေနေန ဒီအလုပ္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ရွိတာေတာ့ ျငင္းလို႕မရပါဘူး။ ထားပါေတာ့ .. ရည္းစားမထားဘူးေသးတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ အခ်စ္ဦးနဲ႕ လမ္းခြဲရတဲ့ အခါမွာ ခံစားရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ရည္းစားေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ထား ၊ တစ္ေယာက္နဲ႕ျပတ္ ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕တြဲ၊ ရည္းစားေဟာင္းနာမည္ေတာင္ စဥ္းစားမရျဖစ္သလိုပါပဲ။ ပထမဆုံးဆိုေတာ့ ဒီခံစားမႈအေတြ႕အၾကံု ကို အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတာေနမွာပါ။ ေနာက္ေတာ့လည္း႐ိုးသြားမွာေပါ့။<br /><br /></span></span></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:100%;" ><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">ေနာက္ရက္ အနည္းငယ္ေတာ့ သခင္မဲ့ ေနဦးမယ့္ ေနရာေလးကို ေတြးမိရင္း သနားသလိုလို ဝမ္းနည္းသလိုလိုိုေတာ့ ျဖစ္မိသား။ ဒါေပမယ့္လည္းေလ .. ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္အရာကမ်ား တည္ျမဲတယ္ဆိုတာရွိလို႕လဲ.. ဒီလိုပဲ ဘဝတစ္ေကြ႕မွာ ခဏေတြ႕ျပီး ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႕လဲ ခြဲခြါခဲ့ဖူးတာပဲ ။ တြယ္တာပါတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေရာ အျမဲေနခြင့္ၾကံုလို႕လား.. အျမတ္တႏိုးထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကိုလည္း တစ္ေန႕က်ရင္ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြါရဦးမွာ.. ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြကိုလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ စြန္႕လြတ္လိုက္ရမွာပဲ.. ေနာက္ဆုံး.... ေနာက္ဆုံး.. အသက္မကခ်စ္ရပါတယ္ဆိုတဲ့သူေတြနဲ႕လည္း....... ေတာ္ပါျပီ.. ဆက္မေတြးရဲေတာ့ဘူး ။</span></span></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:100%;"><br /><br />ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး စားလို႕ ေကာင္း အိပ္လို႕ေကာင္းေနသည္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြ အတြက္ အခ်ိန္ေပးႏိုင္ေတာ့မယ္လို႕ေတြးၾကည့္တာနဲ႕တင္ ဝမ္းသာ မိတယ္။ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ဝန္ေလးကိုပဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထမ္းျပီး ခဏေတာ့ အနားယူလုိက္ဦးမယ္။ ဘေလာ့ေတာ့ သိပ္ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ </span> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-6043688465039727881?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-7637121103204833472010-08-05T13:20:00.000+08:002010-08-05T13:26:22.734+08:00ကြၽန္မရဲ့ မန္ေနဂ်ာ ႏွင့္ ေန႕လည္စာထမင္းစားထြက္တိုင္း ေရာက္တတ္ရာရာ အလာပ သလာဘေတြ အမွ်င္မျပတ္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ သူမက မေလးတရုတ္မို႕ မေလးရွားႏိုင္ငံ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း သိရတယ္။သူတို႕ ႏိုင္ငံရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ လူေနမႈအဆင့္အတန္း က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ စသည္ျဖင့္ ဆက္စပ္မိရင္း ကြၽန္မလည္း ကြၽန္မသိသမွ် ကိုယ့္ႏိုင္က လက္လွမ္းမီသေလာက္ အေၾကာင္းအရာေတြ ျပန္ေျပာရင္း အနည္းဆုံး ထမင္းစားခ်ိန္ေတြ ေျခာက္ကပ္ မေနဘူးေပါ့။ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ပိုျပီးသိလာသလို သူ႕ရဲ့စိတ္ေနသေဘာထား ကိုလည္း တီးေခါက္မိလာပါတယ္။ သူ႕ဆီကပညာယူစရာေတြမ်ားသလို တကယ္လည္း သင္ယူတတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ သမာသမတ္ ရွိျပီး စိတ္ထားရွင္းသူ မို႕ သူ႕ကိုေလးစားခင္မင္မိတယ္။ အလုပ္ထဲ မွာ အလုပ္သေဘာ အရ တိတိက်က် ဘက္မလိုက္တမ္း မွန္ကန္သူမို႕ ပိုျပီး သေဘာက်မိတယ္။<br /><br />လူဝင္စား အေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္တုန္းက သူကကြၽန္မကို ယုံသလားလို႕ေမးတယ္။ ကြၽန္မက ယံုၾကည္ေၾကာင္း နဲ႕ ဗုဒၶဘာသာမွာ ကံ ကံ၏ အက်ိဳး ကိုေျပာျပျပီး လူေတြဟာ သူတို႕ ေမြးဖြားလာကတည္းက အက်ိဳးေပးခ်င္း မတူညီရျခင္းမွာ ေရွးဘဝ ကျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆက္စပ္ေျပာမိတယ္။<br /><br />" ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြ ဟာ သိပ္ကံေကာင္းတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘမွာ ေမြးဖြားလာၾကျပီး ဘဝမွာ သက္ေတာင့္ သက္သာ နဲ႕ ေနႏိုင္ၾကတာ" လို႕ သူက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။<br /><br />" ဟုတ္တယ္ ၊ၾကိဳးစား အားထုတ္တာခ်င္း အတူတူ ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကသိပ္ကံေကာင္းတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ သူမ်ားထက္ပိုျပီး ခက္ခက္ခဲခဲ လုပ္ျပီးမွ ရတယ္ ၊ ဒါဟာ ေရွးဘဝက လုပ္ခဲ့ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈေတြ ပါလာလို႕ ျဖစ္တယ္ " လို႕ ကြၽန္မ ယံုၾကည္တဲ့ တရားကို ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />သ ူခပ္ေတြေတြ စဥ္းစားေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သမီးေလး ရဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ မွာ ဘာလုပ္သလဲလို႕ သူကေမးေတာ့ ကြၽန္မလည္း စကားဆက္စပ္မိလို႕ အလႉအတန္း အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။<br />ညီမေလးတာဝန္က်ေနတဲ့ မန္းေလးေဆးရုံမွာ လိုအပ္ေနတဲ့ ေဆးဝါးနဲ႕ အေကြၽးအေမြး လႉျဖစ္ေၾကာင္း၊ FFSS ကိုလႉေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ေဆး႐ံုကို ေဆးလႉတယ္ ဆိုတာကို အံ့ဩစြာနဲ႕ ဘာလို႕ လႉတာလဲ တဲ့။ အစိုးရက မေထာက္ပံ့ဘူးလားတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ေျဖရွင္းယူရမယ့္ ေမးခြန္း အတြက္ စိတ္ညစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ မရွိဆင္းရဲသားေတြ ကေဆးကုသ စရိတ္ မတတ္ႏိုင္လို႕ လႉေၾကာင္း နဲ႕ သူတို႕ရဲ့ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ဘဝေတြ အေၾကာင္း ေျပျပေတာ့ သူလည္းသနားေနခဲ့တယ္။<br /><br />ကြၽန္မတို႕ ေျပာေနက် ေခါင္းစဥ္ ေတြမွာ ေသျခင္းတရား ေတြ အေၾကာင္း ၊ ေကာင္းမႉကုသိုလ္ ေတြ အလႉ အတန္းအေၾကာင္း ေတြ တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ ေနရာယူလာတယ္။ ရုံးက Customer တစ္ေယာက္ရဲ့ ညီ ႏွလုံးေရာဂါနဲ႕ ရုတ္တရက္ ဆုံးသြားေတာ့ သူေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္သြားပံုရတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က မ က်န္းက်န္းမာမာနဲ့ ေတြ႕လုိက္ေသးတယ္ ။ ခုေတာ့ မယံုၾကည္ႏိုင္ စရာပဲ ။ အသက္ ၄၂ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ လို႕ တဖြဖြေျပာေနသည္။ ဒါနဲ႕ ကြၽန္မလည္း လူဆိုတာ အသက္ၾကီး မွ ငယ္မွ မဟုတ္ အခ်ိန္မေရြးေသ ႏိုင္တယ္ (တကယ္တမ္း က ေကြးေသာလက္ မဆန္႕မီ ဆန္႕ေသာလက္ မေကြးမီ လို႕ ေျပာခ်င္တာ ၊ ရုတ္တရက္ ဘယ္လိုေျပာရမွန္း မသိလို႕ ) ဒီလို ရုတ္တရက္ ေသသြားလို႕ေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္ ကိုဘာမွပါမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ရုပ္ ဝတၴဳပစၥည္း ေတြအားလုံးထားခဲ့ရ မွာ၊ တကယ္တမ္း ကိုယ့္ရဲ့ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈသာ သယ္သြားလို႕ ရ မွာလို႕ သူ႕ကိုေျပာရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လည္းသတိေပးရေသးတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕ သူက ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားဆုံး မတဲ့ တရားေတြဟာ တကယ္ကိုေကာင္းတာပဲ၊ လက္ေတြ႕လိုက္နာဖို႕ သာ ခက္တာ တဲ့။ သူေျပာေတာ့ ဟုတ္သလိုလို ။ ခက္ေပမယ့္ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့ လို႕ သူ႕ကိုေျပာရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒုတိယ အၾကိမ္သတိေပးမိျပန္ပါတယ္။<br /><br />ေဟာင္ေကာင္ က ႂကြယ္ဝတဲ့ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္ အမ်ိဳးသမီးက သူမရဲ့ အဝတ္အစား အသုံး အေဆာင္ အတြက္ ေငြေတြ အမ်ားၾကီးသုံးတယ္ လို႕ သတင္းဖတ္ရတုန္းက ကြၽန္မသာ သူ႕လိုခ်မ္းသာရင္ အဲဒီေငြေတြ ကို အဝတ္အစား အတြက္မသုံးပဲ လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ လႈမယ္လို႕ ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ္လည္း ကြၽန္မတို႕ တိုင္းျပည္မွာ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြ အမ်ားၾကီး။ ေဆး႐ံုေတြ ၊ သံဎာ႕ေဆး႐ံုေတြ ၊ မိဘမဲ့ ေက်ာင္းေတြ ၊ ဘိုးဘြားရိပ္သာ၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းေတြ ၊ ခုေနာက္ပိုင္းမွာဆို FFSS အဲလိုေနရာေတြမွာ လႉလုိက္ ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အက်ိဳးမ်ား လိမ့္မလဲလို႕ ေတြးမိေသးတယ္။<br /><br />မေန႕ကေတာ့ သူမ က ထမင္းစားခ်ိန္မွာ SGD 200 ေပးျပီး မင္း ညီမတာဝန္က်တဲ့ ဆိုတဲ့ ေဆး႐ံုမွာ လႉေပးပါ တဲ့။ ရုတ္တရက္ေတာ့ အံ့ဩသြားမိတယ္။ သူနဲ႕ လႉတဲ့ တန္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏ ေျပာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႕ကို လႉပါလားလို႕ တစ္ခါမွ မတုိက္တြန္းခဲ့ပါဘူး ။ အလွမ္းေဝးတဲ့ ေနရာျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း ၊ ကြၽန္မ အေပၚတစ္မ်ိဳးထင္မွာ စိုးတာ ေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အလႉမခံ ခဲ့ပါဘူး။ သူလႉလိမ္႔မယ္လို႕ မထင္ထားတာမို႕ ဝမ္းသာမိပါတယ္။<br /><br />ႏွစ္ကုန္တိုင္း အေရွ႕ အေနာက္ ႏိုင္ငံေတြကို မိသား စု အေပ်ာ္ခရီး ထြက္ေနက် ျဖစ္လို႕ ဒီႏွစ္ ကုန္ရင္ေရာ ဘယ္ကိုသြားဖို႕ စိတ္ကူးထားလဲ လို႕ ကြၽန္မကေမးေတာ့ သူ တိဘက္ကို သြားဖို႕ အစီ အစဥ္ ရွိေၾကာင္း ၊ အဲဒီမွာ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြ မွာ သြားလႉခ်င္ေၾကာင္း ၊ေငြကုန္သြားေပ မယ့္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတဲ့ "<span style="color: rgb(51, 0, 51); font-weight: bold;">ပီတိ</span>" မ်ိဳး သူခံစား ဖူးခ်င္ ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ထူးဆန္းေလစြ လို႕ အံ့ဩမိေပမယ့္ သူျပဳလုပ္ေတာ့မယ့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႉ အတြက္ စိတ္ထဲက ၾကိဳျပီး သာဓု ေခၚမိပါေတာ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-763712110320483347?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-39173756351011371912010-08-05T10:32:00.000+08:002010-08-05T10:37:16.271+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobPcanBpI/AAAAAAAABrs/-7grwXLkOdk/s1600/05082010%28003%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobPcanBpI/AAAAAAAABrs/-7grwXLkOdk/s320/05082010%28003%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501739846926272146" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobPFXZ6LI/AAAAAAAABrk/WqWyeEWGLU8/s1600/05082010%28002%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobPFXZ6LI/AAAAAAAABrk/WqWyeEWGLU8/s320/05082010%28002%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501739840738814130" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobO288f0I/AAAAAAAABrc/WDTxD5hUjQw/s1600/05082010.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TFobO288f0I/AAAAAAAABrc/WDTxD5hUjQw/s320/05082010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501739836869738306" border="0" /></a><br /><br />5 Aug 2010 (Thu)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3917375635101137191?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-86426223394747571672010-07-05T11:36:00.003+08:002011-11-14T13:24:27.371+08:00တနလၤာေန႕ မနက္ပိုင္း တခုေသာ ရုံးတက္ခ်ိန္ ။<br /><br />က်ပ္ညွပ္ေနတဲ့ ရထားေပၚမွာ တစ္ကိုယ္စာ သက္ေတာင့္ သက္သာျဖစ္ဖို႕ အခ်ိန္အနည္းငယ္သာလိုပါတယ္။ ငါးဖယ္တိုးေလး ဟိုဘက္ ဒီဘက္ နည္းနည္း ေရြ့ျပီးတိုးသြားတာနဲ႕ ဘယ္သူနဲ႕ မွအသားခ်င္းထိစရာ မလိုပဲ တစ္ကိုယ္စာ ေနရာရသြားတယ္။<br /><br />နိစၥဓူဝ ျမင္ေတြ႕ ေနၾက ျမင္ကြင္းေတြကို ပုံစံမ်ိဳးစုံ နဲ႕ ျမင္ေတြ႕ ရတယ္။ ေနရာရလို႕ ေအးေအးလူလူ စာဖတ္သူကဖတ္။ အလြန္တရာထိုင္ခ်င္ေသာ္ျငားလည္း ေနရာမရေသးလို့ လြတ္မယ္႔ ေနရာကို က်ားေခ်ာင္း ေခ်ာင္းသူက ေခ်ာင္း။ မနက္ေစာေစာမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနကာ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္ျပတ္ေနသူေတြ လဲ အမ်ား။<br /><br />မွတ္တိုင္ အနည္းငယ္ ျဖတ္လာျပီးေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားတဲ့ ဘူတာကိုေရာက္ေတာ့ အရင္က်ပ္ ေနျပီးသား ေနရာမွာ ထပ္တက္လာတဲ့ လူေတြ နဲ႕ ပိုျပီးက်ပ္ညွပ္သြားပါတယ္။ ကိစၥမရွိ... ဒီေလာက္ေတာ့ ရီတာေပါ့။ ေခြၽးနံ႕ တလူလူ နဲ႕ ငပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ ထပ္ညွပ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္က ဘတ္စကား အစုတ္ေတြ ကို စပယ္ယာ အဆဲအဆိုေတြ ၾကားမွာ စီးလာတာပဲ။ ဒီေလာက္ေလး လူက်ပ္တာေတာ့ မမႈေရးခ် မမႈ။<br /><br />ကိုယ္ မမႈေပမယ္႔ မႈ တဲ့ သူေတြမ်က္ႏွာ မွာေတာ့ မေက်နပ္ျခင္း စိတ္ပ်က္ျခင္းေတြ က အထင္းသား။ ဪ .. ဒီေလာက္ေလးေတာင္ သည္းမခံႏိုင္ၾကပါလား။ အင္းေလ ..သူတို႕ေတြက ကိုယ့္လို အေတြ႕ အၾကဳံရွိတဲ့ သူေတြမွ မဟုတ္တာ။ တစ္ေခါက္ကလည္း ဒီဘူတာမွာ ပဲ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ရဲ့ နဂါးမ်က္ေစာင္း ကို လဲ အံ့ဩဘြယ္ ေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။ တက္လာတဲ့ ဒုတိယ အမ်ိဳးသမီး က ပထမအမ်ိဳးသမီး ရဲ့ ခ်ထားတဲ့ အိပ္ကို ေျခေထာက္နဲ႕ ခတ္ မိသြားလို႕တဲ့။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မေက်မခ်မ္း ၾကည့္ေနၾကတာ ႏွစ္ဘူတာ သုံးဘူတာလြန္တဲ့ အထိပါပဲ။( အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ......)<br /><br />ေတာင္ေတြ ေျမာက္ေတြးနဲ႕ ဘူတာအနည္းငယ္ လြန္လာတာ ေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ အဘိုးၾကီး ကို ခုမွ သတိထားမိတယ္။ ဇရာ ေၾကာင့္ ခါးပင္ကိုင္းေနျပီပဲ ။ ရထား အရွိန္ေၾကာင့္ လဲျပိဳမသြားေအာင္ လက္ကိုင္ကြင္းကို မမွီတမွီ လွမ္းကိုင္ေနရတာ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႕မေကာင္း။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေနရာဖယ္ေပးဖို႕သင့္တာေပါ့။ အရင္ဆုံး ဘယ္ဘက္ က ရီဆပ္ ခံုေတြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားေကာင္းေမာင္းသန္ လူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ေမာက် ေနသည္။ ဒါဆို .. ညာဘက္က ရီဆပ္ ခံုမွာေရာ .... ထိုနည္း၎။ အလယ္ခံုမွာ ထိုင္ေနသူေတြကလည္း ကိုယ္နဲ႕ မဆိုင္သလို တုပ္တုပ္မွမလႈပ္။<br /><br />ေနႏိုင္လုိက္ၾကတာ .. အိုမင္းမစြမ္းတဲ့ လူၾကီးသူမ ထက္ သူတို႕ေတြက ထိုင္စရာ ေနရာပိုျပီး လိုအပ္ေနလို႕လား။ သူတို႕လူမ်ိဳးေတြ ဒါမ်ိဳးၾကီးပဲ ။ ဒီ အဘိုးၾကီး အသက္အရြယ္ ေရာက္လို့ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့ အခါ သူတို႕ကို လည္း ဘယ္သူမွေနရာဖယ္ေပးမွာမဟုတ္ ။ ေနာင္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ က အခုလိုပဲ ထိုင္ခံု ေပၚမွာ အျငိမ္႔သားထိုင္ ေနၾကမွာပဲ ။ ေတြးရင္း စိတ္ထဲ က်လိ က်လိ ျဖစ္လွသည္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးသာဆိုရင္ ေတာ္႐ံုလူ ေနႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ျမင္သာ နဲ႕ ေနရာ ေပးမွာပဲ ၊ အင္းေလ... တူတာမွမဟုတ္တာ။<br /><br />ဟန္းဖုန္း ျမည္သံ တီတီေတာ္ေတာ္ အဆုံးမွာပဲ အဘိုးၾကီး ေရွ႕တည့္တည့္က လူရြယ္တစ္ေယာက္ရဲ့ စကားသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဗုေဒါၶ ! ဗမာစကားေျပာ ေနတဲ့ ဗမာစစ္စစ္ ပါလား။ အက်င့္ပါေနၾက မ်က္လုံးက လူရြယ္ရဲ့ ညာဘက္လက္ က ိုျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဝါေရာင္ ၾကိဳးေလးက အသစ္ကေလး။ သူ ခဏေန က အိပ္ေပ်ာ္ေနလို႕ အဘိုးၾကီးကို သတိမထားမိတာ မ်ားလား ။ သူျမင္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ဖယ္ေပးမွာပါ လို့ ယုံၾကည္ေနမိဆဲ မွာပဲ လူရြယ္သည္ ဖုန္းပိတ္ ကာ မ်က္စိျပန္မွိတ္သြားေလျပီ။ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားမိသည္။ ဒီ ႏိုင္ငံမွာ လူေတြအလုပ္မ်ားပံုက ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ႏွင့္ အဆက္ျပတ္ ကာဘာကိုမွ သတိမထား ႏိုင္ေတာ့ပါလား ။<br /><br />ဘူတာ အနည္းငယ္ ျဖတ္လာျပီးေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက မတ္တပ္ရပ္ ျပီးေတာ့ သူ႕ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ဖို႕ အဘိုးၾကီးကို ေနရာဖယ္ေပးလုိက္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳး ပဲ မေနႏိုင္သာ။ ထို အဘိုးၾကီး ကလည္း ဖယ္ေပးလိုက္တဲ့ ေနရာမွာ ခပ္တည္တည္သာ ဝင္ထိုင္သာ ေက်းဇူးတင္ စကား တစ္ခြန္းမဆို။ ၾကည့္စမ္း .. သူတို႕လူမ်ိဳးေတြေတာင္ မဖယ္ေပးတဲ့ ေနရာကို ငါတို႕ ျမန္မာက ဖယ္ေပးတာ ဝတ္ေက်တမ္းေက် ေလးေတာင္ ေက်းဇူးတင္တယ္ မေျပာဘူး လို႕ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ အျပစ္တင္မိသည္။<br /><br />ႏွစ္စကၠန္႕ ေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ပဲ ကြၽန္မအထင္ တို႕ တက္တက္စင္လြဲျပီ ဆိုတာ သိလုိက္ရတယ္။ လူရြယ္သည္ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလြယ္ကာ လူၾကားထဲ ငါးဖယ္တိုးေလးတိုး ကာ ေရာက္တဲ့ဘူတာမွာပဲ ဆင္းသြားေလျပီ။ အင္းေနာ္ .. သူဆင္းမွာမို႕ ေနရာက ထ တာဘာလို႕ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာစရာလိုမွာလဲ။ ျပစ္တင္ေစာမိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးမ သာ ေသသင့္ပါေတာ့တယ္ .. ဟူးးးးးးးး:<br /><br /> <img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.B9D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.B9D" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-8642622339474757167?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-28473657428857375492010-06-28T11:08:00.008+08:002010-06-28T14:32:33.190+08:00<span style="font-family:georgia;">ခုတေလာ အသက္ကေလးရ လာျပီ ဆိုေတာ့ က်မ္းမာေရးေတြ ကသိပ္ မေကာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ ႏွာစီး ေခ်ာင္းဆိုးက လည္း ခဏ ခဏျဖစ္တယ္။ ေခါင္းထဲကလည္း မူးသလိုလို ။ ကိုယ္ေတြ လက္ေတြ လည္း နာက်င္ကုိက္ခဲ ေနတာပဲ။ ေနမေကာင္းေတာ့ သမီး ေက်ာင္းမသြား ႏိုင္ဘူးေပါ့။ ဒက္ဒီ နဲ႕ မာမီ တလွည့္စီခြင့္ယူျပီး သမီးကို ျပဳစုရေတာ့ အလုပ္ပ်က္တာေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">မာမီကေျပာတယ္ ။ "ငါတို႕ ငယ္ငယ္က ေျမၾကီးေပၚမွာ သဲေပၚမွာ လူးလိမ့္ျပီး ေဆာ့တာ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ မိုးေရ ထဲ ထြက္ျပီး ကစား ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ညည္းကေလး က်မွ ေနမထိ ေလမထိပဲ တမ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ " တဲ့။ အဲသာ ခက္တာေပါ့ .. မာမီတို႕ လူၾကီးေတြ က သိလည္း မသိဘူး။ သမီး လည္း မာမီတို႕လို ကစားလို႕ရရင္ ၊ ေျမဓါတ္ ေလဓါတ္ ေတြ ရျပီး ကိုယ္ခံအား ေကာင္း မွာေပါ့။ ခုေတာ့ တေန႕ တေန႕ ေက်ာင္းမွာ ပန္းခ်ီဆြဲ သီခ်င္းဆို နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္တာပါပဲ။ အိမ္ျပန္ ေရာက္ေတာ့လည္း ညစာစားျပီးတာ နဲ႕ အိပ္ခ်င္ေနျပီေလ။ စေန တနဂၤေႏြ တခ်ိဳ႕ အပတ္ေတြ ( မာမီ အားတဲ့ အခါ ) မွသာ သမီး က လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ရတာ။</span> <span style="font-family:georgia;"><br /><br />သမီးေလ လူၾကီးေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ အလုပ္မ်ားတာလဲ ဆိုတာ နားကို မလည္ႏိုင္ဘူး။ သမီးကို လည္း တေန႕လုံး ေက်ာင္းပို႕ ထားတဲ့ အျပင္ ညဘက္ေရာက္ေတာ့လည္း သမီးနားမွာ မေနဘူး။ သမီးကို ခ်ိဳဗူး နဲ႕ ခုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေနာ္ ဆိုျပီး မာမီက တေတာက္ေတာက္ နဲ႕ဘာေတြ လုပ္ေနမွန္း မသိဘူး။ သမီးက မာမီ သီခ်င္းဆိုျပဖို႕ " မာမီ .. sit down" လို႕ေခၚတာေတာင္ မာမီကလာခ်င္မွ လာတာ။ သမီးစိတ္တိုလာလို႕ အာျဗဲၾကီးနဲ႕ ေအာ္ငိုပစ္ေတာ့မွ သမီး ကို ဂ႐ုစိုက္တာ။ လူၾကီးေတြ မ်ား အဲ့လို .. တခါတည္း ၾကည္ၾကည္ သာသာ ေျပာလို႕ ဘယ္ေတာ့မွ မရဘူး။</span> <span style="font-family:georgia;">ဒက္ဒီ ဆိုပိုျပီးဆိုးေသးတယ္။ သမီး မထခင္ အလုပ္သြားျပီ။ သမီးအိပ္ေပ်ာ္သြားျပီးေတာ့မွ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ အဲ့လို နဲ႕ တစ္ပတ္မွာ သုံးေလးရက္ေလာက္ သမီး နဲ႕ဒက္ဒီ စကား မေျပာျဖစ္ဘူး။ အလြန္တရာ ရွားပါးလွတဲ့ စေန တနဂၤေႏြ မွသာ ဒက္ဒီ အိမ္မွာရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သမီးတို႕ မိသားစု သုံးေယာက္ ရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကလက္ခ်ိဳး ေရလို႕ရတယ္။ </span><br /><br />တကယ္ဆ ိုျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ဇူး သြားမယ္လို႕ သမီးကို မာမီေျပာထားတာ။ သမီး ေနမေကာင္းျဖစ္လိုက္ေတာ့ အစီ အစဥ္ပ်က္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီး က်န္းမာဖို႕လိုတယ္ ဆိုတာ နားလည္လာတယ္။ က်န္းမာမွ ကိုယ္စားခ်င္တာ စားႏိုင္မယ္ သြားခ်င္တာသြားႏိုင္မယ္တဲ့။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ဒီတပတ္ေတာ့ က်န္းမာေရးေလး လိုက္စားဦးမွလို႕ အိမ္ေနာက္က ပန္းျခံမွာ ေလ့က်င့္ခန္းသြားလုပ္ လိုက္တယ္။ က်န္းမာမွ လည္လည္သြားလို႕ ရမွာမဟုတ္လား.....။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUcfKKeaI/AAAAAAAABoE/2O-m3Etqzkw/s1600/P1010522.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUcfKKeaI/AAAAAAAABoE/2O-m3Etqzkw/s400/P1010522.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487658625583970722" border="0" /></a>ကဲ .. ဖြဖြေလး စ ေျပးျပီ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUeoWQroI/AAAAAAAABok/eXFpqn3QFpM/s1600/P1010548.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUeoWQroI/AAAAAAAABok/eXFpqn3QFpM/s400/P1010548.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487658662410366594" border="0" /></a>သိပ္မမွီဘူး ဟ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUdrj2O7I/AAAAAAAABoU/TbspcHh3mY8/s1600/P1010529.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUdrj2O7I/AAAAAAAABoU/TbspcHh3mY8/s400/P1010529.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487658646092790706" border="0" /></a>စက္ဘီးစီး ေလ့က်င့္ခန္း...တက္ျပီကြ !<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUdDfWWbI/AAAAAAAABoM/SldeBNENCtQ/s1600/P1010556.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUdDfWWbI/AAAAAAAABoM/SldeBNENCtQ/s400/P1010556.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487658635336505778" border="0" /></a>အီးးးးးးးးးးး လုပ္ၾကပါဦး ဗ်ိဳးး<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVoNHcrDI/AAAAAAAABos/hsI1UoKAOMg/s1600/P1010532.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVoNHcrDI/AAAAAAAABos/hsI1UoKAOMg/s400/P1010532.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487659926410800178" border="0" /></a>ဟဲဟဲ.. ရျပီ.... ေျခေထာက္ေတာ့ အမွီဘူး<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUeNTYZKI/AAAAAAAABoc/6ohInAjyKKU/s1600/P1010544.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgUeNTYZKI/AAAAAAAABoc/6ohInAjyKKU/s400/P1010544.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487658655150531746" border="0" /></a>ဒီလိုလဲ တန္းေပၚေလွ်ာက္တတ္တယ္ေနာ္ ငဲငဲ..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVo4egZVI/AAAAAAAABo8/1zRMuGxr0OQ/s1600/P1010553.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVo4egZVI/AAAAAAAABo8/1zRMuGxr0OQ/s400/P1010553.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487659938050237778" border="0" /></a>ဝူးးးးးးးးေမာျပီ ခဏနားဦးမယ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgYOVa9TDI/AAAAAAAABpM/2nqBpSpHbeA/s1600/P1010537.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgYOVa9TDI/AAAAAAAABpM/2nqBpSpHbeA/s400/P1010537.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487662780498398258" border="0" /></a>ေလ့က်င့္ခန္း ျပန္စ 1,2,3<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgY7TM70tI/AAAAAAAABp0/BdjRU8EZ-Bg/s1600/P1010563.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgY7TM70tI/AAAAAAAABp0/BdjRU8EZ-Bg/s400/P1010563.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487663552996823762" border="0" /></a>ေဟာဟဲ.... ေမာလိုက္တာ ေနာ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgYQLJWI5I/AAAAAAAABps/UUG0ggjK38A/s1600/P1010526.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgYQLJWI5I/AAAAAAAABps/UUG0ggjK38A/s400/P1010526.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487662812099912594" border="0" /></a>ဟာ ! ဟိုမွာ ဘာပါလိမ့္ ????<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgZ3z2pAfI/AAAAAAAABqE/mLOeGNEJfKA/s1600/P1010577.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgZ3z2pAfI/AAAAAAAABqE/mLOeGNEJfKA/s400/P1010577.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487664592553837042" border="0" /></a>မီးမီး ဘာသာ တက္မွာ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVpfh52II/AAAAAAAABpE/X0CanHjZbco/s1600/P1010576.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCgVpfh52II/AAAAAAAABpE/X0CanHjZbco/s400/P1010576.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487659948533471362" border="0" /></a>လာျပီေနာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-2847365742885737549?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-33777320636190425152010-06-25T10:13:00.002+08:002010-06-25T10:22:00.343+08:00တရက္မွာ သမီးတို႕ဆရာမက သမီးေလးဖန္တီးထားတဲ့ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြကို အိမ္မွာၾကည့္ဖို႕ဆိုျပီး ဖိုင္လုိက္ေပးလုိက္တယ္။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ အိမ္လည္းေရာက္ေရာ ဖိုင္ၾကီးဖြင့္ျပီး အျပတ္ ခံစားၾကတာေပါ့။ ဆြဲထုတ္လုိက္တဲ့ ပထပံု ကို ၾကည့္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ဟင္ ! ဟာ ! ေပါ့။ သမီးလက္ရာ ဒီေလာက္ ေကာင္းသလား ေပါ့။<br /><br />ဒု တိယပံု တ တိယပံု ... လက္ရာက သပ္ရပ္လွပါလား!!!! ရုံးမွာ စလုံး ခုႏွစ္ရာ ေပးျပီး ဝယ္ထားတဲ့ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီကား ထက္ေတာင္ လွေသး တယ္ လို႕ ထင္မိတယ္ ။<br /><br />တ ေျဖးေျဖး ေလးငါးပုံ ၾကည့္ျပီးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ သံသယဝင္လာတယ္ ။ သမီးေလး ရဲ့အိပ္ရာခင္းေပၚ ဆြဲေနၾက ပန္းခ်ီလက္ရာေတြ နဲ႕ မတူပဲ တခုခုထူးျခားေနသလို ခံစား မိတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH3v1TxlI/AAAAAAAABnM/uib7h6OKji4/s1600/P1010509.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH3v1TxlI/AAAAAAAABnM/uib7h6OKji4/s320/P1010509.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486518900358366802" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH3Y6VdtI/AAAAAAAABnE/L7AUa06ykrI/s1600/P1010508.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH3Y6VdtI/AAAAAAAABnE/L7AUa06ykrI/s320/P1010508.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486518894205433554" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH2-CcBZI/AAAAAAAABm8/Cj013FkLOW4/s1600/P1010507.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH2-CcBZI/AAAAAAAABm8/Cj013FkLOW4/s320/P1010507.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486518886991660434" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH2R_leII/AAAAAAAABm0/5221F-paRFk/s1600/P1010506.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH2R_leII/AAAAAAAABm0/5221F-paRFk/s320/P1010506.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486518875168536706" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH1xL7VzI/AAAAAAAABms/Afa9pjQG10c/s1600/P1010505.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQH1xL7VzI/AAAAAAAABms/Afa9pjQG10c/s320/P1010505.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486518866361931570" border="0" /></a><br /><br />"ဒါ ဆရာမကူဆြဲေပးတာ ပဲျဖစ္ရမယ္ " လို႕ သူက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ ကြၽန္မလဲထင္ေတာ့ထင္ပါတယ္ ။ သမီးက ဒီလိုသပ္သပ္ရပ္ရပ္ဆြဲတတ္ေသးတာ မွ မဟုတ္တာ။ ျဖတ္ညွပ္ကပ္ ဆိုပိုျပီး ဆိုးေသးတယ္ ။ အစေတြကို ညီညီ ညာညာ ညွပ္ဖို႕ဆိုရင္ ဆရာမ ကူမွ ရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူပဲ ကူဆြဲဆြဲ သမီးေလး သင္ယူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စျပီး ဆြဲထားတာမို႕ အမွတ္တရ အေနနဲ႕ သိမ္းထားလိုက္တယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQINd_GqGI/AAAAAAAABnU/3vox3AosWz0/s1600/P1010510.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQINd_GqGI/AAAAAAAABnU/3vox3AosWz0/s320/P1010510.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486519273524734050" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQIN3bh3tI/AAAAAAAABnc/S193e6zgadg/s1600/P1010514.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQIN3bh3tI/AAAAAAAABnc/S193e6zgadg/s320/P1010514.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486519280354844370" border="0" /></a>သမီး ေလး ရဲ့ အက္ပါးလ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQIOh1MNZI/AAAAAAAABnk/wPHCXnyrwMM/s1600/P1010511.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/TCQIOh1MNZI/AAAAAAAABnk/wPHCXnyrwMM/s320/P1010511.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486519291736765842" border="0" /></a><br /><br />ဒီေနာက္ဆုံး ပုံ ကိုေတြ႕ေတာ့ သူ က " ေဟး ဒါမွ သမီးလက္ရာ စစ္စစ္" တဲ့။ ကြၽန္မလဲ ကျပာကယာယူ ၾကည့္ေတာ့ မွ ဟုတ္ပါရဲ့ ...ဒါမွသမီးလက္ရာစစ္စစ္ ၾကည့္ပါဦး ...လက္မွတ္ေလးေတာင္ ထိုးထားလိုက္ေသးတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3377732063619042515?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-77052902208727540682010-06-10T17:15:00.000+08:002010-06-10T17:21:36.569+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">တခါက စီးပြါးေရးထြန္းကားတဲ့ႏိုင္ငံေလးတစ္ႏိုင္ငံမွာ ေလာဘၾကီးတဲ့ သူဆင္းရဲမတစ္ေယာက္ဟာ သူမမိသားစုနဲ႕ အတူ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနထိုင္သတဲ့။ အရင္တုန္းက သူမ ဒီေလာက္ ေလာဘမၾကီးပါဘူး၊ ပုထုဇဥ္ ပီပီ ေလာဘေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ အဲဒီႏိုင္ငံေလးမွာေနတာ ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် သူမ ဟာ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေတြသိပ္မ်ားလာသတဲ့။ သူမပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း အမ်ားၾကီးလိုတာေပါ့ကြယ္..။<br /><br /></span></div><span style="font-size:100%;"> သူတို႕ လင္မယားႏွစ္ ေယာက္ လုံး အလုပ္လုပ္ေနေပမယ့္ မိန္းမျဖစ္တဲ့သူ ကဘယ္ေတာ့မွ လုံေလာက္တယ္ လို႕ မထင္ဘူးတဲ့။ ့ မိန္းမ ပီ ပီ ေလာဘၾကီးတာေပါ့ေလ။ ဒါနဲ႕တစ္ေန႕ မွာေတာ့ သူမဟာ ေယာက္က်ား ျဖစ္သူ ကို လုပ္ငန္းတစ္ခု ကို ႏွစ္အလိုက ္အျပတ္ေရာင္း လိုက္ သတဲ့။ (တစ္ႏွစ္စာ ဘယ္ေလာက္ ေပါ့) မေရာင္းခင္မွာေတာ့ ေယာက္က်ား ျဖစ္သူ ဟာ ေအာက္ပါ အခ်က္အလက္ေတြ ကို သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုး ရတယ္။<br /><br />၁) သင့္ ကို လုပ္ငန္းမွ ၂၄ နာရီ ပိုင္ဆိုင္သည္။ <br />၂) သင့္ မိသားစု ႏွင့္ ရံဖန္ ရံခါ မွသာ ေတြ႕ခြင့္ျပဳမည။္<br />၃) အခါအားေလ်ာ္စြာ ေစလႊတ္ေသာ ေနရာသို႕ သြားေရာက္တာဝန္ ထန္းေဆာင္ရမည္။<br /><br />စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ မထိုးခင္ မွာ သူမတို႕ရဲ့ မိတ္ေဆြ ျဖစ္တဲ့ သူေတြ က စဥ္းစားပါဦး ဆိုျပီး ေျဖာင္းျဖ နားခ် ၾကသတဲ့။ မိသားစု ရွိ ရဲ့သား နဲ႕ ဒီလို မလုပ္သင့္ဘူးေပါ့ ။ ဒီလို အျပတ္ေရာင္းတယ္ ဆိုတာ မ်ိဳးက လူပ်ိဳလူလြတ္ ေတြသာ ေကာင္းတာ စသည္ျဖင့္ အၾကံဉာဏ္ေပး ေပမယ့္ သူမက နားမဝင္ပါဘူးတဲ့ ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ပဲ စာခ်ဳပ္ပါ အခ်က္ေတြ ကိုသေဘာတူျပီးေနာက္ သူမေယာက္က်ား ျဖစ္သူ ကို အျပီးတိုင္ေရာင္းခ်လိုက္ ပါေတာ့တယ္။<br /><br />သူမကေတာ့ တဖက္က အလုပ္လုပ္ရင္း၊ သူမတို႕ ရဲ့ သမီးေလး ကို တစ္ဖက္ကထိန္းေက်ာင္းရင္း က်န္ခဲ့သတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး သူဆင္းရဲမေလးဟာ ပင္ပန္းေတာ့တာ ေပါ့ကြယ္။ သူမဟာ မနက္ေျခာက္ နာရီကေန မရပ္မနား အလုပ္ေတြ လုပ္ရတာ ည၁၂ အထိပါပဲတဲ့။ သူမရဲ့ သမီးေလး ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ မွာဆိုရင္ တစ္ညလုံး မအိပ္မေန ျပဳစုရသတဲ့။<br /><br />အရင္က စိုစိုေျပေျပရွိ ခဲ့တဲ့ ထမင္းဝိုင္း ေလးမွာ ေအးစက္စက္ တစ္ေယာက္ထဲ စားရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ မွာ သူမဟာ ဝမ္းနည္းစြာနဲ႕ ေနာင္တရမိသတဲ့။ သူမတို႕မိသား စုဘဝေလးရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ နဲ႕ ကုန္ဆုံးရမယ့္အခ်ိန္ေတြကို ေငြေၾကး နဲ႕ လွဲလွယ္ ခဲ့တဲ့သူမ ဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္မုန္းေနသတဲ့။ သူမမိတ္ေဆြေတြ ေျပာခဲ့ အၾကံေပးခဲ့ တာေတြကို တေရးေရးျပန္ၾကားေယာင္ မိျပီး သူမဟာ " ငါ မွားျပီ " လို႕ ေတြးေတြးျပီး စိတ္ႏွလုံးပူေဆြးရသတဲ့။<br /><br />တခါတေလ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ အေၾကာင္း ကိုေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကိုေျပာခ်င္ရင္ေတာင္ ေျပာစရာလူတစ္ ေယာက္မွမရွိဘူးတဲ့။ သူမဟာ သူမရဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ ကို ရင္ဖြင့္ခ်င္ေပမယ့္ သူတို႕မွာလဲ သူတို႕ အပူနဲ႕ သူတို႕ ရွိတာမို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး တစ္ေယာက္ထဲပဲ က်ိတ္ခံစားေနတာေပါ့ကြယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူမက အၾကံရသြား ျပီး သူမရဲ့ ဘေလာ့မွာ ရေသ့စိတ္ေျဖ အခုလို ဖြင့္ဟ ညည္းညဴလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဖတ္မိသူ မ်ား စိတ္ညစ္ေစေသာဝ္.... <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7705290220872754068?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-75453562373619763502010-05-28T16:53:00.004+08:002010-05-28T17:08:26.042+08:00မေန႕ကသမီးေလး ႏွစ္ ႏွစ္ျပည္႔ ပါတယ္။<br /><br />ဘာလိုလိုလႈပ္ရွားရုန္းကန္ရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္လာတာ ႏွစ္ ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီ။<br /><br />သမီးေလး မေမြးခင္တုန္းက ကေလးကိုေကာင္းေကာင္း မျပဳစု မေစာင္႔ေရွာက္တတ္မွာ တကယ္႕ကိုေတြးေတာပူပန္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေမြးဖြားရမွာ မေၾကာက္ခဲ့ေပမယ့္ သမီးေလးေမြးလာျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ နားမလည္လို႕ ကေလးတစ္ခုခု ျဖစ္သြားမွာကို အလြန္အမင္းစိုးရိမ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ မသိခဲ့တဲ့ အရာေတြအားလုံးကို ေမတၱၱာတရား ကသင္ၾကားေပးခဲ့တယ္။<br /><br />က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ သမီးေလး လူ႕ေလာကကို အလည္လာခုိက္မွာ ေကာင္းမႈ ေကာင္းရာေတြ လုပ္သြားေစခ်င္တယ္။ သမီးရဲ့ ေမြးေန႕ပြဲကို စည္စည္ကားကားေလးလုပ္ေပးခ်င္ေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝတဲ့ အလႉအျဖစ္နဲ႕ လႉ ဒါန္းလိုက္တာ ပိုျပီး မြန္ျမတ္တယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ သမီးေလး နားလည္သေဘာေပါက္တဲ့ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါမွာလည္း မွန္ကန္တဲ့ အေတြး အျမင္ေတြပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Ggw0YYbI/AAAAAAAABjU/OcQUOvBMCyE/s1600/P1010607.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Ggw0YYbI/AAAAAAAABjU/OcQUOvBMCyE/s400/P1010607.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476243569324351922" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-GhQLaWxI/AAAAAAAABjc/unXSODsS6pk/s1600/P1010614.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-GhQLaWxI/AAAAAAAABjc/unXSODsS6pk/s400/P1010614.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476243577742449426" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Gh7DBmlI/AAAAAAAABjk/j4D0YkyFTQQ/s1600/P1010514.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Gh7DBmlI/AAAAAAAABjk/j4D0YkyFTQQ/s400/P1010514.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476243589249997394" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-GiaZf4aI/AAAAAAAABjs/b8rpGyr9Yb4/s1600/P1010537.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-GiaZf4aI/AAAAAAAABjs/b8rpGyr9Yb4/s400/P1010537.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476243597665755554" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Gi4mVf4I/AAAAAAAABj0/9zqd1OsO_5E/s1600/P1010573.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S_-Gi4mVf4I/AAAAAAAABj0/9zqd1OsO_5E/s400/P1010573.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476243605772664706" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7545356237361976350?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-42942220668569406972010-05-03T09:13:00.003+08:002010-05-03T09:35:48.294+08:00ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးေတြ နဲ႕ မိတ္ေဆြအေပါင္းကို ကလူ၏သို႕ ျမဴ၏သို႕ လုပ္ဖို႕ အၾကံေပၚလာ ပါတယ္။<br /><br />တနလာၤေန႕ကေန ေသာၾကာေန႕ အထိ အျပင္စာေတြၾကိတ္မွိတ္ မ်ိဳသိပ္ျပီး စားတဲ့ရက္စား ၊ ထမင္းေလးတစ္လုံးခ်က္ျပီး ရွိတဲ့ အေျခာက္အျခမ္းေတြ နဲ႕ ျဖစ္သလို ျပီးလိုက္ရတဲ့ ေန႕ေတြ အျပီး ပိတ္ရက္ေလးေရာက္ေတာ့ အတိုးခ်ျပီး စားခ်င္တာေလးေတြ ခ်က္စားျဖစ္တယ္။ စိတ္ကူးတဲ့ ရာဟင္းလက္ရာေလးေတြ အားေပးသြားၾကပါဦး။<br /><br />ကိုယ္လက္ရာမို႕ေျပာတာမဟုတ္ အမွန္တကယ္စားေကာင္းပါေၾကာင္း....ဟိ !<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94ltMYpt7I/AAAAAAAABe0/f--f9J6Ri6U/s1600/P1010482.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94ltMYpt7I/AAAAAAAABe0/f--f9J6Ri6U/s400/P1010482.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466848456023324594" border="0" /></a>ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ (စားေတာ့ မွ မွ်စ္မထည့္လိုက္ရတာ သတိရတယ္)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94ltpQapwI/AAAAAAAABe8/PzCC541Smh8/s1600/P1010486.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94ltpQapwI/AAAAAAAABe8/PzCC541Smh8/s400/P1010486.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466848463773411074" border="0" /></a>ၾကက္သားဗူးသီး<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94luBoHGeI/AAAAAAAABfE/sfkShJWd8Ww/s1600/P1010503.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94luBoHGeI/AAAAAAAABfE/sfkShJWd8Ww/s400/P1010503.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466848470315244002" border="0" /></a>ဆတ္သားမႊေၾကာ္<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94luhHPgSI/AAAAAAAABfM/VU4DLXdRrdQ/s1600/P1010484.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94luhHPgSI/AAAAAAAABfM/VU4DLXdRrdQ/s400/P1010484.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466848478767317282" border="0" /></a>ငပိေထာင္း<br /><br />အပူ အစပ္ေတြစားျပီးေတာ့ ဒီလို အခ်ိဳေလးတည္း..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94lvEXvJAI/AAAAAAAABfU/Nu468TEoRj4/s1600/P1010497.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S94lvEXvJAI/AAAAAAAABfU/Nu468TEoRj4/s400/P1010497.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466848488231740418" border="0" /></a>Strawberry Milkshake<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-4294222066856940697?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-32296172574950970152010-04-29T13:20:00.002+08:002010-04-29T14:55:46.527+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXeAQE12I/AAAAAAAABeo/Sgz5CVy2WSU/s1600/P1010474.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXeAQE12I/AAAAAAAABeo/Sgz5CVy2WSU/s400/P1010474.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465425427021748066" border="0" /></a>ပုံဆြဲေပးမယ္ေနာ္ လွလွေလးေန<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXdpNMqhI/AAAAAAAABeg/0XXC-U1NRzw/s1600/P1010468.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 358px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXdpNMqhI/AAAAAAAABeg/0XXC-U1NRzw/s400/P1010468.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465425420835662354" border="0" /></a>ေဆေရာင္စုံျခယ္ မယ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXdQKPMYI/AAAAAAAABeY/4UZ8C-BV2iA/s1600/P1010453.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 287px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXdQKPMYI/AAAAAAAABeY/4UZ8C-BV2iA/s400/P1010453.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465425414112358786" border="0" /></a>ဟားဟာ့ .. ႏွာ့ပုံပဲ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXctt2KyI/AAAAAAAABeQ/l4s5kteDi7I/s1600/P1010443.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXctt2KyI/AAAAAAAABeQ/l4s5kteDi7I/s400/P1010443.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465425404866472738" border="0" /></a>ကိုယ့္ဘာသာပဲ အပူခ်ိန္တိုင္းလုိက္မယ္ လာေလ့<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXcH8j4tI/AAAAAAAABeI/i7VgNxBPw-M/s1600/P1010439.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S9kXcH8j4tI/AAAAAAAABeI/i7VgNxBPw-M/s400/P1010439.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465425394727641810" border="0" /></a>မီးမီးေလးလည္း ထမင္းခ်က္ကူမယ္ေနာ္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3229617257495097015?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-56010414300402129032010-04-27T15:26:00.002+08:002010-04-27T16:35:51.792+08:00<span style="font-size:85%;">(၁)<br /><br />သူ ထမင္းကို ငံု႕စားေနရင္း ရင္ေတြက တလွပ္လွပ္ခုန္ေန သည္။ ခုေနသူ ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႕ ေတြးမိေသးသည္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး.. ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခြင့္ပန္တာ အနည္းဆုံးေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ ေနတဲ့ ရင္ခုန္ၾကည္ႏႉးဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ေနရာ ေလး ျဖစ္သင့္တာ မလား။ ခုေတာ့ သူတို႕ ေရာက္ေနတာ က ျမန္မာထမင္းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္။<br /><br />သူဟန္ေဆာင္ျပီး ဟန္မပ်က္စား ေနေပမယ့္ ဖြင့္ေျပာခ်င္လွျပီ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေကာင္မေလး သင္တန္းျပီးလို႕ အိမ္ျပန္သြားခဲ့ရင္ သူ႕မွာ ဇါတ္လမ္းဆက္ဖို႕ ခက္သြားမွာ ေသခ်ာလွသည္။ ခုေနေျပာလုိက္လို႕ သူ႕ကို စိတ္ဆိုးသြားမွာလဲ စိုးလွသည္။ ဒါေပမယ့္ သူခ်စ္တာ သူမလည္း ရိပ္မိေနေလာက္ေရာေပါ့။<br /><br />ျပီးေတာ့ သူတို႕ မႏၱေလး မိန္းထဲမွာ လွမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ တိတ္ဆိတ္မႈကို ျဖိဳခြင္းတဲ့ အေနနဲ႕ သူစကား စမိ သည္။ သူခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္း ကို ကဗ်ာ မဆန္စြာနဲ႕ ဖြင့္ေျပာျဖစ္သည္။ သူ႕ခ်စ္သူ ျဖစ္လာမယ့္ ေကာင္မေလးက ဟန္ေဆာင္မႈကင္းကင္း နဲ႕ပဲ သူ႕ အခ်စ္ကိုလက္ခံခဲ့သည္။ (သူကမ္းေပး လိုက္တဲ့ လက္ကို လွမ္းျပီးဆုပ္ကိုင္ လိုက္ ကတည္း က သူမဘဝရဲ့ လက္တြဲေဖာ္ အျဖစ္ ဆုံးျဖတ္ျပီး သားပါ လို႕ေနာက္ေတာ့ သူမ ကဝန္ခံပါတယ္ )<br /><br />ၾကာေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီပဲ။<br /><br />(၂ )<br /><br />သူမ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနသည္။ မေန႕က မန္ေနဂ်ာ မတစ္ေယာက္က သူမကို ဖုန္းေခၚျပီး သူ႕ကုမၸဏီမွာ လုပ္မလားလို႕ေမးသည္။ သူမ အလြန္ အမင္း ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။<br />သူမ အလုပ္တစ္ခု ရကိုရမွ ျဖစ္မည္။ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာျပီးကတည္းက သူမ အလုပ္မရပဲ မျပန္ခ်င္။<br /><br /> သူမခ်စ္သူ နဲ႕လက္ထပ္ျပီးျပီးခ်င္း အလုပ္ရွာေနတာ တစ္လနီးပါး ရွိေတာ့မည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေဝးလို႕၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလစာနည္းလို႕၊ တစ္ခ်ိဳ႕က သူမပညာ အရည္ အခ်င္းနဲ႕ မကိုက္လို႕ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဂ်ီးမ်ားေနရင္းက သူမရဲ့ stay ကို တိုးတိုးလာတာ ကုန္ေတာ့မည္။<br /><br />ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဲဒီေန႕ မနက္မွာပဲ မန္ေနဂ်ာမ က သူမကို အင္တာဗ်ဴးျပီးျပီးခ်င္း အလုပ္ခန္႔လုိက္ပါတယ္။ သူမ ရဲ့ ပထမဆုံး အလုပ္ျဖစ္လို႕ အဲဒီေန႕ေလးကို အျမဲသတိတရရွိ ေနခဲ့တာ။ ခုေတာ့လည္း ဘာလိုလိုနဲ႕ သုံးႏွစ္ေတာင္ရွိခဲ့ျပီပဲ။<br /><br />(၃)<br /><br />ဒီေန႕ေလးကေတာ့ သူနဲ႕ သူမတို႕ရဲ့ ရင္ႏွစ္သည္းျခာ သမီးေလး ရဲ့ ၂၃ လ ျပည့္ ေမြးေန႕ေလးေပါ့။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြကို ထပ္ျပီးခိုင္မာလာေစတဲ့ ၾကိဳး အေသးေလး တစ္မွ်င္ေတာင္ဘာလိုလို နဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 51); font-weight: bold;">တေရြ႔ေရြ႔ စီးဆင္းေနတဲ့ အခ်ိန္နာရီေတြ ၊ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့ သကၠရစ္ေတြ ထဲက အမွတ္ရစရာ ဧျပီ ၂၇ ေလးေပါ့။</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5601041430040212903?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-37661659162282438512010-04-15T08:55:00.000+08:002010-04-15T08:59:45.118+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASSdDIdyI/AAAAAAAABdM/VUzKjU04fIQ/s1600/P1010424.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASSdDIdyI/AAAAAAAABdM/VUzKjU04fIQ/s400/P1010424.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458382856617752354" border="0" /></a>စိတ္ၾကိဳက္ပဲ ..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASSNlXsJI/AAAAAAAABdE/LiEVGnTXrRk/s1600/P1010311.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 276px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASSNlXsJI/AAAAAAAABdE/LiEVGnTXrRk/s400/P1010311.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458382852466389138" border="0" /></a>မာမီမရွိတုန္းေလး သမ ရတာ......<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASRs9whSI/AAAAAAAABc8/T5ZRpDyEU9o/s1600/P1010309.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 348px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASRs9whSI/AAAAAAAABc8/T5ZRpDyEU9o/s400/P1010309.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458382843710309666" border="0" /></a>ဒီလို စိတ္ပါလက္ပါေလး အလွျပင္လုိက္မယ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASRHf7-GI/AAAAAAAABc0/sFbQz_OOMTM/s1600/P1010312.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 363px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S8ASRHf7-GI/AAAAAAAABc0/sFbQz_OOMTM/s400/P1010312.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458382833653119074" border="0" /></a>လွသြားျပီလား ဟင္ ..<br /><br /> မွတ္ခ်က္။ ကြၽန္မ မရွိတုန္း သမီးကို ဒက္ဒီ ထိန္းထားစဥ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3766165916228243851?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-56455012379630746012010-04-14T09:20:00.000+08:002010-04-14T12:58:21.564+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">သမီးေလးက "ပါပါး မားမား"လို႕ တီတီတာတာစေခၚတဲ့ အခ်ိန္တည္းက သမီးေလးကို စကား ျမန္ျမန္ေျပာေစခ်င္လွျပီ။ မပီကလာ ပီကလာနဲ႕ ေျပာမယ္႕စကားသံေတြကို ၾကားခ်င္လွျပီ။ ဒါေပမယ့္ မေရႊေခ်ာက ပါပါး မားမား က မတက္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက အားလုံးက သမီး စကားေျပာတတ္ျပီလား လို႕ေမးၾကတယ္ ။ မေျပာတတ္ေသးဘူးလို႕ ဆိုေတာ့ အားလုံးက " စကားေျပာ ေနာက္က်တယ္" လို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလး စကားေျပာျမန္ေအာင္ ဇီးကိုင္းနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ေယာင္းမနဲ႕ ပါးစပ္ထဲကို အသက္ ေအာင့္ျပီး ေမြပါလား ဆိုျပီးလဲ အၾကံေပးၾကတယ္။ မေတာ္ ကေလးရဲ့ အာေဂါင္ကို ထိုးမိမွ ျဖင့္ လို႕ အသည္းယား လွသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ခု သမီးေလး ၂၂လ ျပည့္အျပီး မွာ စကားေျပာဖို႕ၾကိဳးစားေနျပီ။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ကြၽန္မက သမီးကို ဗမာလိုပဲ ေျပာတဲ့ အတြက္ သမီးေလးက ေျပာတာ အကုန္နားလည္ေနေတာ့ စကား စေျပာရင္လဲ ဗမာစကား ကိုစျပီးေျပာမွာပဲလို႕ ထင္ထားခဲ့တာ။ ဒါေပမယ္႔ </span><br /><span style="font-size:85%;">တစ္ခုေသာ ရုံးပိတ္ရက္မွာ သမီးေလးကို ေရခ်ိဳးေပးမယ္ လုပ္ေတာ့ သမီးက " NO" ဆိုျပီး ထြက္ေျပးပါတယ္။ ပထမၾကားၾကားခ်င္း ေတာ့ ငါ့သမီးေလး "YES or NO" သိျပီေပါ့။ အဖြားေတြဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး ႂကြားရ ၊ သမီးဒက္ဒီကို ေျပာျပျပီး သမီးရဲ့ မပီမသ " NO" ကိုၾကားလို႔ မဝ ျဖစ္ရေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ထမင္းစားမယ္လို႕ ထမင္းပန္းကန္ျမင္တာနဲ့ "NO"၊ ေဆးေသာက္ရ ေအာင္ဆိုလဲ "NO"၊ မနက္ဘက္ မ်က္ႏွာသစ္ရေအာင္ ဆိုလဲ "NO" နဲ႕ သမီး က ေကာင္းေကာင္း ႏိုး တတ္ေနေလျပီ။ တခါတခါ မ်ား စိတ္မရွည္တဲ့ အသံနဲ႕ ႏိုးးး:း: လို႕သံရွည္ဆြဲျပီးေတာင္ ေအာ္လိုက္ေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ကြၽန္မက သမီးကို ဗမာလို ေျပာတတ္ေအာင္ သင္ရင္ သင္တဲ့ အခ်ိန္သာ နဲနဲ ပါးပါးလိုက္ေျပာသည္။ ျပီးရင္သူ့ဘာသာ ေျပာထြက္လာတာေတြက ေက်ာင္းမွာ နားယဥ္ေနတဲ့ English စကားအပိုင္းအစေတြ။ အျပင္သြားရေအာင္လို႕ ေျပာလိုက္ ရင္သမီးက "GO GO GO" လို႕ေအာ္ျပီးတတ္ႂကြေနတတ္သည္။ ကြၽန္မရဲ့ " လည္ လည္သြားရေအာင္ " ကို သမီး လုိက္မေျပာတဲ့ အတြက္ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ကြၽန္မကို " OK la ?" လို႕ေမးလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သမီးေလးရဲ့ Singlish ကိုကြၽန္မ စျပီး စိုးရိမ္စျပဳလာပါျပီ။ ဗမာစကား ကို နားယဥ္ေနေပ မယ္ ႔ တကယ္တမ္း သမီး စကား စေျပာမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသြားထားလိုက္ေတာ့ သက္တူရြယ္တူ ေတြ ေျပာသလိုသာ လိုက္ေျပာခ်င္တယ္ ထင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြၽန္မတို႕နဲ႕ ထိေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း နည္းပါးလွတဲ့ အတြက္ သမီးက Singlish ကို အားသာေနတာျဖစ္ မွာပါ။ နည္းနည္း ၾကီးလာရင္ေတာ့ ေျပာမယ္ထင္ပါတယ္ လို့ ရေသ့စိတ္ေျဖ ေတြးရတယ္။</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />စကားေျပာတတ္စ မို႕ မပီတပီ ေျပာထြက္လာတဲ့ သမီးေလး စကားေတြကို ဘာေျပာတာလဲဆိုတာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာရင္း ဗမာစကားေလးမ်ားထြက္လာမလားလို႕ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ နဲ႕ေပါ့။ တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရ စကားေတြ အရွည္ၾကီးေျပာ ေန ေပမယ့္ ဘာေျပာမွန္း နားမလည္။ သမီးက ဘာစကား ေျပာရ မွန္း မသိေအာင္ ရွုပ္ေထြးေနပံု ရသည္။ သူမ်ားကေလးေတြ ၂ ႏွစ္ေလာက္ဆိုရင္ စကားေတာ္ေတာ္တတ္ ေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကြၽန္မလဲ ဆႏၵေတြ ေစာ ေနမိေတာ့တယ္။</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ျပီးခဲ့တဲ့ ရုံးပိတ္ရက္ မွာ သမီးနဲ႕ ကြၽန္မ မနက္စာစားေနရင္း တီဗီ ဖြင့္ထားေတာ့ သမီးက တီဗီကို ထိုးျပရင္း ဟက္ပီရား လို႕ ေျပာပါတယ္။ ပထမေတာ့ ကြၽန္မလဲ နားမလည္တာနဲ႕ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပါပဲ ။ ေန႕ခင္းဘက္ သမီးကို သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ျပေတာ့လဲ ဟက္ပီရား.. ဟက္ပီရား .. ။ ဘာလဲ... ဒီ ဟက္ပီရား? တစ္ခုခု ေတာ့ တစ္ခုခု ပဲ။ သမီးကို ဘာလဲ လို႕ ေမးေတာ့ ဟက္ပီရား လို႕ပဲ ထပ္ေျဖတယ္ ။ ကြၽန္မလဲ နဲနဲေတာ့ သိခ်င္လာျပီ။ ဟက္ပီရား ဆိုတာဘာလဲ ေပါ့။ ညေနဘက္ ေရာက္ေတာ့လဲ ကစားေနရင္း တခ်က္ တခ်က္ ဟက္ပီရား ျပန္တယ္။ သမီးရဲ့ ဟက္ပီရား ကို သိခ်င္တာ ထိန္းမရ။ အေျဖကို ညဘက္ Hairspray ကား ၾကည့္ေတာ့မွ ရေတာ့တယ္။ သီခ်င္း ျမဴးျမဴးနဲ႕ ကခုန္ေနတာေတြျမင္ေတာ့ သမီးက လက္ညိဳးထိုး ျပီး ဟက္ပီရား တဲ့။ ကြၽန္မက " happy la ! " လို႕ ေျပာတာလားဆိုေတာ့ သမီး ကေခါင္းညိမ့္ျပတယ္။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလတယ္ လို႕ ရယ္ေမာရင္း ေရွ႕ေလ်ွာက္ လာမယ့္ သမီးရဲ့ Singlish ေတြကို ၾကိဳတင္စိုးရြံ႕ ေနမိပါတယ္။ သမီးကေတာ့ သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္က ေျပာတဲ့ စကားေတြကို အရွိန္ အဟုန္နဲ႕ လက္ခံမွတ္သားေနေလျပီ။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">သမီးေလးကို ေမြးကတည္းက ေခ်ာ့သိပ္လာတဲ့ မႈန္ေရႊရည္ သီခ်င္းကို သမီးမၾကဳိက္ေတာ့။ Ba Ba black sheep ဆိုျပဖို႕ စ ေၾကာင္း တယ္။ ကြၽန္မက ဆက္ျပီး မႈန္ေရႊရည္ ေနရင္သမီးက ႏိုးးးးး ဆိုျပီး ေအာ္ေတာ့တယ္။ ေဘးကသမီး ဒက္ဒီ ကေတာင္ ညည္းကေလး တစ္သက္လုံး မႈန္ေရႊရည္ နဲ႕ အိပ္လာတာ ၊ခုမွ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ တဲ့။ သမီးက သူ လုိက္ဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းကို သာ ကြၽန္မကို ဆိုေစခ်င္တယ္။ ကြၽန္မလဲ တခါတခါေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ ျပည္႔သိပ္ေနတဲ့ Business Models ေတြ ၊ သီအိုရီေတြ ၊Accounting standards ေတြကို ခဏေမ့ထားျပီး စိတ္ ထြက္ေပါက္ အေနနဲ႕သမီး ေလးရဲ့ nursery rhythm ေတြကို အားရပါးရ ေအာ္ဆိုမိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">သမီးေလး ဗမာစကား နဲ႕ စာ တတ္မွ ျဖစ္မယ္ လို႕ ကြၽန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး တဖြဖြ ေျပာေနၾကေပမယ့္ သမီးကို ဘယ္လို ထိထိေရာက္ေရာက္ သင္ၾကားေပးမယ္ဆိုတာေတာ့ ေလထဲ တုိက္အိမ္ေဆာက္ သလို မေသခ်ာမေရရာ။ သမီးကို English စကားေကာင္းေကာင္း တတ္ေစခ်င္သလို ဗမာစကားလဲ မညံ့ေစခ်င္ပါ။ ဗမာစာ မတတ္လို႕ ဗမာလိုေရးထားတဲ့ စာေကာင္းစာမြန္ေတြ သမီးမဖတ္ႏိုင္ မွာစိုး ပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ သမီးအတြက္ အခ်ိန္သပ္သပ္ေပးျပီး သမီးကို ဗမာစာ သင္ေပးရမယ္ လို႕ ဒက္ဒီက ေျပာ လို႕ ဘယ္သူ သင္မွာလဲ လို႕ ကြၽန္မ ျပန္ေမးတဲ့ အခါ ...... .. သူသင္ပါ့မယ္ လို႕ အားေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ေလသံ ေလး ထြက္လာပါေတာ့တယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5645501237963074601?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-6299052160037859152010-03-29T09:37:00.003+08:002010-03-29T09:40:36.831+08:00<p style="visibility: visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-67.slide.com/widgets/slideticker.swf" style="width: 550px; height: 380px;" width="550" height="380"><param name="movie" value="http://widget-67.slide.com/widgets/slideticker.swf"><param name="quality" value="high"><param name="scale" value="noscale"><param name="salign" value="l"><param name="wmode" value="transparent"> <param name="flashvars" value="cy=ms&amp;il=1&amp;channel=2449958197321824103&amp;site=widget-67.slide.com"></object></p><p style="white-space: nowrap;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=2449958197321824103&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-67.slide.com%3cbr/" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-629905216003785915?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-46391930284423710432010-03-25T11:48:00.000+08:002010-03-25T11:53:04.280+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raUDDpbQI/AAAAAAAABbM/vFhyOiSZf5U/s1600/P1010359.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raUDDpbQI/AAAAAAAABbM/vFhyOiSZf5U/s400/P1010359.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452410336838249730" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:85%;">ဘာလိုလို နဲ႕ သမီးေလးကို ေက်ာင္းပို႕ထားရတာ ၂လ ေက်ာ္ျပီ။<br /><br />နည္းနည္းေနသားက် လာေပမယ့္ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာလို႕မရပါဘူး ။ သမီးေလး ရဲ့ ေဝယ်ာဝစၥမွန္သမွ် ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးတာက လြဲလို႕ ဘယ္သူ လုပ္ေပးတာမွ စိတ္တိုင္း မက်တဲ့ ကြၽန္မ မွာ အျမဲလိုလို စိုးရိမ္ေနရေတာ့ တာေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ သူ႕အခ်ိန္ဇယားနဲ႕ သူ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ အိပ္ခ်ိန္ စားခ်ိန္ မမွန္မွာလဲ ပူရ ၊ သမီးေလး မေပ်ာ္မွာလဲ ပူရ နဲ႕ ေတြးမိသမွ် အားလုံး ဟာ ပူစရာၾကီး ပဲျဖစ္ေနေတာ့တယ္။<br /><br />သမီးကို ေက်ာင္းပို႕ဖို႕ မဖို႕ အေရးကို အၾကိမ္ၾကိမ္စဥ္းစားျပီးမွ အေကာင္းဘက္က အားသာမွာပဲ ဆိုျပီးပို႕ ဖို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္တမ္း မွာေတာ့ အေကာင္းနဲ႕ အဆိုးဟာ (50း50) ပဲျဖစ္ေနျပီလားလို႕ေတြးမိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ။<br /><br />ခုတေလာ ေခါင္းထဲ စဥ္းစားမိေန သမွ်ေလးေတြ ေတြးမိသမွ်ေလးေတြကို ခ်ေရးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ ၾကီးျပင္းေအာင္ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ရတာ မလြယ္ဘူးဆို တာ ကေလးငယ္ ရွိတဲ့ သူတိုင္း သေဘာေပါက္ သလို စဥ္းစားၾကည့္တာနဲ႕ ေတာင္မလြယ္ပါဘူး။ မိသားစု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကလဲ အေဖ အေမ ေတြကို အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ ေခၚမထား ႏိုင္ပါဘူး ။ ေခၚထားႏိုင္တဲ့ အေျခအ ေန ရွိရင္ေတာင္ မိဘေတြ က ေနႏိုင္ဦးမွ။ ေနႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ လဲ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာေနေပး ႏိုင္မလဲ .. ၆လ .အိုေက.. ၁ ႏွစ္ .. နည္းနည္း ပ်င္းလာျပီ .. ၁ႏွစ္ခြဲ ... ျပန္ခ်င္လွျပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ လဲ ကေလးရဲ့ မိဘကပဲ ရင္ဆိုင္ ဖို႕ ဆုံးျဖတ္ရပါတယ္။<br /><br />အေမျဖစ္တဲ့သူ က နဂိုကတည္း အိမ္ရွင္မပဲ ဆိုရင္ သိပ္ျပီး ျပသနာ မရွိဘူးလို႕ ျမင္ပါတယ္။ ကေလးအေပၚမွာ အျပည့္အဝ အာရုံစိုက္ႏိုင္တာေပါ့။ လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အေမ ျဖစ္ဦးေတာ့ အလုပ္ကို စြန္႕ႏိုင္ရင္လဲ ကိုယ္႔ရဲ့တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ားေရာက္လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ရင္ေသြးေလးနဲ႕ အတူကုန္ဆုံးျပီး သူ႕ရဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ အမူအယာေလးေတြကို ၾကည္ႏႉးပီတိျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံးအုပ္စုထဲပါတဲ့ အေမေတြကေတာ့ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အလုပ္ကို မစြန္႕ႏိုင္တဲ့ သူေတြပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က လစာေကာင္းလို႕ ၊တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရာထူးေကာင္း လို႕....စသည္ျဖင့္ေပါ့။<br /><br />အလုပ္ကို မစြန္႕ ႏိုင္ေတာ ့Maternity Leave ကုန္တာနဲ႕ ကိုယ့္ကေလးကို ဘယ္သူ ထိန္းေပးမလဲဆိုတာ ကို စျပီးစဥ္းစားရေတာ့တာပါပဲ။ ထိန္းေပးမယ့္ အဖိုးအဖြား မရွိရင္ ၊ ကေလးကို လဲ မခြဲႏိုင္ရင္ ကေလးဟာ Infant care ကိုေရာက္ဖို႕ (သို႕) နာနီစီကို ေရာက္ဖို႕ 99.99% ေလာက္ကေသခ်ာေနျပီ။ ကေလးပိစိေေလးကို အိမ္ေဖာ္နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မွာထားတာေတာ့ ျမန္မာအိမ္ေထာင္စုေတြထဲ မွာ မၾကားဖူး သေလာက္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အဖိုး အဖြားေတြနဲ႕ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ထည့္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက ေလဆိပ္မွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရေသးတယ္။ အိတ္ေတြအပ္တဲ့ေနရာနားမွာ ကေလး ေမြးစေပါက္ေလးကို ေပြ့ထားျပီး မ်က္ႏွာတခုလုံး နီရဲ မို႕အစ္ေနေအာင္ ငိုထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၊ သူမေဘးမွာ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီးအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကလဲ မ်က္ႏွာ မေကာင္း၊ ကေလးရဲ့ ဖခင္ ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ အမ်ိဳးသားကေတာ့ အိတ္ေတြကို တလွဲ့ ၊ အမ်ိဳးသမီးကို တလွဲ႕ နဲ႕ သူလဲပဲ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံ။ ျမန္မာျပည္ကို ကေလးျပန္ထည့္တဲ့ ျမင္ကြင္းက တကယ္တမ္းေတာ့ ကြၽန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္တုန္လႈပ္ေစပါတယ္။ အဲဒီကေလးေလး ေနရာမွာ ငါ့သမီးေလးသာဆို ရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕တင္ သမီးကို တင္းတင္းေလး ဖက္ထားမိတယ္။<br /><br />ကြၽန္မ အေနနဲ႕လဲ ကေလးကို ျမန္မာျပည္ျပန္ပို႕တာကိုအားမေပးပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးေရြးစရာလမ္းမရွိေတာ့ မွ ျပန္ပို႕ဖို႕စဥ္းစားသင့္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကေလးေတြရဲ့ ႏုနယ္တဲ့ စိတ္မွာ သူတို႕ကို မိဘက ဂ႐ုမစိုက္ဘူးလို႕ စြဲသြားႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ပညာဆိုင္ရာ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ မွာ ကေလးေတြရဲ့ ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြးထက္ျမတ္ဖို႕ ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယုံၾကည္မႈ တိုးပြါးေစဖို႕ မွာ မိဘရဲ့ အခန္းကဏၣအေရးၾကီးပံုကို အက်ယ္တဝင့္ ေရးၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးငယ္ အတြက္ အသင့္ေလ်ာ္ဆုံးက သူ႕ရဲ့ မိခင္ပါပဲ။ ကေလးရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး အနီးစပ္ဆုံး ျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္တာ အေမတစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူမွ အစားထိုးမေပး ႏိုင္ဆုံးက ေတာ့ မိခင္ေမတၲာပါ။<br /><br /></span><span style="font-size:85%;">အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကေလးကို ျပန္ပို႕ၾကရေပမယ့္ဘယ္မိဘက မွ သားသမီးနဲ႕ ခြဲျပီး မေနခ်င္ဘူးဆိုတာ ကြၽန္မကေတာ့ အႂကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ကိုယ့္သားသမီး ရဲ့တိုးတက္မႈ အဆင့္ဆင့္ကို ကိုယ္တိုင္အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ပီတိျဖစ္ခ်င္ၾကတာပါပဲ။ (ကြၽန္မလို ဘေလာ့ေရးတဲ့ အေမမ်ိဳးဆိုရင္ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေပၚကေန ဘာလုပ္တတ္ျပီ ဘာေျပာတတ္ျပီ ဆိုျပီးႂကြားႏိုင္တာေပါ့ ) ကိုယ္တိုင္ ပိုက္ေထြးယုယ ေခ်ာ့သိပ္ခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ ကေလးေလးရဲ့ တီတီတာတာ မပီကလာ ပီကလာစကားသံေလးေတြကို နားေထာင္လို႕မဝ ျဖစ္ၾကမွာပါပဲ။ တာဝန္ မယူခ်င္လို႕ ၊ ကေလးရဲ့ အႏြံအတာကို မခံႏိုင္လို႕ ျပန္ပို႕တယ္ဆိုတာမ်ိဳးကိုေတာ့ မၾကားဘူးေသးသလို ရွိခဲ့ရင္လဲ တစ္ေထာင္မွာ တစ္ေယာက္ ပဲ ရွိမယ္လို႕ ယုံၾကည္ပါတယ္။</span><span style="font-size:85%;"><br /><br />ဒါေပမယ့္ မိသားစုတိုင္းရဲ့ အေျခ အေန နဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေတြဟာ တူမွာမဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဘယ္လမ္းကိုပဲ ေရြးေရြး ကိုယ္နဲ႕ အဆင္အေျပဆုံး၊ အသင့္ေလ်ာ္ဆုံး ျဖစ္မယ့္လမ္းကိုေရြးၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ မိသားစု အတူေနခ်င္ရင္ ေငြေၾကး အရ အပြန္းအပဲ့ ခံႏိုင္ရမယ္။ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ သူမ မီးဖြားျပီးကတည္းက အလုပ္ထြက္လိုက္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း သူမက အလုပ္မွာ လစာေကာင္းေကာင္းရပါတယ္။ သူမရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျပတ္သားမႈကို လိုက္မမီေသးတဲ့ ကြၽန္မကေတာ့ အလုပ္ကို ဖက္တြယ္ထားတာ ထိုက္တန္ပါရဲ့လားလို႕ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ေနလာတာ ၂ႏွစ္ ျပည္႔ေတာ့မယ္။<br /><br />သမီးေလး ရဲ့ အဖိုး နဲ႕ အဖြား ျပန္သြားျပီးကတည္းက သမီးကို ေက်ာင္း ( Child Care Center) ပို႕လိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္း မအပ္ခင္ ကတည္းက ၾကံုေတြ႔ လာမည္႔ ကိုယ္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိန္ေခၚမႈေတြ ၊ ေငြေၾကးပိုင္းဆိုင္ရာ တြက္ခ်က္မႈေတြ နဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႕ ခဲယဥ္းခဲ့ေသးတယ္။ ေက်ာင္းမအပ္ပဲ ကြၽန္မ အလုပ္ထြက္မလား ၊ ေက်ာင္းအပ္ရင္ ေတာ့ ကေလး က လူအမ်ားနဲ႕ ေနတတ္သြားမယ္ ၊ လူမေၾကာက္ေတာ့ဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ သမီးေလးက စကားမေျပာတတ္ေသးေတာ့ ဆရာမေတြ က သမီး ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ သိပါ့မလား ၊ ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ႏိုင္ပါ့ မလား၊ နာနီ နဲ႕ထားရင္ေတာ့ ကိုယ္ကေလးကို ဂ႐ုစိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ နာနီ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ ေငါင္စင္းစင္း ေနရမယ့္ အတူတူ ေက်ာင္းထားတာကမွ အက်ိဳးရွိဦးမယ္.... စသည္ျဖင့္ မုန့္လုံးကို စကၠဴကပ္၊ ဂ်ာေအးကို သူ႕အေမ ရုိက္သလို အမ်ိဳးမ်ိဳးလွည့္ပတ္ေတြးျပီး ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ လမ္းေပ်ာက္သလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သမီးေလးကို အဖိုး နဲ႕ အဖြား နဲ႕ ျပန္ထည့္ဖို႕ကိုေတာ့ သမီး ဒက္ဒီ နားသြင္းတိုင္း ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အစမ္းသေဘာ ထားၾကည့္မယ္ ဆိုျပီး ေက်ာင္းအပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေက်ာင္းမွာ လူျပည့္ေနလို႕ ခ်က္ခ်င္းဝင္လို႕ မရပါဘူး ။ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ ေစာင့္ လုိက္ ရေသးတယ္ ။ သမီးကို ေက်ာင္းထားမယ္ဆိုျပီး စုံစမ္းတုန္းက အိမ္နားက အနီးဆုံး center ေတြဟာ ေနရာအားလုံး ျပည့္ေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စင္တာဆိုရင္ 2010 ႏွစ္ကုန္တဲ့ အထိ ေနရာ မရွိေတာ့ဘူးလို့ အေၾကာင္းျပန္ေတာ့ အံ့အားသင့္ခဲ့ရေသးတယ္ ။ စင္ကာပူမွာ ကေလးေတြ ေမြးလာတာနဲ႕ ေက်ာင္းကို Booking လွမ္းခ်ိတ္ထားသလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆုံးေတာ့ NTUC ကဖြင့္တဲ့ My First Skool မွာ waiting list နဲ႕ေစာင့္ျပီး တလေက်ာ္ေလာက္မွ ဝင္ခြင့္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းလခေတြ က တစ္ေက်ာင္းနဲ႕ တစ္ေက်ာင္း နည္းနည္းေတာ့ကြာပါတယ္။ ေနရာေပၚမူတည္ျပီး ေစ်းမ်ားတာ ရွိသလို ေက်ာင္းရဲ့ Facilities ေပၚမူတည္ျပီးလည္း ေစ်းမ်ားတတ္ပါတယ္။ ပုံမွန္ ကေတာ့ SGD 600 ~700 ၾကားမွာရွိတတ္ပါတယ္ ။ ျမိဳ႕ထဲက ေက်ာင္းေတြကေတာ့ SGD 700~ 850 ဝန္းက်င္ရွိတတ္ပါတယ္။ Citizen ဆိုရင္ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ပါတယ္ ။ အေမ အလုပ္လုပ္ရင္ 50% ေထာက္ပံ့ ျပီး အလုပ္မလုပ္ရင္ေတာ့ 25% ေထာက္ပံ့ပါတယ္ ။ ပီအာေတြကေတာ့ မရပါဘူး။ သမီးေလးေက်ာင္း ကေတာ့ GST အပါ ေျခာက္ရာေက်ာ္ပါ။ အစမ္းကာလက 14 ရက္ပါ။ 14 ရက္ အတြင္း အဆင္မေျပလို႕ ျပန္ႏွုတ္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေပးထားတဲ့ Deposit တစ္လစာကို ျပန္အမ္းေပးမွာပါ။ 14 ရက္ကို ေက်ာ္သြားျပီးမွ ျပန္ႏွုတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္လ ၾကိဳေျပာရတယ္ ။ ခ်က္ခ်င္း ႏွုတ္မယ္ ဆိုရင္ Deposit ျပန္မရပါဘူး။ ဒါက My First Skool ရဲ့စည္းကမ္းပါ ။တျခားစင္တာေတြ နဲ႕အေသးစိတ္ေတာ့ နဲနဲ ကြဲႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ျပီးေတာ့ ကေလးအတြက္ Insurance ဝယ္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စင္တာေတြက အိပ္ရာေနခင္း ဝယ္ခိုင္းတတ္ သလို ေရခ်ိဳးမယ့္ အသုံး အေဆာင္ေတြပါ ဝယ္ရတတ္တယ္။ သမီးေလး ရဲ့ေက်ာင္းကေတာ့ အိပ္ရာေနခင္း နဲ႕ ေရခ်ိဳးမယ့္ အသုံး အေဆာင္ ေတြ မဝယ္ခိုင္းပါဘူး ။ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္က ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ Brand ပဲသုံးေစခ်င္ရင္ေတာ့ ဝယ္ေပးထား ျပီး ဆရာမေတြကို ေျပာထားရပါမယ္။ ကေလးက Toilet Trained မဟုတ္ခဲ့ရင္ Diapers ေပးထားရပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းပို႕လိုက္ရင္ ဆရာမေတြက ကေလး ကို ႏို႕ျဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ မျဖတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ေလွ်ာ့တုိက္ဖို႕ တိုက္တြန္းတယ္။<br /><br />Child care center ေတြဟာ <span style="color: rgb(102, 51, 102);">MCYS ( Ministry of Community Development and Youth Sports)</span> ကခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းအတိုင္း လုိက္နာၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား နဲ႕ ဆရာမ အခ်ိဳး ၊ ( သမီးတို႕လို Toddler ေတြဆိုရင္ အသက္ 18 လ ကေန 3 ႏွစ္ အထိသတ္မွတ္ျပီး 1:8 အခ်ိဳးပါ။ ကေလး ရွစ္ေယာက္ကို ဆရာမတစ္ေယာက္ ႏွုန္းေပါ့) ၊ ကေလးေတြ ရဲ့ အစားအစာ ျပင္ဆင္ေကြ်းေမြးမႈ နဲ႕ သန္႕ရွင္းမႈ ေတြ အတြက္ အနိမ့္ဆုံး လုိက္နာရမယ့္ စံႏွုံးေတြ ကို <span style="color: rgb(102, 102, 204);"> <span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">MCYS</span> </span> </span>က သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ အေသးစိတ္ ကို<a style="color: rgb(51, 0, 51); font-weight: bold;" href="http://www.childcarelink.gov.sg/ccls/home/CCLSHome.jsp"> ဒီ လင့္</a> မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးေတြ ရဲ့တစ္ေန႕တာ အခ်ိန္ဇယားက လည္း center တစ္ခုနဲ႕ တစ္ခု ကြဲျပားႏိုင္ပါတယ္။ သမီးတို႕ေက်ာင္းကေတာ့ မနက္ 7:00 ကေန ညေန 7:00 အထိပါ။ မနက္ပိုင္းကို ေနာက္က်ျပီး မွပို႕လို႕ ရေပမယ့္ လာၾကိဳတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ငါးမိနစ္ ေနာက္က်တာနဲ႕ ဖုန္းေခၚပါတယ္။ ( Mummy/ Daddy .. where are u now ? ) ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က် ရင္ေတာ့ Fine မတပ္ေပမယ့္ ေနာက္က်တဲ့ reason ေရးျပီး လက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ မနက္ဖက္ 8:30 - 9:00 က မနက္စာ စားတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ စားျပီးရင္ Gathering အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာရြတ္ သီခ်င္းဆို ။ ျပီးရင္ မိုးမရြာတဲ့ေန႕ေတြမွာေတာ့ အျပင္ထြက္ေဆာ့လို႕ရပါတယ္။ ျပန္လာရင္ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႕ ထမင္းစား တာက ေန႕လည္ 11:00 ကေန 12 :00 နာရီ အတြင္းေပါ့။ ေန႕လည္ 12:00 ကေန 3:00 ကေတာ့ အိပ္ခ်ိန္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ေန႕ခင္းဘက္ Tea Break Time။ ျပီးေတာ့ Learning Time ။ ညေနပိုင္းကေတာ့ အပုပ္ခ်ိန္မို႕လားမသိ Gathering အခ်ိန္ေတြသာမ်ားသည္။<br /><br />ကေလးၾကိဳပို႕တဲ့ ေနရာမွာလဲ ေက်ာင္းအပ္တဲ့ ေဖာင္ျဖည့္ ကတည္းက ပံုမွန္လာၾကိဳမယ့္သူကို ျဖည့္ရပါတယ္။ ပံုမွန္လာၾကိဳမယ့္သူက အေဖ အေမ မဟုတ္ခဲ့ရင္ ( အဖိုး ၊ အဖြား၊ အိမ္ေဖာ္ ) သူတို႕ရဲ့ ဓါတ္ပံု ေပးထားရတယ္။ တခါတေလ အေရးေပၚ အေနနဲ႕ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ကို လာၾကိဳေစမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းကို ဘယ္သူ လာၾကိဳမယ္၊ နာမည္ေျပာရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အၾကိဳ အပို႕ အခ်ိန္မွာ လက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ ဘယ္ အခ်ိန္ေက်ာင္းေရာက္တယ္ ဘယ္သူလာၾကိဳသြားတယ္ဆိုတာ ျပန္စစ္လို႕ရတယ္ေလ။ ကေလးေပ်ာက္ဖို႕ အေျခအေနကို ကာကြယ္ျပီးသားလဲျဖစ္ သလို စနစ္က်ပါတယ္။<br /><br />သမီးတို႕ ေက်ာင္းက ယူနီေဖာင္း က အေပၚ အျဖဴ နဲ႕ ေအာက္ပိုင္း အစိမ္းပါ။ ကြၽန္မကေတာ့ ကိုယ္မ်က္စိယဥ္ေနတဲ့ အျဖဴအစိမ္း မို႕ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ယူနီေဖာင္း ေလးစုံကို တစ္ရာေက်ာ္ က်ပါတယ္။ ဒါက သတ္သတ္ေပးရတာပါ ။ အေလွ်ာ္ခံတဲ့ အသားမို႕ နဲနဲထူတာေၾကာင့္ ေန႕ခင္းဘက္ သိပ္ပူတဲ့ ေန႕ေတြမွာ သမီးေလး ေနရခက္မွာစိုးတာေၾကာင့္ အိမ္ေနရင္း ခ်ည္သား ကိုပဲ အလွဲ အလွယ္ လုပ္ဖို႕ အပို ႏွစ္စံု ထည္႔ေပးပါတယ္ ။ သမီးတို႕ေက်ာင္း မွာ ကေလးေတြကို အဲယားကြန္း နဲ႕မထားပါဘူး။<br /><br />တကယ္လို႕ ကေလးေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္ ေတာ့ နည္းနည္း ခက္ပါတယ္။ ဆရာမေတြကလည္း ကေလး အရွင္းေပ်ာက္သြားတဲ့ အထိ အိမ္မွာပဲ ေနေစခ်င္တယ္။ အေမ အေနနဲ႕ က်ျပန္ေတာ့ ခြင့္ရက္ရွည္ ယူလို႕ မရတဲ့ အေျခ အေနေတြရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သိပ္ျပီး ဆိုးဆိုးဝါးဝါးၾကီး ေနမေကာင္းတာမ်ိဳး ကလြဲျပီး ခြင့္မယူခ်င္ၾကဘူး။ ၾကားထဲက ကေလး ကေတာ္ေတာ္ ေလးသနားဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စိုးရိမ္ရတဲ့ ေရာဂါေတြ ( eg. chicken pork , HMFD -Hand Mouth Foot Disease ) လိုမ်ိဳးျဖစ္ျပီးမွ ေက်ာင္းျပန္သြားထားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဆရာဝန္ရဲ့ ေထာက္ခံစာ လိုပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ကေလးကို ေဆးတိုက္ဖို႕လိုတယ္ ဆိုရင္ ေက်ာင္းက Medication Form မွာ ဘယ္ေဆး ကို ဘယ္ေလာက္ ပမာဏ နဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္ မွာတိုက္ရ မယ္ ဆိုတာ ျဖည့္ျပီးေဆးေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ စင္ေပၚမွာ ထားခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာမက အဲဒီ ေဖာင္ထဲ မွာ ျဖည့္ထားတဲ့ အတိုင္း တိုက္ေပးျပီး လက္မွတ္ထိုးပါတယ္ ။ ဒါဆို ကေလးအေမက ေနာက္ေန႕မွာ ျပန္စစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးကို ေက်ာင္းပို႕တာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြရွိသလို အဆင္မေျပတဲ့ အခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လဲ ကြၽန္မရဲ့ အေတြ႕ အၾကံု အရ မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အေကာင္းဘက္ကေတြးမယ္ဆို ရင္ အေမက အလုပ္လုပ္တဲ့ အတြက္ အိမ္အတြက္ အပိုဝင္ေငြရတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ရဲ့ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း ပိုျပီး ေကာင္းေအာင္ ဘြဲ့လြန္တို႕ အျခားသင္တန္းတို႕ တက္မယ္ဆိုလဲ အခြင့္အေရးရွိတယ္။ ကေလး အတြက္ကေတာ့ အျခားကေလးေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ တတ္သြားမယ္၊ လူအမ်ားနဲ႕ ေနတတ္မယ္။ အေမ မွ အေမ တြယ္ကပ္ေနတာမ်ိဳး နည္းသြားျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားကိုး တတ္လာမယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယုံၾကည္မႈပိုလာမယ္။ ျပီးေတာ့ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္မႈျမန္လာပါတယ္။ ( သမီးဆို ေက်ာင္းေရာက္ျပီး ၃ရက္ေလာက္မွာပဲ ABCD ကို ေလးပုံတစ္ပံု ေလာက္ ဆိုႏိုင္လာတယ။္ ) ဘာသာစကား ေလ့လာသင္ယူမႈပိုင္းမွာ လဲ လြယ္ကူေစပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တရုတ္လို ေရာ ၊ English လိုေရာ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ေျပာတဲ့ အတြက္ ကေလး က နားယဥ္သြားပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါနဲ႕တဆက္တည္းမွာ ပဲ ကေလးက ဘာသာစကား ေရာေထြးျပီး စကားေျပာ ေနာက္က်တာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။<br /><br />အဆင္ မေျပတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွား အေနနဲ႕ ကေလးနဲ႕ အေမ အတူ မေနရတာပါပဲ။ ကေလးနဲ႕ ညပိုင္းေလာက္သာေတြ႕ရတဲ့ အတြက္ ကေလးနဲ႕ အေမ ထိေတြ႕မႈနည္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးက ေက်ာင္းမွာ အစားေကာင္းေကာင္းစားရဲ့ လား ၊ အိပ္ခ်ိန္ မွာ အျပည္႔ အဝအိပ္ရဲ့လား၊ ႏို႕ေသာက္ခ်င္တာကို ဆရာမသိပါ့မလား ၊ စတဲ့ အေသးစိတ္ေတြ ကိုပူပန္ရပါတယ္။ ကြၽန္မကို စိတ္ အ ေႏွာက္အ ယွက္ အျဖစ္ေစဆုံး ကမနက္ဘက္ ကို ရုံးခ်ိန္ အမီွ သြားရေအာင္ ကေလးကိုပါေစာေစာႏိႈးရတဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သမီးေလးကို မႏိႈးရက္ေပမယ္႕ ႏိႈးေနရတဲ့ မနက္ခင္းေတြက ကြၽန္မကို စိတ္ပင္ပန္းေစပါတယ္။ တကယ္လို႕သာ ကြၽန္မ အလုပ္မလုပ္ခဲ့ ရင္ သမီးလဲ မနက္ကို အေစာၾကီးထဖို႕ မလိုေတာ့ဘူးလို႕ ေတြးမိတိုင္း ကြၽန္မရဲ့ မုန္႕လုံး စကၠဴကပ္ အေတြးေတြ စျပီးဝင္လာေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ေနာက္တခ်က္က ေက်ာင္းေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ကေလးေတြက အစပိုင္းမွာ ေတာ္႐ံုနဲ႕ အထာမက် တတ္ေတာ့ လုိက္ပို႕တဲ့အေဖ အေမျပန္တာနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ ငိုယိုၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေနသားက်သြားဖို့ လုိအပ္တဲ့ အခ်ိန္ဟာက ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္မတူပါဘူး။ ဆရာမေတြ ရဲ့ အေတြ႕ အၾကံု အရဆိုရင္ ၂ ပတ္က ေန ၃ လ အထိၾကာတတ္တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ သမီးကေတာ့ ၂ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ကစျပီး သိပ္မငိုေတာ့ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ တျခားကေလးေတြ ငိုေနရင္ေတာ့ သူပါ ေရာေယာင္ျပီး ငိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြဆို ေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္းဖို႕ေကာင္းေအာင္ ငိုေနၾကေတာ့ ျမင္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။ ဆရာမေတြကေတာ့ ရိုး ေနျပီေလ။<br /><br />ေက်ာင္းမွာကေလးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး သန္႕ရွင္းေအာင္ေတာ့ထားပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သမီးလို အသား အရည္ sensitive ျဖစ္လြန္းတဲ့ ကေလးမ်ိဳး အတြက္ေတာ့ လုံေလာက္တဲ့ သန္႕ရွင္းမႈ မရွိဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ သမီးက ေခြၽးထြက္တာနဲ႕ အရည္ျပားေပၚမွာ အနီေတြ နဲ႕ အတူ တကိုယ္လုံး ယားလာပါတယ္ ။ တခါတေလ မသန့္ရွင္းတဲ့ အရာ နဲ႕ထိမိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ Allergy ရပါေတာ့တယ္။ ေဆးခန္းေျပးရ ခြင့္ယူရနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ မေျပပါဘူး။ အသား အရည္ sensitive မျဖစ္ဘူးဆို ရင္ေတာ့ minor infection ေလာက္ေတာ့ ကေလးက ခံႏိုင္ရည္ရွိပါတယ္။<br /><br />ျပီးေတာ့ Toilet Trained ကိစၥပါ။ ေက်ာင္းက စကား မေျပာတတ္ေသးတဲ့ သမီးတို႕ အရြယ္ ေတြဆိုရင္ Diapers ယူလာခိုင္းပါတယ္။ ရာသီဥတု ေအးတဲ့ အခါဆိုရင္ ျပသနာ မရွိေပမယ့္ သိပ္ပူတဲ့ ေန႕ေတြမွာဆိုရင္ ကေလးက Diapers ဝတ္ျပီးေနရတာ မသက္သာပါဘူး။ အဲယားကြန္း ရွိတဲ့ စင္တာဆိုရင္ေတာ့ ျပသနာသိပ္မရွိပါဘူး။( မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကေတာ့ အဲယားကြန္း ရွိတဲ့ စင္တာမွာသူ႕ကေလးသြားထားတုန္း က တခ်ိန္လုံး နာရည္ယို ေနမေကာင္း ျဖစ္တယ္လို႕ ေျပာပါတယ္ ။) တကယ္တမ္း သမီးက စကား မေျပာတတ္ေသးေပမယ့္ သူ Toilet သြားခ်င္တဲ့ အခါမွာ သူ႕ဘာသာ သူသိေနပါျပီ။ အိမ္မွာေနတဲ့ ေန႕ေတြမွာ ကြၽန္မကို ေခၚျပီး အမူအယာနဲ႕ ျပပါတယ္ ။ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ကေလး ရွစ္ေယာက္ ဆရာမတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဆရာမေတြက တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ကို မလုပ္ေပးႏိုင္ပါဘူး။ တကယ္လို႕သာ ကေလးကစကား ေျပာတတ္တဲ့ အရြယ္ဆိုရင္ ပိုျပီး အဆင္ေျပမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ခ်က္က ညေနေက်ာင္းၾကိဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ေက်ာင္းကို ေစာေစာေရာက္ဖို႕ အာ႐ံုစိုက္ရတာပါ ။ ညေန ၇ နာရီအထိ ရေပမယ့္ ကြၽန္မက ေျခာက္နာရီ ခြဲ ကိုအေရာက္သြား ၾကိဳပါတယ္ ။ တခ်ိဳ့ မိဘေတြက ေစာေစာလာၾကိဳသြားေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ကေလးေတြ ဟာ သူတို႕ရဲ့ မိဘေတြ ေရာ ဘယ္ေတာ့လာၾကိဳမွာလဲလို႕ ေမွ်ာ္ၾကပါတယ္ ။ မိဘက အျမဲတမ္း ေနာက္က်ျပီး မွ လာၾကိဳရင္ စိတ္ခံစားမႈလြယ္တဲ့ ကေလးအတြက္ မေကာင္းပါဘူး။ ( အမ်ိဳးတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ သူ႕သားေလးဟာ သူသြားၾကိဳတဲ့ အခါတိုင္း မွာ သူ႕ကို ထုရုိက္ျပီး ဘာလို့ အခုမွ လာၾကိဳရတာလဲလို႕ ေမးေမးျပီး ငိုသတဲ့။) တခါတေလ မိဘက ရုံးမွာ အလုပ္မ်ားတဲ့ အခါေတြမွာ ေက်ာင္းကို အခ်ိန္ မွီေရာက္ဖို႕ ကတစ္မ်ိဳး ၊ အလုပ္ Pressure ကတစ္မ်ိဳးနဲ႕ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္ရတာ ကိုယ္ေတြ႕ပါ ။<br /><br />တခါတေလ မွာ အဆင္မေျပတာေတြရွိေပမယ္႔ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလးေတြ နဲ႕ ေျဖေတြးျပီးေတာ့ ေနၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ မိခင္က အေကာင္းဆုံး ခိုလံုရာ ရင္ခြင္၊ အလုံျခဳံဆုံး ေနရာလို့ ပဲတစ္ထစ္ခ် ယုံၾကည္မိပါေတာ့တယ္။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raWO6FCdI/AAAAAAAABbs/WSKgqohM2Ng/s1600/P1010348.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raWO6FCdI/AAAAAAAABbs/WSKgqohM2Ng/s400/P1010348.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452410374379080146" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သမီးေလး</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raVuVtA3I/AAAAAAAABbk/8-yoKoeiHYQ/s1600/P1010340.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raVuVtA3I/AAAAAAAABbk/8-yoKoeiHYQ/s400/P1010340.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452410365636576114" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raVH6a1fI/AAAAAAAABbc/nyGmS7NPEi8/s1600/P1010347.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raVH6a1fI/AAAAAAAABbc/nyGmS7NPEi8/s400/P1010347.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452410355321591282" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raUi2OoXI/AAAAAAAABbU/LtXsE-z1-e0/s1600/P1010356.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S6raUi2OoXI/AAAAAAAABbU/LtXsE-z1-e0/s400/P1010356.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452410345371902322" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">ေက်ာင္းဝတ္စံု နဲ႕ သမီးေလး ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္</span><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-4639193028442371043?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-55821440096136046442010-02-09T15:00:00.000+08:002010-02-09T15:29:23.225+08:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">01 JAN 2010</span><br />မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့ ေန႕မွာပဲ မိုးေမာက္ျမိဳ႔နယ္ ထဲမွာရွိတဲ့ ေရပူတြင္း နဲ႕ ေက်ာက္စခန္း ကိုသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရပူတြင္းကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကားေပၚကဆင္းေတာ့ အရင္က ေရာက္ဖူးသလို သဲေသာင္ျပင္ က်ယ္ၾကီး မရွိေတာ့ပဲ သဲေခ်ာင္းေသးေသး ေလးသာ ေတြ႕တဲ့ အတြက္ အားလုံး ဇေဝဇဝါျဖစ္ ကုန္ၾကတယ္။ ကြၽန္မညီမက ဒီေနရာ မဟုတ္ေသးဘူး ဆက္သြားရဦးမယ္ ၊ ကားသမားက ဒီေနရာပဲ ဆက္သြားလို႕မရေတာ့ဘူး လို႕ ဆိုေတာ့ တဖက္က လာတဲ့ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္မွ အေျဖေပၚေတာ့တယ္။ ဒီေခ်ာင္းေလးကို ေက်ာ္ျပီး တဖက္မွာရွိတဲ့ ေရပူစမ္းက ေကာ သြားျပီး ေရေအးေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္၊ ေရေအးပဲစီးေတာ့ တဲ့ ေခ်ာင္းျဖစ္သြားျပီတဲ့။ ဟင္ ! သြားျပီေပါ့။ ေရခ်ိဳးမယ္ ဆိုျပီးအားခဲလာၾကတဲ့ သူေတြအားလုံး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ေတာ့။<br /><br />ကြၽန္မတို႕ ငယ္ငယ္က ဆိုရင္ ခရစ္စမတ္ လို အခ်ိန္မ်ိဳး ၊ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးလို အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ အမ်ိဳးေတြ စုျပီး သြားေနၾက ေနရာက ေရပူတြင္းပါ။ ကိုယ့္အိမ္ သူ႕အိမ္က ခ်က္လာၾကတဲ့ ထမင္း ဟင္းေတြ ကို ခ်ိဳင့္ၾကီးခ်ိဳင့္ငယ္ နဲ႕ ထည့္လာျပီး ေရပူတြင္း ေရာက္ေတာ့ ဝိုင္းဖြဲ႕ျပီး စားၾက၊ ေနစာလႈံ ၾက နဲ႕ ကြၽန္မတို႕ ေဒသ ရဲ့ ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္နည္း တစ္မ်ိဳးေပါ့။<br /><br />ေရခဲတမွ် ေအးစိမ့္ ေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး ရဲ့ ေဘး သဲေသာင္ထဲကို က်င္း ျဖစ္ေအာင္တူးလိုက္ရင္ ကန့္ဓါတ္ပါတဲ့ ေရပူေတြ စိမ့္ထြက္လာပါတယ္။ လူ ႏွစ္ေယာက္ သုံးေယာက္ေလာက္ ဝင္ျပီး စိမ္လို႕ရတဲ့ ေရပူကန္ေသးေသးေလး ရဖို႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီး လုပ္ယူရပါတယ္။ အိမ္က ေန ေပါက္တူး ၊ေဂၚျပား ၊ ေရပုံး ၊ ဖလား စတဲ့ ကရိယာေတြ အျပည့္ အစုံသယ္သြားျပီး လူငယ္ေတြက တူးၾက ၊ တူးျပီးရင္ လူၾကီးေတြ ၊ ခေလးေတြက ဝင္ျပီးစိမ္ၾက နဲ႕ အပူ အပင္ ကင္းကင္းနဲ႕ ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြ ကို သတိတရ နဲ႕ အလြမ္းေျပ ေရာက္သြားခဲ့ ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXyw-aBVI/AAAAAAAABXU/2qFoQmueKK0/s1600-h/P1010799.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXyw-aBVI/AAAAAAAABXU/2qFoQmueKK0/s320/P1010799.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434674642492720466" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXyReYvSI/AAAAAAAABXM/xZd1PkamWM4/s1600-h/P1010815.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXyReYvSI/AAAAAAAABXM/xZd1PkamWM4/s320/P1010815.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434674634036919586" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />အရင္လို ေနရာ အက်ယ္ၾကီး မရွိေတာ့လို႕ စိတ္ပ်က္ရေပမယ့္ ေရာက္ျပီးမွေတာ့ မထူးဘူး ၊ ေရေလးေတာ့ စိမ္သြားၾကရေအာင္ ကေလးေတြ ကစားဖို႕ တြင္းစ တူးၾကပါတယ္။<br />ကန္႕ ဓါတ္ပါတဲ့ ေရမို႕ အေရျပား ေရာဂါ အေသးစားေတြ ေပ်ာက္တယ္လို႔ ၾကားဖူးထားေတာ့ ကူး ခံရမွာလဲ ေၾကာက္တာမို႕ တြင္းအေဟာင္းေတြ ဆိုရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခပ္ထုတ္ပစ္ ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရေအးေတြဝင္မလာေအာင္ ကန္ေဘာင္ကို ေသခ်ာ ဖို႕ရ ၊ကာရပါတယ္ ။ တြင္းနက္နက္တူးေလ ေရက ပိုျပီးပူေလ မို႕ ၾကက္ဥ ကိုသဲ ထဲ ထည့္ထားရင္ ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ဆိုရင္ ဟတ္ဘိြဳင္ ျဖစ္သြားျပီေလ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DJdoE1kXI/AAAAAAAABYk/Qxt7qoNmXa8/s1600-h/P1010792.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DJdoE1kXI/AAAAAAAABYk/Qxt7qoNmXa8/s320/P1010792.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436066261047284082" border="0" /></a>(သမီးတို႕ ကစားဖို႕ အားၾကိဳးမွန္တက္..)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DNCcGjB2I/AAAAAAAABYs/IkULUKAd_Xs/s1600-h/P1010813.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DNCcGjB2I/AAAAAAAABYs/IkULUKAd_Xs/s320/P1010813.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436070192023275362" border="0" /></a> (သမီး နဲ႕ မမ မ်ား)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DOsaRMSJI/AAAAAAAABY0/AvzlXOjfp0E/s1600-h/P1010786.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DOsaRMSJI/AAAAAAAABY0/AvzlXOjfp0E/s320/P1010786.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436072012597184658" border="0" /></a><br />ေရေႏြးစိမ္ျပီး ေရေအးေခ်ာင္းထဲ သမီးကို ေရခ်ိဳးေပးေတာ့ ေအးလြန္းလို႕ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနျပီး ကိုယ္ေပၚ အတင္းတြယ္တက္ ပါေတာ့တယ္။ သမီးေလးရဲ့ ပထမဆုံး ေရေအး အေတြ႕ အၾကဳံေပါ့။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXzk94yTI/AAAAAAAABXk/8O_pdUiPoFU/s1600-h/P1010838.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vXzk94yTI/AAAAAAAABXk/8O_pdUiPoFU/s320/P1010838.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434674656449186098" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />တဖက္မွာ ရွိတဲ့ ေရပူတြင္းေနရာေဟာင္းကို သြားခ်င္ေသးေပမယ့္ ေရစီးသန္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေခ်ာင္းမို႕ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ၾကပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ လဲ ႏွေျမာေနမိတယ္ေလ ။ ေနာက္ဆိုရင္ ခုက်န္ေနတဲ့ ေနရာေသးေသးေလးေတာင္ ရွိေတာ့မယ္ မထင္။ ေတာေတြျပဳန္းလာတာနဲ႕ အမွ် ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ရာသီဥတု ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတဲ့ သဘာဝတရား အတြက္ ဘယ္သူက ျပန္လည္ ျဖည့္ဆည္းေပးမွာလဲ ၊ ဘယ္သူေတြမွာတာဝန္ အရွိဆုံးလဲ ၊ ...... လဲ ........ လဲ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ စိတ္ရွုပ္ေထြးခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အရင္တုန္းက လွပသာယာခဲ့တဲ့ ေနရာေလးေတြ အစားထိုးမ ရေအာင္ ပ်က္စီး ဆုံးရွုံးသြားေတာ့ ႏွေျမာတဲ့ စိတ္နဲ႕ ကြၽန္မတို႕တေတြ မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့။ ထမင္းစားေသာက္ျပီးေတာ့<br />ေက်ာက္စခန္း ကိုဆက္ျပီးသြားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ေအာင္ စိတ္ပ်က္မိၾကသည္။ သြားမယ္ မသြားဘူး ဒြိဟျဖစ္စြာနဲ႕ပဲ ေက်ာက္စခန္းကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DUuZV_-zI/AAAAAAAABY8/quKCzjJhDiA/s1600-h/P1010846.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DUuZV_-zI/AAAAAAAABY8/quKCzjJhDiA/s320/P1010846.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436078643778419506" border="0" /></a> (ေရပူတြင္းက ထမင္းဆိုင္မွာ အမွတ္တရ)<br /><br />ေက်ာက္စခန္းကို ဆက္ျပီးသြားျဖစ္တာ မွန္သြားတယ္လို့ ေျပာရပါမယ္။ ပုဂၢလိက co. တစ္ခုက ေလလံယူျပီး stone village resort ဆိုျပီး ေက်ာက္စခန္း ေဒသမွာ ဖြင့္ထားျပီေလ။ ကူးရ ခက္တဲ့ ေခ်ာင္းကို "ရင္ခုန္ ၾကိဳးတံတား " နဲ႕ ေပါင္းကူးႏိုင္ျပီ။ ကြၽန္မတို႕ေတာ့ ရင္မခုန္ခ်င္ေတာ့တဲ့ အတြက္ တံတားကို မျဖတ္ခဲ့ေတာ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZVHnjEWI/AAAAAAAABXs/y8esAGAP9wg/s1600-h/P1010861.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZVHnjEWI/AAAAAAAABXs/y8esAGAP9wg/s320/P1010861.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434676332198039906" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZVk1jDeI/AAAAAAAABX0/ZuwdAkmgoEk/s1600-h/P1010874.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZVk1jDeI/AAAAAAAABX0/ZuwdAkmgoEk/s320/P1010874.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434676340041387490" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ေရေတြ တသြင္သြင္စီးေနတာကို အေပၚစီးကၾကည့္ဖို႕ ေတာင္ေစာင္းမွာေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းေလးအတိုင္းတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာက္တုန္းေတြၾကားကေန ျဖတ္ျပီး စီးလာတဲ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ေခ်ာင္းေရသံ တသြင္သြင္က ေမာလာတဲ့ စိတ္ကို ေျပေစတယ္ေလ... တခ်က္တခ်က္ ေဝ့ျပီးတိုက္ လာတဲ့ ေဆာင္းေလ ေအးေအးက လဲ အသည္းထိ စိမ့္ေအာင္ ေအးလွတယ္။ ေနေျပာက္ေလးေတြ ထိုးထားတာေၾကာင့္ လက္ကနဲ လက္ကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ ေရအလ်င္ကလည္း တမ်ိဳးၾကည့္လို႕ေကာင္းေနတာ ေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZWlWxz4I/AAAAAAAABYE/4OI-0zdWJlI/s1600-h/P1010884.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZWlWxz4I/AAAAAAAABYE/4OI-0zdWJlI/s320/P1010884.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434676357360635778" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />(ရင္ခုန္ ၾကိဳးတံတား)<br /><br /><br /><br /><br /><br />(ေက်ာက္စခန္း ေဒသ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း အေပၚစီးက ျမင္ကြင္း)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZWHsKBBI/AAAAAAAABX8/hCWqLcIW3dc/s1600-h/P1010877.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZWHsKBBI/AAAAAAAABX8/hCWqLcIW3dc/s320/P1010877.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434676349397238802" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5Wp3XWjI/AAAAAAAABYc/kuDSaNukbbc/s1600-h/P1010946.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5Wp3XWjI/AAAAAAAABYc/kuDSaNukbbc/s320/P1010946.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436048549082520114" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />(ခဏနားေန တုန္းပင္ပန္းတာေၾကာင့္ အေအးပုလင္းလက္ကမခ်ႏိုင္ရွာတဲ့ သမီး)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EB-FsT9uI/AAAAAAAABak/UEfOI70RifI/s1600-h/P1010910.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EB-FsT9uI/AAAAAAAABak/UEfOI70RifI/s400/P1010910.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436128391404451554" border="0" /></a><br /> (စတိုင္ တစ္မ်ိဳးနဲ႕ လွေနတဲ့ ဆိုင္ေခါင္မိုး )<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EBj9mqTzI/AAAAAAAABac/r59dlc2Vr3U/s1600-h/P1010912.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EBj9mqTzI/AAAAAAAABac/r59dlc2Vr3U/s400/P1010912.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436127942556667698" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EB-zm6jUI/AAAAAAAABas/wiOD41rV9X8/s1600-h/P1010916.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3EB-zm6jUI/AAAAAAAABas/wiOD41rV9X8/s400/P1010916.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436128403729845570" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DdjDBiRbI/AAAAAAAABZ8/MZF2cXqMzeg/s1600-h/P1010900.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DdjDBiRbI/AAAAAAAABZ8/MZF2cXqMzeg/s400/P1010900.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436088344413095346" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5VLY4tHI/AAAAAAAABYM/_ETDHGcpdO0/s1600-h/P1010919.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5VLY4tHI/AAAAAAAABYM/_ETDHGcpdO0/s320/P1010919.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436048523721749618" border="0" /></a> ေခ်ာင္းထဲ က ေက်ာက္တုံးေတြေပၚမွာ ထိုင္ျပီး အပမ္းေျဖရတာကေတာ့ ကြၽန္မအၾကိဳက္ဆုံးေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5VlWpnPI/AAAAAAAABYU/F0xeyxQf9Xw/s1600-h/P1010923.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3C5VlWpnPI/AAAAAAAABYU/F0xeyxQf9Xw/s320/P1010923.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436048530691693810" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3Dbt7H4loI/AAAAAAAABZk/3TYEJtUoDG8/s1600-h/P1010909.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3Dbt7H4loI/AAAAAAAABZk/3TYEJtUoDG8/s400/P1010909.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436086332247545474" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DbtlOQL2I/AAAAAAAABZc/BM0q-B7aUtk/s1600-h/P1010939.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DbtlOQL2I/AAAAAAAABZc/BM0q-B7aUtk/s400/P1010939.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436086326368677730" border="0" /></a> (သမီးေလး ရဲ့အန္တီနဲ႕ ဦးဦး)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DcaecJF2I/AAAAAAAABZ0/1YRGZQl3Xvs/s1600-h/P1010906.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DcaecJF2I/AAAAAAAABZ0/1YRGZQl3Xvs/s400/P1010906.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436087097641998178" border="0" /></a>(ေက်ာက္စခန္း အလွ)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DcZy4ZI0I/AAAAAAAABZs/tlU-XsbX_Qw/s1600-h/P1010908.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DcZy4ZI0I/AAAAAAAABZs/tlU-XsbX_Qw/s400/P1010908.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436087085949330242" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DtXoWg-xI/AAAAAAAABaM/EftQpMxYl9I/s1600-h/P1010878.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DtXoWg-xI/AAAAAAAABaM/EftQpMxYl9I/s400/P1010878.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436105740460817170" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DtWrgHYjI/AAAAAAAABaE/v7_-a--dfZg/s1600-h/P1010876.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S3DtWrgHYjI/AAAAAAAABaE/v7_-a--dfZg/s400/P1010876.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436105724126519858" border="0" /></a><br /><br />မျပန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္သာယာတဲ့ ေက်ာက္စခန္း အလွေၾကာင့္ ကြၽန္မတို႕ တေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေနခဲ့ ၾကတယ္။ ေခ်ာင္းေဘးမွာထိုင္ျပီး စိတ္လြတ္ လက္လြတ္ အနားယူခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ေနေစာင္းမွ မျပန္ခ်င္ ျပန္ခ်င္နဲ႕ ျပန္ခဲ့ရေပမယ့္ လြမ္းေနဦးမယ္႔ ေက်ာက္စခန္းေဒသ ရဲ့ အလွကို ၾကည့္မဝေအာင္ ျဖစ္ေနမိေသးတယ္။ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတာ ခန့္မွန္းဖို႕ ခက္ေပမယ္ ႔ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေက်ာက္စခန္းရဲ့ အလွ နဲ႕ ႐ႈခင္းေတြကေတာ့ ကြၽန္မ အာ႐ံုမွာ မေပ်ာက္မပ်က္ စြဲထင္ေနမွာ ပဲျဖစ္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vZWHsKBBI/AAAAAAAABX8/hCWqLcIW3dc/s1600-h/P1010877.JPG"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5582144009613604644?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-39749601230351504062010-02-05T15:25:00.000+08:002010-02-05T15:32:52.087+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vFxAjMECI/AAAAAAAABXE/dowirpfGils/s1600-h/P1010737.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vFxAjMECI/AAAAAAAABXE/dowirpfGils/s200/P1010737.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434654821104488482" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vFHP8qc4I/AAAAAAAABW8/UOeWuVbb-go/s1600-h/P1010741.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vFHP8qc4I/AAAAAAAABW8/UOeWuVbb-go/s200/P1010741.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434654103683363714" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vEo7C_vRI/AAAAAAAABW0/_trLAvJtWIU/s1600-h/P1010725.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2vEo7C_vRI/AAAAAAAABW0/_trLAvJtWIU/s200/P1010725.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434653582676704530" border="0" /></a>အိမ္ေရာက္ေတာ့ စကားေတြ ကို ေရပက္မဝင္ေအာင ္ေျပာရင္း တအိမ္လုံး ဆူညံေနေတာ့တယ္။ ၁၀ ရက္ေလာက္ ေနတာေတာင္ေျပာလို႕ မကုန္ ၊ ေျပာလို႕ မဝ။ ညပိုင္းေရာက္ ရင္ေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမို႕ ေစာေစာ အိပ္ရာဝင္ၾကတယ္။ ေဆာင္အထူၾကီးေတြျခံုျပီး ျပီး အပူအပင္ကင္းကင္း နဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာခ်ည္းပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္မရွိ၊ ေလာဘေတြ၊ ပူပင္ေၾကာင့္က်မႈေတြ ရွိမေန။ မနက္ဘက္ကို ေစာေစာထရဦးမယ္ဆိုျပီး စိတ္ညစ္စရာ မလို။ ႏိႈးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ႏိႈး၊ မထခ်င္ေသးလို႕ ဆက္ျပီး ႏွပ္ေနဦး ရတယ္။ တကယ္ကို ည ၈ နာရီ မနက္ ၈ နာရီ အိပ္လို႕ရတယ္ေလ။ မနက္ပိုင္း မွာ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ရင္း မုန္႕ေလးစားရင္း ေနစာလံႈ ၾကပါတယ္။<br /> တေန႕တမ်ိဳး မရိုးႏိုင္တဲ့ မနက္စာေတြကို အဝစားျပီး ဓါတ္ပံုရုိက္ေတာ့ ကြၽန္မအေမက ကြၽန္မကို ဘာလုပ္ဖို႕လဲလို႕ ေမးတယ္။ ဟိုျပန္ေရာက္ရင္ အလြမ္းေျပ ၾကည့္ဖို႕ပါ လို႕ ေျဖေတာ့ သနားစရာပါလားတဲ့ ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNj_GB-TI/AAAAAAAABWU/yrXtRAUBHcY/s1600-h/P1010131.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNj_GB-TI/AAAAAAAABWU/yrXtRAUBHcY/s200/P1010131.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434593024724302130" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNjeo4PXI/AAAAAAAABWM/niIWiC3z68k/s1600-h/P1010212.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNjeo4PXI/AAAAAAAABWM/niIWiC3z68k/s200/P1010212.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434593016012094834" border="0" /></a>မနက္စာ ႏြားႏို႕စစ္စစ္ နဲ႕ ခြက္ပုပ္ ေၾကာ္<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNjJniWyI/AAAAAAAABWE/qoQ4QAZMZeE/s1600-h/P1010173.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uNjJniWyI/AAAAAAAABWE/qoQ4QAZMZeE/s200/P1010173.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434593010369321762" border="0" /></a>တခါတေလေတာ့ ေစ်းထဲက မၾကည္သင္းေခါက္ဆြဲ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLsepL8FI/AAAAAAAABV0/7voApUoSCuM/s1600-h/P1010061.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLsepL8FI/AAAAAAAABV0/7voApUoSCuM/s200/P1010061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434590971608952914" border="0" /></a>ဒီလို တိုဖူးေပ်ာ့ ကို အိမ္မွာက်ိဳစားေသးတယ္<br />ဆန္ခြက္ပုပ္ နဲ႕စားတာ......<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uTioRJ5JI/AAAAAAAABWc/BS1Ln4h_a2g/s1600-h/P1010058.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uTioRJ5JI/AAAAAAAABWc/BS1Ln4h_a2g/s200/P1010058.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434599598486840466" border="0" /></a>မုန္႕ဗိုင္းေတာင့္ ကို ဆီဆမ္းျပီး ပဲေၾကာ္ေလး ေခ်ျပီးထည့္၊ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီကို ႏြားႏို႕ပူပူထဲ ထည့္ေဖ်ာ္။ တဇလုံကို ႏွစ္ေယာက္ထည္းစားတာေနာ္၊ ကုန္ခါနီးေလး အမွီရုိက္ထားတာ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBDms5H9I/AAAAAAAABTk/vlQZqKZofzg/s1600-h/P1010062.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBDms5H9I/AAAAAAAABTk/vlQZqKZofzg/s400/P1010062.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434297799304355794" border="0" /></a>ကြၽန္မ အၾကိဳက္ဆုံး ေရစိမ္ေခါက္ဆြဲ ၊ ပဲရြက္ႏုႏုေလးေတြ ထည့္စားေတာ့ ပိုခ်ိဳတာေပါ့။ တခါစားရင္ ႏွစ္ပြဲေလာက္ေတာ့ အသာေလး။ အိမ္မွာခ်က္ရင္ ထမင္းလြတ္ စားထာ။ တရုပ္မုန္႕ညႇင္းခ်ဥ္နဲ႕ အအီေျပ ျပီး အမုန္းဆြဲ ဆြဲေတာ့တာေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLs01nICI/AAAAAAAABV8/s7bQCghzfGY/s1600-h/P1010132.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLs01nICI/AAAAAAAABV8/s7bQCghzfGY/s200/P1010132.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434590977566646306" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uKSryDgxI/AAAAAAAABVM/26uF4NBYrNg/s1600-h/P1010756.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uKSryDgxI/AAAAAAAABVM/26uF4NBYrNg/s200/P1010756.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434589428947583762" border="0" /></a>ကြၽန္မ အေမ လက္ရာ ပုဇြန္ ဆီျပန္။ စလုံးက ေရခဲရိုက္ပုဇြန္ေတြ နဲ႕ လားလားမွ မဆိုင္တဲ့ ျမစ္ပုဇြန္ေတြေလ။ ထမင္း ပူပူ နဲ႕ နယ္စားရင္ ဗိုက္ေခြးနမ္း ေလာက္ေအာင္ စားႏိုင္တယ္။<br />ခုေတာ့ အလြမ္းေျပေပါ့.............<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLsI1oDfI/AAAAAAAABVs/Fd_zcJh0fs0/s1600-h/P1010030.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLsI1oDfI/AAAAAAAABVs/Fd_zcJh0fs0/s200/P1010030.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434590965755547122" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ ရဲ့လက္ရာ ထမင္းဝိုင္းေပါ့။ ခ်ဥ္ေပါင္ကို ငါးေသးေသးေလးေတြနဲ႕ က်ိဳျပီး အာလူးေသးေသးေလးေတြပိန္ထားေတာ့ အသားဟင္းေတာင္ မႏုႈွိက္ျဖစ္ေတာ့။<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLrrhtgNI/AAAAAAAABVk/Od_BOUnSsT4/s1600-h/P1010231.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLrrhtgNI/AAAAAAAABVk/Od_BOUnSsT4/s200/P1010231.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434590957887389906" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLrPFwYSI/AAAAAAAABVc/cEaNX3gmtLI/s1600-h/P1010237.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uLrPFwYSI/AAAAAAAABVc/cEaNX3gmtLI/s200/P1010237.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434590950253945122" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uJLvNtKrI/AAAAAAAABU8/G1TxEdMXeeU/s1600-h/P1010230.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uJLvNtKrI/AAAAAAAABU8/G1TxEdMXeeU/s200/P1010230.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434588210098154162" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uJLI23ohI/AAAAAAAABU0/bb7IzkQ5_xQ/s1600-h/P1010229.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uJLI23ohI/AAAAAAAABU0/bb7IzkQ5_xQ/s200/P1010229.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434588199801823762" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uKTOibwQI/AAAAAAAABVU/eNslUp1z3xc/s1600-h/P1010759.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2uKTOibwQI/AAAAAAAABVU/eNslUp1z3xc/s200/P1010759.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434589438277304578" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />တရုတ္စားေသာက္ဆိုင္က ဟင္းေတြပါ။ ကိုက္လန္ေၾကာ္ ေလးကလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ နဲ႕ သိပ္ခ်ိဳပါတယ္။<br />ထမင္း ဟင္းေတြ စားျပီးရင္ လိေမၼာ္သီး ခ်ိဳခ်ိဳ နဲ႕ ေနပူစာလံႈ ရင္း အခ်ိဳတည္း ၾကတယ္။ ဒါလည္းပဲ စည္းစိမ္တစ္မ်ိဳး။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBEXJgXbI/AAAAAAAABT0/hykDX2OFi3Q/s1600-h/P1010128.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBEXJgXbI/AAAAAAAABT0/hykDX2OFi3Q/s400/P1010128.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434297812309269938" border="0" /></a><br />အိမ္နားက အကင္ဆိုင္က မာလာဟင္း၊ ယူနန္စာ မို႕ ယူနန္နယ္နဲ႕ နီးတဲ့ ဗန္းေမာ္က ဆိုင္ေတြရဲ့လက္ရာက မူရင္းအရသာ နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကီးနီးစပ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ တရုတ္ျပည္ ယူနန္ နယ္ထဲ အထိသြားျပီး မာလာဟင္း ခ်က္နည္းကို ေစ်းၾကီးေပးျပီး သင္ၾကတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအး ရာသီဥတု နဲ႕ အပူအအစပ္ စာေတြက ပနံရေပစြ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBEA8C8LI/AAAAAAAABTs/erSTJ1GAlus/s1600-h/P1010127.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2qBEA8C8LI/AAAAAAAABTs/erSTJ1GAlus/s400/P1010127.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434297806347235506" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2pPhQoA7wI/AAAAAAAABTE/KTqStN-9ZFU/s1600-h/P1010761.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 248px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2pPhQoA7wI/AAAAAAAABTE/KTqStN-9ZFU/s400/P1010761.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434243333193002754" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ ကြၽန္မတို႕ဘက္က ငါးရံ႔ေျခာက္။ ေျခာက္ေနေအာင္လွန္းျပီး ဒီကို ယူလာခဲ့တယ္။ ခံတြင္းပ်က္တဲ့ ေန႕ဆိုရင္ ငါးရံ့ေျခာက္ေလး ကိုဖုတ္ျပီးဆီဆမ္း၊ ထမင္းပူပူ ေလးနဲ႕ နယ္စားလို႕ရတယ္ေလ။ ဒီတေကာင္လုံး စလုံးေငြနဲ႕ ၄၅ က်ပ္ေလာက္ပဲက်တာ၊ သယ္ရတာ ေလးေပမယ္႔ ဒီေရာက္ေတာ့ ေရႊပါ ပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2pPh9pS_kI/AAAAAAAABTM/DgR-7DRkapI/s1600-h/P1010755.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2pPh9pS_kI/AAAAAAAABTM/DgR-7DRkapI/s400/P1010755.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434243345277976130" border="0" /></a><br /><br />စြန္ထန္ေျခာက္ေတြလဲ ေသးေသးေလးေတြ ပိုင္းျပီး ယူလာခဲ့တယ္ေလ။ ဝက္သား ဟင္းနဲ႕ အအီေျပခ်က္စားလို႕ရတယ္။ ဟင္းရည္ခ်က္ျပီး ေသာက္ရင္လည္း ခံတြင္းရွင္းလွတာ မို႕ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ အဖိုးတန္လွသည္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3974960123035150406?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-76038961687347367162010-02-03T12:59:00.008+08:002010-02-03T17:19:34.114+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kD5NHe57I/AAAAAAAABRU/xpEIaStSjEs/s1600-h/P1010646.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kD5NHe57I/AAAAAAAABRU/xpEIaStSjEs/s400/P1010646.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433878706707687346" border="0" /></a>၂၈ ရက္ေန႕ မနက္ ၈နာရီမွာ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကေန လိုင္းကားနဲ႕ ဗန္းေမာ္ကိုထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဆာင္းေလေအးေအးကို မမႈႏိုင္ပဲ ကြၽန္မရဲ့ စိတ္အလ်င္က အိမ္ကိုသာ ေစာေနမိသည္။ ဖုန္းထဲကေန ကေလးကို ေႏြး ေႏြးေထြးေထြးဝတ္လာခဲ့ဖို႕ အထပ္ထပ္မွာေနတဲ့ ကြၽန္မ အေမနဲ႕ မိသားစုဝင္ေတြအားလုံးကို ေတြ႕ခ်င္လွျပီ။ တခ်ိန္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အားမန္ေတြ အျပည့္နဲ႕ ထြက္လာခဲ့တဲ့ ကြၽန္မရဲ့ ျမိဳ႔ေလး ဘယ္လိုေတြမ်ားေျပာင္းလဲေနျပီလဲလို႕ ေတြးဆဆနဲ႕ မွန္းၾကည့္မိေနတယ္။ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႔ ကေနထြက္ထြက္ခ်င္း ေတြ႕ရတ ဲ့တံတားက ဗလမင္းထင္တံတား။ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး ရဲ့ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းကို ကူးဖို႕ တံတားၾကီးကို ျဖတ္စမွာပဲ အမွီရုိက္ ဖို႕ ကင္မရာကို အြန္ေပမယ္႔ အေရးထဲ ဓါတ္ခဲအား နည္းေနတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း မပြင့္။ ေနေရာင္ျခည္ မျဖာေသးတဲ့ ေဆာင္းမနက္ရဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ လွခ်င္တိုင္းလွ ေနတဲ့ ဧရာဝတီ ျမစ္ နဲ႕ အတူ ေနာက္ခံ အျဖစ္ အားျဖည့္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ ေတာင္တန္းၾကီးကလည္း တည္တံ့ျခင္း ရဲ့ ပုံေဆာင္ အျဖစ္ မားမားမတ္မတ္ ရွိ ေနတာက ဘယ္ပန္းခ်ီေရးလို႕ မမွီပါပဲ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kfV3fWUbI/AAAAAAAABSU/1g_3Q2HsU34/s1600-h/P1010658.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kfV3fWUbI/AAAAAAAABSU/1g_3Q2HsU34/s400/P1010658.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433908885932364210" border="0" /></a>သမီးေလးကေတာ့ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ မွာရွိတဲ့ ႐ႈခင္းေတြကို ေငးရင္း ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ပဲ ပါလာတယ္။ သူစိတ္ဝင္စားတာ ေလးေတြ႕ရင္ လက္ျငိဳးေလး ထိုးျပျပီး ပါးစပ္ေလးဝိုင္းေနေအာင္ အံ့ဩရွာတယ္။ သမီးေလးက ႏြားေတြျမင္လဲ " အို႕အို႕" ၊ ဝက္ေသးေသးေလးေတြ႕လဲ "အို႕အို႕ " နဲ႕ သူကစိတ္ထဲ မွာ ေခြးပဲ ထင္ေနရွာတာ။ ကြၽန္မတို႕ ရတဲ့ ခံုက ကားအေနာက္ပိုင္း ေရာက္ေပမယ္႔ လမ္းမဆိုးလွတဲ့ အတြက္ သက္သာသည္။ ေဘးဘက္ ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ျပီး စိတ္က် ဓါတ္ပံုရုိက္ႏိုင္ တဲ့ အတြက္ ပ်င္းဖို႕ အခ်ိန္ပင္ မရလိုက္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kGYL701hI/AAAAAAAABSM/CNFF8tOJQaE/s1600-h/P1010699.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kGYL701hI/AAAAAAAABSM/CNFF8tOJQaE/s400/P1010699.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433881437989557778" border="0" /></a>ကြၽန္မသေဘာ အက်ဆုံးကေတာ့ ျပာလြင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးေတြ သသြင္သြင္စီးေနတာ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေတာင္ၾကားေတြထဲ သဘာဝရဲ့ ဂီတသံစဥ္ လား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ေတာင္နံရံေတြမွာ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းကေန ကားေလးက ေကြ႔ကာဝိုက္ကာ သြားေနတုန္း အသည္းေအးစရာ လွ်ိဳေျမာင္ေတြထဲ မၾကာခဏဆိုသလို ငံု့ၾကည့္မိတယ္။ အရင္က ကြၽန္မတို႕ သတိမမူ ခဲ့တဲ့ေနရာေတြမွာ ဒီေလာက္လွတဲ့ ႐ႈခင္းေတြရွိ ေနတာ အခုေတာ့ တန္ဖိုးထားစရာ အျဖစ္ သိျမင္လာခဲ့ျပီေလ။ ကြၽန္မတို႕ ရဲ့ ဖိစီးမႈေတြအားလုံး ဟာ သဘာဝ ရဲ့ ခြန္အားနဲ႕ လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kGXt-5ufI/AAAAAAAABSE/Xj40sFoeLJM/s1600-h/P1010666.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kGXt-5ufI/AAAAAAAABSE/Xj40sFoeLJM/s400/P1010666.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433881429949397490" border="0" /></a>ျမစ္ၾကီးနား ျမိဳ႕ ကေန သုံးနာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းျပီးေတာ့ ကြၽန္မတို႕တေတြ ရဲ့ကားက"နန္ဆိုင္ယံ" မွာထမင္းစားဖို႕ ခဏရပ္ေပးပါတယ္။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္လုံး လိေမၼာ္သီးေတြ ပုံျပီးေရာင္းေနၾကတဲ့ ဆိုင္ေသးေသးေလးေတြ နဲ႕ လိေမၼာ္ေရာင္ဝင္းေနပါတယ္။ အားခဲထားျပီး ဓါတ္ပုံ မရိုက္လုိက္ရတာက ဒီလိုေလ...<br /><br />ကြၽန္မတို႕ မိသားစု ထမင္းဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ စားပြဲေတြ အကုန္ျပည့္ေနျပီး ထိုင္စရာေနရာ မရွိေတာ့။ ကားကလဲ ခဏပဲရပ္ေပးမွာမို႕ ခရီးသည္ေတြက ျမန္ျမန္စားၾကရသည္။ ဒါနဲ႕ တဝိုင္းလုံးမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက သူတစ္ျခားဝိုင္းမွာသြားေပါင္းထိုင္လုိက္မယ္ ဆိုျပီး ကြၽန္မတို႕ကို ေနရာေပးပါတယ္။ ထမင္းစားပြဲမွာ ထိုင္လုိက္ေတာ့ ပထမဆုံး သတိထားမိတာက ဟင္းအရန္ေတြ ငါးခြက္ ေျခာက္ခြက္ေလာက္နဲ႕ ျမိဳင္ဆိုင္ေနတယ္။ ကြၽန္မစိတ္ထဲ မဆိုးဘူးလို႕ တြက္ေနတုန္း ဒက္ဒီက အသားဟင္း ႏွစ္ပြဲ မွာလိုက္ပါတယ္။ ဟင္းေတြကေတာ္ေတာ္စားေကာင္းေတာ့ ကြၽန္မတို႕ေတြ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႕စားေနၾကတာ ေနာက္ဆုံး ကားက တတီတီနဲ႕ ေခၚမွ ကမန္းကတန္း ပိုက္ဆံရွင္းဖို႕ ဆိုင္ကေကာင္ေလးကို လွမ္းေခၚရသည္။ ေကာင္ေလးက ကြၽန္မတို႕ စားပြဲကိုၾကည့္ျပီး ေခါင္းကုတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စိတ္ရွုပ္ဟန္နဲ႕ "အင္းဘယ္လို ယူရမွန္း မသိဘူး " လို႕ေျပာတယ္။ ကြၽန္မတို႕ကလဲ အသားဟင္း ႏွစ္ပြဲမွာထားတာ ေလ ဘယ္ေလာက္က်သလဲ ေပါ့။ ေကာင္ေလးက ဆက္ျပီး "အကိုတို႕ က ကားလိုင္းနဲ႕ လာတာလား" လို႕ ေမးတယ္ ။ ကြၽန္မတို႕စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ ။ ဟုတ္တယ္ ေပါ့။ " ဘာလိုင္းလဲ " တဲ့။ ေရာ္ ... ခက္ျပီ။ ကားလိုင္းေမးတာဘာလုပ္ဖို႕လဲ ၊ discount ေပးမလို႕ပဲ ေနမွာ ၊ အရွုံးမရွိပါဘူး ၊" သစၥာလိႈင္" လို႕ ခပ္သြက္သြက္လဲေျဖရင္း လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ ကားဆရာကိုလဲ ေမတၲာရပ္ခံတဲ့ အေနနဲ႕ လက္ျပလုိက္ေသးတယ္။ အဲလို လက္ျပလုိက္တာဟာ ေကာင္ေလးအတြက္ပိုျပီး အထင္မွားစရာျဖစ္သြား တယ္ထင္ပါတယ္ ။ "ဟိုေလ .. အကို ဘယ္လိုယူရမွန္းလဲ မသိဘူး ၊ အားလဲ နာတယ္ " ။ ဟမ္!!! က်သင့္ေငြ ယူဖို႕ ဒီေကာင္ေလးက ဘာကိုအား နာေနတာမွန္းမသိ ။ ကြၽန္မကလဲ သြားဖို႕တာစူေနျပီ။ ဓါတ္ပုံရုိက္ဖို႕အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူးမလား။ ဒက္ဒီက ကြၽန္မတို႕ေတြမွာစားထားတဲ့ ဟင္းကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ရွင္းျပအျပီးမွာ ေကာင္ေလးကအားနာစြာနဲ႕ ပဲ ၂၅၀၀ ယူလုိက္ပါတယ္။ ပုိက္ဆံေပးျပီးတာနဲ႕ ဆိုင္ကလည္း လွမ္းအထြက္ ေကာင္ေလးက မၾကားတၾကားေရရြတ္လုိက္ပါတယ္။ " အံုနာေတြလား မသိဘူး" တဲ့။ ကြၽန္မမၾကားေတာ့ပါ။ ကားဆရာက စိတ္မရွည္စြာနဲ႕ ဒုတိယ အၾကိမ္ ဟြန္းသံရွည္ဆြဲ လို႕အျပီးမွာ ကြၽန္မတို႕ေတြလည္း ကားေပၚကို ကေသာကေမ်ာ ေျပးတက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ တစိမ့္စိမ့္ေတြး မွတေရးေရးေပၚဆိုသလို ထမင္းဆိုင္ ကေကာင္ေလးက ကြၽန္မတို႕ကို အုံနာနဲ႕မွားျပီး အားနာနာနဲ႕ ပုိက္ဆံေလွ်ာ့ယူလုိက္တာကို တြက္ဆမိၾကေတာ့တယ္။ ကြၽန္မတို႕ ထိုင္မိတဲ့ စားပြဲက ဆိုင္ရွင္က သူတို႕ဆိုင္မွာကားရပ္ေပးတဲ့ ကားဆရာေတြ ကိုျပဳစုတဲ့ ဝိုင္းကိုး၊ ဒါေၾကာင္႔ ဟင္းေတြက ျမိဳင္လွခ်ည္လား လို႕ ထင္တာ။ သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ကြၽန္မကလဲ အတည္ေပါက္နဲ႕ေျဖေတာ့ သူ႕ခမ်ာ အထင္မွားရွာတာေပါ့ ။ ကဲပါေလ .. အျပန္လမ္းဒီဆိုင္ျပန္ဝင္လို႕ ကြၽန္မတို႕ကို မွတ္မိရင္ လိမ္စားတဲ့ သူေတြဆိုျပီး ဖမ္းထားမွ ဒုကၡ။ အက်ိဳး အေၾကာင္း ေျပာျပျပီး ပိုက္ဆံျပန္ေပးမယ္လို႕ တြက္ထားေပမယ့္ အျပန္မွာ အဲဒီဆိုင္ကို ကားမဝင္ေတာ့ဘူးေလ။ အဲဒီ အေၾကာင္းကို ဗန္းေမာ္အိမ္ေရာက္ေတာ့ ျပန္ျပန္ေျပာျပီး ရယ္လိုက္ရတာ မ်က္ရည္ထြက္တဲ့ အထိပါပဲ ။ ကြၽန္မ ဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနမယ့္ အလြဲအေခ်ာ္ေလးေပါ့။<br /><br />ကားေလး တရိပ္ရိပ္နဲ႕ေမာင္းလာလိုက္တာ ေန႕ခင္း ၂ နာရီ ခြဲေလာက္မွာပဲ ဗန္းေမာ္ကိုေရာက္ပါတယ္။ အိမ္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မွာ မန္းတေလးကေန မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာထားတဲ့ ကြၽန္မညီမတို႕ လင္မယားကို ေတြ႕လုိက္ေတာ့ ဝမ္းသာလြန္းလို႕ ကေလးတစ္ေယာက္လို ညီမနာမည္ကို အက်ယ္ၾကီး ေအာ္မိလိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9rECocOI/AAAAAAAABSc/2rNqHDzG2Vc/s1600-h/P1010670.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9rECocOI/AAAAAAAABSc/2rNqHDzG2Vc/s400/P1010670.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433942235427664098" border="0" /></a>ျမစ္ၾကီးနား- ဗန္းေမာ္ကားလမ္း တစ္ေလွ်ာက္.....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9r3aUnJI/AAAAAAAABSk/fYnGYBqj-tc/s1600-h/P1010687.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9r3aUnJI/AAAAAAAABSk/fYnGYBqj-tc/s400/P1010687.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433942249217236114" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9sQGprmI/AAAAAAAABSs/5jleMe2mrDc/s1600-h/P1010707.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2k9sQGprmI/AAAAAAAABSs/5jleMe2mrDc/s400/P1010707.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433942255845617250" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kD55v7z3I/AAAAAAAABRk/yzdHTnWDlsg/s1600-h/P1010664.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2kD55v7z3I/AAAAAAAABRk/yzdHTnWDlsg/s400/P1010664.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433878718688513906" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7603896168734736716?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-73207149984316707122010-02-02T08:30:00.000+08:002010-02-02T09:01:22.748+08:00သမီး ခုဆိုရင္ေက်ာင္းတက္ေနတာ သုံးပတ္ရွိပါျပီ ။<br />ျမန္မာျပည္ကေနျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေနာက္တရက္မွာပဲ ဒက္ဒီနဲ႕ ေက်ာင္းသြားရတယ္။ သမီးတက္တဲ့ေက်ာင္းက <span style="color: rgb(0, 102, 0);">NTUC</span> ကဖြင့္တဲ့ <span style="color: rgb(0, 102, 0);">My first skool</span> တဲ့။ ဒက္ဒီက ပထမ တစ္ပတ္ပဲ ေက်ာင္းမွာေနေပးတာေလ။ ဒုတိယ တစ္ပတ္က်ေတာ့ မာမီလိုက္ပို႕တယ္။ ျပီးေတာ့ မာမီက အလုပ္သြားေရာ .. သမီးက ေက်ာင္းမွာ ငိုျပီး က်န္ခဲ့တာေပါ့။ မာမီက ေျပာတယ္ .... ညေနလာၾကိဳမယ္တဲ့။ သမီးလဲ ဆရာမေတြနဲ႕ ေနခဲ့ရတယ္။ တေန႕လုံး တျခားကေလးေတြနဲ႕ ကစားလိုက္ ၊ မာမီ့ ကိုသတိရတဲ့ အခါ ငိုလုိက္နဲ႕ ညေနဘက္ ေရာက္လို႕ မာမီလာၾကိဳေတာ့ သမီးက ဝမ္းနည္းျပီး တခ်က္ ျဗဲ ကနဲငိုလိုက္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ဒုတိယတစ္ရက္ လဲ သမီးက ငိုေသးတာပဲ။<br /><br />မာမီက လဲသမီးငိုေတာ့ မ်က္ႏွာ မေကာင္းဘူး။ ျပီးေတာ့ မာမီနဲ႕ ဒက္ဒီက ေျပာတယ္။ သမီးေလးနဲ႕ အတူေနခ်င္လို႕ ဒီလိုစီစဥ္ ရတာပါတဲ့။ သမီး သိပါတယ္။ ဗန္းေမာ္က ဖြားဖြားက သမီးကို ဗန္းေမာ္မွာ ထားခဲ့ေတာ့ လို႕ ခဏ ခဏေျပာတုန္းက ေတာင္ မာမီက မထားခဲ့တာ သမီးကို ခ်စ္လို႕ ေပါ့။<br /><br />မာမီတို႕ က သမီးေလးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာ လို႕ ေျပာတာလဲ သမီးနားလည္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သမီးက မာမီနဲ႕ပဲ ေနခ်င္တာေလ။<br /><br />ဒုတိယ ေန႕ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ မာမီနဲ႕ဒက္ဒီ စကားေတြ အၾကာၾကီးေျပာေနၾကတယ္။ သမီးကို ဘယ္ေနရာထား ထား စိတ္မခ်ဘူးဆိုတာရယ္၊ အလုပ္ထြက္ရင္ေကာင္း မလား ဆိုတာရယ္ စုံေနတာပါပဲ ။ သမီး လည္း ေမာေမာနဲ႕ အေစာၾကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။<br /><br />တတိယ ေျမာက္ေန႕ေတာ့ မာမီစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုး လို႕ သမီးမငိုေတာ့ဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ညေနဘက္ ၅ နာရီေလာက္က်ရင္ေတာ့ သူမ်ားအေမေတြ အေဖေတြ လာၾကိဳတာ ျမင္ရင္ေတာ့ မာမီ့ကို သတိရျပီး ငိုတာေပါ့။ သမီး ဆရာမက မာမီလာေတာ့ ျပန္ေျပာျပတယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZUz7nthoI/AAAAAAAABO8/eiozADbh2J0/s1600-h/P1010336.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZUz7nthoI/AAAAAAAABO8/eiozADbh2J0/s400/P1010336.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433123251623396994" border="0" /></a><br /><br />ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူး;;;;;;;;;;<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZUzUIGKJI/AAAAAAAABO0/rNfOpwd-VAM/s1600-h/P1010340.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZUzUIGKJI/AAAAAAAABO0/rNfOpwd-VAM/s400/P1010340.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433123241021810834" border="0" /></a><br /><br />ေက်ာင္းမွာ ေန႕လည္ ၃ နာရီေလာက္ဆိုရင္ မုန္႕တခါ ေကြ်းေပမယ္႔ သမီးက ညေနဘက္ မာမီလာၾကိဳတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဗုိက္ကေတာ္ေတာ္ ဆာေနျပီ။ မာမီဝယ္လာေပးတဲ့ မုန္႕ က အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကုန္ေရာပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZVmBh-GBI/AAAAAAAABPU/GDyS28W_egc/s1600-h/P1010313.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZVmBh-GBI/AAAAAAAABPU/GDyS28W_egc/s400/P1010313.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433124112203388946" border="0" /></a><br /><br />စေန၊ တနဂၤေႏြ ရုံးပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေတာ့ သမီးလည္း အိမ္မွာေနရတယ္။ ေက်ာင္းက စေန ေန႕တစ္ပိုင္း သြားလို႕ရေပမယ္႔ မာမီက မပို႕ေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာ တေန႕လုံး မာမီ့ အနားပဲကပ္ျပီးေနေတာ့တာေပါ့။ ေန႕ခင္းဘက္ ဆာရင္ ကိုယ့္ဘာ သာရွာေဖြစားေသာက္ လုိက္တယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z63_-vWCI/AAAAAAAABQE/IPmDIR3t8TY/s1600-h/P1010346.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z63_-vWCI/AAAAAAAABQE/IPmDIR3t8TY/s400/P1010346.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433165102955059234" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z64TCkg8I/AAAAAAAABQM/lrh9TYHRPtg/s1600-h/P1010357.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z64TCkg8I/AAAAAAAABQM/lrh9TYHRPtg/s400/P1010357.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433165108071400386" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z64rFpI_I/AAAAAAAABQU/1_p3OY832z0/s1600-h/P1010371.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z64rFpI_I/AAAAAAAABQU/1_p3OY832z0/s400/P1010371.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433165114526737394" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z65HSNmjI/AAAAAAAABQc/pQ2S-kH3cZM/s1600-h/P1010377.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z65HSNmjI/AAAAAAAABQc/pQ2S-kH3cZM/s400/P1010377.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433165122095651378" border="0" /></a><br /><br />တခါတေလပ်င္းရင္ တီဗီၾကည့္တယ္။ကစားတယ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z-SrHU28I/AAAAAAAABRE/y9-v-YdoGi0/s1600-h/P1010397.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z-SrHU28I/AAAAAAAABRE/y9-v-YdoGi0/s400/P1010397.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433168859745278914" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">20 Month Queen</span><br /><br />ဒီပုံေတြက သမီး လ ၂၀ ျပည့္တုန္းက မာမီ ရုိက္ထားေပးတာေလ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9KgKI0LI/AAAAAAAABQ8/abrMqEmp7qc/s1600-h/P1010322.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9KgKI0LI/AAAAAAAABQ8/abrMqEmp7qc/s400/P1010322.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433167619853701298" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9KarG4rI/AAAAAAAABQ0/b3s4RV-kKLc/s1600-h/P1010318.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9KarG4rI/AAAAAAAABQ0/b3s4RV-kKLc/s400/P1010318.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433167618381374130" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9JemsdWI/AAAAAAAABQk/UFSmiUJ_bXM/s1600-h/P1010384.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9JemsdWI/AAAAAAAABQk/UFSmiUJ_bXM/s400/P1010384.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433167602256737634" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9J2c4z2I/AAAAAAAABQs/ZcemSjTsCgQ/s1600-h/P1010387.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Z9J2c4z2I/AAAAAAAABQs/ZcemSjTsCgQ/s400/P1010387.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433167608658055010" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZVl4rLPdI/AAAAAAAABPM/F9p619jCyOA/s1600-h/P1010308.JPG"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7320714998431670712?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-37307804678385577812010-02-01T11:40:00.000+08:002010-02-01T11:46:20.695+08:00၂၄ ရက္မနက္ေစာေစာထ မနက္စာစားေသာက္ျပီးေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဖြထားတဲ့ အက်ီၤထည့္တဲ့အိတ္ေတြ ကို ျပန္ထုတ္ပိုး ၊ သမီးေလးအတြက္ လဲ ျပင္ဆင္ေပးရ နဲ႕ ကားလာေခၚရင္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ေနရင္း ပါးစပ္ကလည္း " ျမန္ျမန္လုပ္ေနာ္ ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ လာလို႕ ကိုယ္က အဆင္သင့္ မျဖစ္ရင္ အားနာစရာေကာင္းတယ္ ၊ ျပီးေတာ့ အခ်ိန္မတိက် ရင္ မေကာင္းဘူး " လို႕ တတြတ္တြတ္ေျပာေနတဲ့ ကြၽန္မကို သူက " အဖြားၾကီး ေလသံ က်ေနတာပဲ" လို႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳပါသည္။<br /><div style="text-align: justify;"><br />့ ေလယာဥ္တက္မယ္႔ အခ်ိန္က ၁၂နာရီ ဆိုေတာ့ ေလဆိပ္ကို မနက္ ၁၀နာရီ ခြဲေလာက္ ေရာက္ေအာင္သြားျပီး တစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရေသးသည္။ေတာ္ၾကာေနာက္က်လို႕ကေတာ့ စင္ကာပူမွာတုန္းကလို ကားနဲ႕ လာၾကိဳေပးမယ္ မထင္ ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Jtx0Lm4hI/AAAAAAAABLE/3hmZqRsnNLU/s1600-h/P1010368.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Jtx0Lm4hI/AAAAAAAABLE/3hmZqRsnNLU/s400/P1010368.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432024803150586386" border="0" /></a>ရန္ကုန္ ေလဆိပ္၌ ခဏတာ<br />(24 Dec 2009)<br /><br /><div style="text-align: justify;">ကြၽန္မတို႕ စီးတဲ့ ျပည္တြင္းေလေၾကာင္းလိုင္း ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဘုရားတရေသးတယ္ ။ ေလထဲမွာ ဘာမွ မျဖစ္ပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ပါေစေပါ့။ ဆုေတာင္းျပည့္စြာနဲ႕ ေန႕လည္ ၃နာရီ ေလာက္မွာ ကြၽန္မတခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ၾကီး ကို ပထမဆုံး ေျခခ်ခဲ့ပါတယ္။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2JwXGEmnrI/AAAAAAAABLU/USV6W5u9BOg/s1600-h/P1010381.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2JwXGEmnrI/AAAAAAAABLU/USV6W5u9BOg/s400/P1010381.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432027642631462578" border="0" /></a>ေဆာင္းရာသီ ေသာင္ထြန္းေနတဲ့ ျမစ္ၾကီးဧရာ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2JwWqVdSCI/AAAAAAAABLM/ccGy8nHktOI/s1600-h/P1010376.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2JwWqVdSCI/AAAAAAAABLM/ccGy8nHktOI/s400/P1010376.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432027635185960994" border="0" /></a>ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ့ ကို ေလယာဥ္ဆင္းကာနီး ျမင္ရေသာ ဧရာဝတီ<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေန႕ခင္းဘက္ေရာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မသိသာေပမယ့္ ေနဝင္လာတာနဲ႕ အမ်ွ တစိမ့္စိမ့္ေအး လာတဲ့ အေအးဒါဏ္ကို အံတုဖို႕ ပါသြားတဲ့ အေႏြးထည္ ေလးေတြထုတ္ဝတ္ၾကရသည္။ ရုတ္တရက္ေျပာင္းသြားတဲ့ရာသီဥတုေၾကာင္႔ သမီးေလး ေနမေကာင္းျဖစ္မွာ စိုး႐ိမ္ခဲ႔ေပမယ္႔ သမီးေလးက ႏွာစီးေခ်ာင္းဆိုးပင္ မျဖစ္။ အထပ္ထပ္ ဝတ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္ ေတြေၾကာင့္ ေနမတတ္ျဖစ္ ၊ ေဆာင္းထားေပးတဲ့ ဦးထုပ္ကို ခဏ ခဏဆြဲခ်ြတ္႐ံု၊ ညဘက္ပိုင္း ထူထဲလွတဲ့ ေစာင္ေတြကို ဆြဲဖယ္႐ံု ေလာက္ပဲ ဂ်ီက် ရွာတယ္။ ထူထူထဲထဲ မဝတ္လို႕လဲ မျဖစ္ဘူးေလ။ ညအပူခ်ိန္က ၅ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ေလာက္ပဲ ရွိတာေလ။<br /><br />ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ညစာက ကြၽန္မတို႕ အၾကဳိက္ မုန္႕ညွင္းေစာ နဲ႕ ငရုတ္သီးေထာင္း။ ထမင္း ကို ဒိုးလုံးေလာက္ပဲ စားတဲ့ ကြၽန္မ အဲဒီညက စံခ်ိန္တင္စြာနဲ႕ သုံးပန္ကန္ စားျဖစ္တယ္။ ဆန္အနည္ငယ္ စီးေပမယ့္ ထမင္းအိုးဖြင့္လုိက္တာ နဲ႕ ေမႊးပ်ံ႔လာတဲ့ အနံ႔၊ မုန့္ညွင္းကို က် ေနေအာင္ ခ်ဥ္ရည္က်ိဳထား တဲ့ မုန္႕ညွင္းေစာ ဟင္းရည္ပူပူ၊ ငရုတ္သီးေထာင္း စပ္စပ္ ၊ ငါးဖယ္စစ္စစ္ ေၾကာ္ နဲ႕ လတ္ဆတ္ခ်ိဳျမေနတဲ့ အသီးအရြက္ေၾကာ္ တခြက္ က ကြၽန္မအတြက္ နတ္သုဒၶါလို ပါပဲ။ ေဝးကြာေနတဲ့ ေဆာင္းတြင္းစာ ေလးေတြ ကို ျပန္ျပီး စားရတဲ့ ပထမဆုံး ညစာထမင္းဝိုင္းေလး ကို ခုေနျပန္ေတြးမိရင္ သားရည္ယိုခ်င္ တယ္။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေခါင္းမေဖာ္တမ္းစားျပီးသြားမွ ကြၽန္မ ေမ့ေနတာကို သတိရသြားတယ္ .. ဟုိက္ ! ဓါတ္ပံုမရိုက္လုိက္ရဘူး !<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2KbVjK12oI/AAAAAAAABLs/YE89GOmGUCU/s1600-h/P1010412.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2KbVjK12oI/AAAAAAAABLs/YE89GOmGUCU/s400/P1010412.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432074895082510978" border="0" /></a><br /><br />ေနာက္ေန႕ေတြမွာေတာ့ ကခ်င္ အစားအစာ သြားစားျဖစ္တယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ကို ေမးတင္ျပီး ေဆာက္ထားတဲ့ "ဂ်ိန္းေဖာ့သူ" ကခ်င္စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ညဖက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာဆိုင္ကယ္ ကိုယ္စီနဲ႕ သတိၱျပျပီး သြားခဲ့ၾကတယ္။ ေနဝင္သြားတာနဲ႕ တေျဖးေျဖးေအးလာတဲ့ ရာသီဥတုက ညနက္ေလေလ ပိုျပီးေအးေလေလပါ။ ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့ အခါ ေရွ႕တည့္တည့္ကတုိက္လာတဲ့ ေလက ေတာ္ေတာ္ ျပင္းတာမို႕ ေမးခိုက္ေအာင္ အသည္းခုိက္ေအာင္ ေအးလွသည္။ ညခင္းဘက္ ၅နာရီခြဲ ေျခာက္နာရီ ေလာက္ဆိုရင္ပဲ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနျပီး လမ္းမေပၚမွာ လူသြား လူလာ ေတာ္ေတာ္က်ဲသြားျပီေလ။ ကြၽန္မတို႕ ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ေရာက္ေတာ့ ညဖက္ ၇ နာရီ ေလာက္ရွိ ေနျပီ ။ ပင္စိမ္းႏိုင္ႏိုင္နဲ႕ ခ်က္ထားတဲ့ ၾကက္ကခ်င္ခ်က္ က ေမႊးေနေပမဲ့ အ႐ိုးမ်ားတဲ့ အတြက္ သိပ္မစားျဖစ္။ ငါးေပါင္းဟင္းကေတာ့ ဆီမပါပဲ ခပ္စပ္စပ္ေလးမို႕ ကြၽန္မအၾကိဳက္။ ေနာက္ျပီး ခ႐ုခ်က္ေလးကလဲ ဖက္နံ့သင္းေနတဲ့ ထမင္း ေမႊးေမႊးနဲ႕ ဆိုေတာ့ စားဝင္လွသည္။ စီပါ ( ဗမာ ဟင္းေပါင္းနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္) လို႕ေခၚတဲ့ ဟင္းကလဲ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ဝက္သားကင္ ကေတာ့ ဝိုင္နဲ႕ အလုိက္ပဲ။ ရသာစုံလင္လွတဲ့ ကခ်င္စာေလးေတြကို အရသာခံရင္း တခ်က္တခ်က္ ျမစ္ျပင္ကိုျဖတ္ျပီး တိုက္လာတဲ့ ေအးျမလတ္ဆတ္တဲ့ ေလႏုေအးကို ႐ႉ႐ႈိက္ရင္း ညကတျဖည္းျဖည္းနက္လာျပီ။ သမီးေလးက အ ျပန္လမ္း ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားရွာတယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2KbU0thU3I/AAAAAAAABLk/UsXT0rV27iU/s1600-h/P1010400.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2KbU0thU3I/AAAAAAAABLk/UsXT0rV27iU/s400/P1010400.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432074882611499890" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 51);">ဒီဇင္ဘာလ ၂၇ ရက္ ေန႕ </span><br /><br />ဒီဇင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႕မွာသမီးေလး ၁၉လ ျပည့္တဲ့ေမြးေန႕နဲ႕တုိက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ ျမစ္ဆုံ ကိုသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕နဲ႕ ၂၈မိုင္ေဝးတဲ့ တန္ဖရဲရြာမွာ ရွိတဲ့ ေမခနဲ႕ ေမလိခ ျမစ္ ဆုံတဲ့ေနရာေလးေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ဓါတ္ပံုသာျမင္ဘူးျပီး တခါမွမေရာက္ဘူး တဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ ခုဆိုရင္ ျမစ္ဆုံ ေအာက္ဘက္နားမွာ ေရအားလွ်ပ္စစ္ ေဆာက္ဖို႕ လုပ္ေနၾကျပီ။ အရင္တုန္းက စိမ္းလဲ့ၾကည္ျမေနတဲ့ ျမစ္ေရသည္ ကြၽန္မတို႕ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္တြင္အနည္းငယ္ပင္ေႏွာက္က်ိေနသည္။ ကြၽန္မတို႕ ဓါတ္ ပံုရုိက္ခဲ့တဲ့ ဖက္က ေမချမစ္ဖက္၊ ေမလိချမစ္ဖက္က ေရစီးေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y28PDIQ_I/AAAAAAAABMU/CboeUnxakZM/s1600-h/P1010483.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y28PDIQ_I/AAAAAAAABMU/CboeUnxakZM/s400/P1010483.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433090408928789490" border="0" /></a><br /><br /><br />ကမ္းစပ္နားက သဲေသာင္ျပင္ေပၚေရာက္ေတာ့ သမီးေလးက ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ ေျပးတယ္၊ သဲႏုႏုေလးေတြကို ေျခနဲ႕ ေကာ္ပက္ျပီး တခစ္ခစ္ ရယ္တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y45bJeWuI/AAAAAAAABM0/u6YjJdczyBw/s1600-h/P1010435.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y45bJeWuI/AAAAAAAABM0/u6YjJdczyBw/s400/P1010435.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433092559660276450" border="0" /></a><br /><br />ျပီးေတာ့ ဒက္ဒီနဲ႕ စိမ္လိုက္ေျပးတမ္းလဲေဆာ့လိုက္ေသးတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y4jiquiVI/AAAAAAAABMs/bOBRknh08Cg/s1600-h/P1010458.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y4jiquiVI/AAAAAAAABMs/bOBRknh08Cg/s400/P1010458.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433092183721675090" border="0" /></a><br /><br />ျမစ္ကမ္းနားက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚမွာ......<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6LAoNE4I/AAAAAAAABNM/kNGfFq1pCdI/s1600-h/P1010449.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6LAoNE4I/AAAAAAAABNM/kNGfFq1pCdI/s400/P1010449.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433093961290683266" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6Kkcbv2I/AAAAAAAABNE/hgYwooPH3ZA/s1600-h/P1010448.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6Kkcbv2I/AAAAAAAABNE/hgYwooPH3ZA/s400/P1010448.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433093953725120354" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6KLD-4FI/AAAAAAAABM8/7xFWq3J7ZGc/s1600-h/P1010443.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y6KLD-4FI/AAAAAAAABM8/7xFWq3J7ZGc/s400/P1010443.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433093946911678546" border="0" /></a><br /><br />ဓါတ္ပံုရုိက္လို႕ ျပီးေတာ့ ေနက ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေနျပီ။ အေပါင္းအပါေတြလဲ ဗိုက္စာလာျပီဆိုေတာ့ ေရေပၚ ဝါးေဖာင္ေပၚက ဆိုင္ေလးမွာ ထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဝက္သားကင္ ၊ငါးကင္စပ္စပ္ နဲ႕ စပ္ဖီ ( ကခ်င္ ကေဇာ္ တမ်ိဳး)၊ ဝက္သားကို မြျပီး ဆီစိမ္း ၾကက္သြန္နီ နဲ႕သုပ္ထားတာေတြ ကေတာ့ အဲ့ဒီေန႕ကမွာတဲ့ ဇါတ္လိုက္ဟင္းေတြေပါ့။စားေနတုန္း တဖက္က ေမလိချမစ္ရဲ့ ေရစီး သံ တေဝါေဝါကိုလဲ ၾကားေနရတယ္။ သဘာဝေလ ေလး ကတညွင္းညွင္း၊ ဝါးေဖာင္ေလးက တျငိမ့္ျငိမ့္ နဲ႕ ျမိဳ႕ျပနဲ႕ေဝးကြာတဲ့ သဘာဝရဲ့ စည္းစိမ္ ကို အျပည့္အဝ ခံစားခဲ့ၾကတယ္ေလ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y-PlSsvjI/AAAAAAAABNU/y6N48ZPasPw/s1600-h/P1010473.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y-PlSsvjI/AAAAAAAABNU/y6N48ZPasPw/s400/P1010473.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433098437898583602" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y_LFdiGLI/AAAAAAAABNk/V2GDrsBRP0o/s1600-h/P1010477.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y_LFdiGLI/AAAAAAAABNk/V2GDrsBRP0o/s400/P1010477.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433099460146239666" border="0" /></a><br />ဝက္ကင္ နဲ႕ စပ္ဖီ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y_KoNgdLI/AAAAAAAABNc/OTirgQV_Fzc/s1600-h/P1010476.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2Y_KoNgdLI/AAAAAAAABNc/OTirgQV_Fzc/s400/P1010476.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433099452294395058" border="0" /></a><br /><br />စားေသာက္ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ေတြ ရွိတဲ့ဖက္ကို ဆက္ျပီးခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာက္စရစ္ခဲ လုံးလုံးေခ်ာေခ်ာေလးေတြက ျမင္ျမင္သမ်ွလိုခ်င္စရာ။ မ်က္စိတဆုံး ရွိေနတဲ့ေက်ာက္စရစ္လြင္ျပင္ၾကီးေပၚမွာလဲ ဓါတ္ပံုရုိက္လို႕ မဝ။ ကမ္းစပ္က ေက်ာက္စရစ္ခဲ ေသးေသးေလးေတြ ေကာက္ျပီး ေရထဲကို ပစ္ျပီး ဘယ္ႏွဆင့္ရလဲ ျပိဳင္ၾကေသးသည္။ ေလးဆင့္ ရတဲ့ ေဒသခံ အကိုတစ္ေယာက္ က ျပိဳင္ဘက္မရွိ ဗိုလ္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZGFDMiMQI/AAAAAAAABNs/Tn184SX-yq0/s1600-h/P1010484.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZGFDMiMQI/AAAAAAAABNs/Tn184SX-yq0/s400/P1010484.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433107053040251138" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZG0rKsFpI/AAAAAAAABOE/Po0d_7skAnc/s1600-h/P1010502.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZG0rKsFpI/AAAAAAAABOE/Po0d_7skAnc/s400/P1010502.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433107871223781010" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZGFlvhH7I/AAAAAAAABN0/A716G9Ka9A4/s1600-h/P1010498.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZGFlvhH7I/AAAAAAAABN0/A716G9Ka9A4/s400/P1010498.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433107062313787314" border="0" /></a><br /><br />သာယာလွတဲ့ ျမစ္ဆုံ ျမင္ကြင္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH88j-FVI/AAAAAAAABOU/xFpuvTfHIaY/s1600-h/P1010541.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH88j-FVI/AAAAAAAABOU/xFpuvTfHIaY/s400/P1010541.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433109112843801938" border="0" /></a><br /><br />ျမစ္ဆံုေဒသ ရွိ တပ္ေပါင္းစု ေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီး<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH8HdYODI/AAAAAAAABOM/ylCi3D0udus/s1600-h/P1010540.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH8HdYODI/AAAAAAAABOM/ylCi3D0udus/s400/P1010540.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433109098589075506" border="0" /></a><br /><br />ေနခ်င့္စဖြယ္ ျမစ္ဆုံေဒသ ကေန မခြါခ်င့္ ခြါခ်င္နဲ႕ ေန႕လယ္ဘက္ ၂ နာ ရီေလာက္မွာ ႏွုတ္ဆက္ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ေတာ္ေတာ္ပမ္းေနတဲ့ သမီးေလးေတာ့ ထုံးစံ အတိုင္း ကားေပၚမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့ ဆင္ေတြကို သမီးေလး မေတြ႕လိုက္ရေတာ့။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH9Qqy3SI/AAAAAAAABOc/cBQjmVSNCmg/s1600-h/P1010546.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZH9Qqy3SI/AAAAAAAABOc/cBQjmVSNCmg/s400/P1010546.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433109118241135906" border="0" /></a><br /><br />ညေနဘက္ ၃ နာရီေလာက္မွာ "ေဂ်ာ္ဘြန္" ေမ်ာ္စင္ ကိုေရာက္ပါတယ္။ ေမ်ာ္စင္ေပၚကေနျမင္ရတဲ့ ႐ႈခင္းကလဲ တကယ္ကို သာယာလွပါတယ္။ ေမ်ာ္စင္ေပၚမွာ ခဏေနျပီးေတာ့ ေနစ ဝင္ေလျပီ။ ခဏတျဖဳတ္သာ ေငးေမာႏိုင္ေတာ့သည္။ အေအးဒဏ္ကို စျပီး ခံစားလာရတာနဲ႕ အမ်ွ အားလုံးလဲ ပင္ပမ္းေနၾကျပီေလ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZLOKV9WmI/AAAAAAAABOk/oTD_XIT0QLY/s1600-h/P1010584.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZLOKV9WmI/AAAAAAAABOk/oTD_XIT0QLY/s400/P1010584.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433112707135789666" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZLOkR7RKI/AAAAAAAABOs/PIdQk3WQdqo/s1600-h/P1010586.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2ZLOkR7RKI/AAAAAAAABOs/PIdQk3WQdqo/s400/P1010586.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433112714098197666" border="0" /></a><br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနဘက္ ၅ နာ ရီ ခြဲ ေလာက္။ ညစာေစာေစာစားျပီး ေစာေစာ အနားယူ ။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ၈ နာရီ ကားနဲ႕ ဗန္းေမာ္ကို ခရီးဆက္ရ ဦးမယ္ ေလ...... ။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။<br /> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-3730780467838557781?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-58400388577068472132010-01-28T15:00:00.004+08:002010-01-28T16:45:04.513+08:00<div style="text-align: justify;">2009 ဒီဇင္ဘာလ 22 ရက္ေန႕မွာ ရန္ကုန္ကို ေန႕ခင္းဘက္ ဖလိုက္နဲ႕ ေရာက္သြားခဲ့တယ္ ။ သြားမယ့္ မနက္ခင္း အထိ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ပ်ားပန္းခတ္ေအာင္ အလုပ္ေတြ ရွုပ္ေနခဲ့ျပီး သယ္စရာ ပစၥည္းေတြ တပံုတပင္ နဲ႕ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို အခ်ိန္မွီေအာင္ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲျပီး ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ အိတ္အပ္တဲ့ ေနရာမွာ ဝန္ထမ္းမေလးက သေဘာေကာင္း ခ်ိဳသာေတာ့ အေမာေျပရေသးတယ္ ။<br /><br />အိတ္ေတြအပ္ျပီးေတာ့ ဟာလာတဲ့ ဝမ္းကို ျဖည့္ဖို႕ စားစရာဆိုင္ရွာျပီး အလြယ္တကူရတဲ့ ဘာဂါဆိုင္မွာ ပဲေန႕လည္စာကို ေျဖရွင္းလုိက္ၾကတယ္ ။<span style="text-decoration: underline;"></span><br /><span style="text-decoration: underline;"></span></div><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2EuCtK2WkI/AAAAAAAABJ8/G70Zvpn5hYg/s1600-h/P1010318.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2EuCtK2WkI/AAAAAAAABJ8/G70Zvpn5hYg/s400/P1010318.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431673249605245506" border="0" /></a><br /><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2EuC1cK0qI/AAAAAAAABKE/DHlOGSWfZjI/s1600-h/P1010319.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2EuC1cK0qI/AAAAAAAABKE/DHlOGSWfZjI/s400/P1010319.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431673251825373858" border="0" /></a> ဒက္ဒီ.... ပါးစပ္ဟ.<br /><br /><div style="text-align: justify;"> စိတ္ကူးထားတာက ေလဆိပ္မွာ ဓါတ္ပုံလွလွရုိက္ဦးမယ္ေပါ့၊ စားျပီးလို႕နာရီၾကည့္ေတာ့ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီခြဲေနျပီ ။ အိုး.. ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ရုိက္မယ္ကြာဆိုျပီး သမီးေလးကို အတင္းဆြဲျပီးရိုက္ေတာ့ မေရႊေခ်ာေလးက အက္ရွင္ေပးဖို႕စိတ္မပါ ။ တေတာက္ေတာက္နဲ႕ ေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္ေနတာေလ။ ဒက္ဒီကလဲ ေလာလွျပီ။ ေလယဥ္ေပၚတက္ရမယ့္ အခ်ိန္ကလဲ နီးေနျပီေလ။ ဒါနဲ႕လက္ေလွ်ာ့ျပီး ဂိတ္နံပါတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေဝးၾကီး ေလွ်ာက္ရဦးမည္။ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီထိုးေတာ့မယ္ ။ ေလယဥ္ထြက္မယ့္ အခ်ိန္ က ၁၂ နာရီ ၁၀ မိနစ္။ သမီးေလးကို ေပြ့ျပီး ျမန္ျမန္ခ်ီတက္ၾကရသည္။ ၂၅ေပါင္ေလးတဲ့ သမီးရဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့ ္ ကြၽန္မတို႕သားအမိ ေနာက္မွာ ျပတ္က်န္ခဲ့သည္။ ဒက္ဒီကေတာ့ အထုပ္ပလုပ္ ေတြဆြဲ ျပီးမားမား မားမားနဲ႕ ေရွ႕ကသြားႏွင့္သည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">မေျပး႐ံုတမယ္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကြၽန္မတို႕သာအအမိနားကို " ဝီးေညာ္ ဝီးေညာ္ " နဲ႕ အေသးစားေမာ္ေတာ္ကားေလး ေရာက္လာျပီး ေမာင္းလာတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ အန္တီၾကီးက " ဂိတ္နံပါတ္ ဘယ္ေလာက္လဲ" လို႕ေမးျပီး ကြၽန္မတို႕သားအမိကို ကားေသးေသးေလးေပၚ တက္ခိုင္းသည္။ ျပီးေတာ့ " ေရွ႕ကေျပးေနတာ မင္းအမ်ိဳးသားလား " ဆိုေတာ့ကြၽန္မလဲ "ဟုတ္တယ ္ဟုတ္တယ္" လို႕ ခပ္သြက္သြက္ျပန္ေျဖ ကာ ေနာက္ဘက္လွည့္ၾကည့္လာတဲ့ ဒက္ဒီကို လက္ျပကာ ကားေပၚတက္လာဖို႕ ေခၚလိုက္သည္။<br />ေလဆိပ္ထဲ လွည့္ေနတဲ့ကားေလးသည္ အရွိန္ျမင့္ေမာင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ေလေအးေအးေလး ေတြမ်က္ႏွာကို လာရိုက္မွပဲ နည္းနည္း အေမာေျပေတာ့ သည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">တကယ္တမ္း ကားေလးနဲ႕သြားတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္သြားရသည္။ ဒီအတိုင္း သမီးကို ခ်ီျပီးသာေျပးရမယ္ဆိုရင္ မေတြးဝံ႕။ လိုက္ပို႕တဲ့ အန္တီၾကီးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ေၾကာင္း ေျပာျပီး check-in ဝင္ေတာ့ ထိုင္႐ံုရွိေသး ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖို႕ေခၚေလျပီ။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ မွ အသက္႐ွဴႏိုင္ေတာ့သည္။ "အိုင္တို႕ ေျပးေနတာ ဘယ္လိုသိသလ ဲမ သိဘူးေနာ္၊ CCTV နဲ႕မ်ားၾကည့္ေနတာလားမသိဘူးေနာ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းၾကံုလို႕မ်ားလား ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကူညီလို႕သာေပါ့ " လို႕ ကြၽန္မကေျပာေတာ့ ဒက္ဒီဆီက ျပဳံးစစ နဲ႕ မ်က္ေစာင္းကို ရလုိက္သည္။<br /></div></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1-tP8sLI/AAAAAAAABKM/JOpbydqnD54/s1600-h/P1010323.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1-tP8sLI/AAAAAAAABKM/JOpbydqnD54/s400/P1010323.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431681977000177842" border="0" /></a>ေလဆိပ္၌ ကမန္းကတန္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1_IieZlI/AAAAAAAABKU/4xk5wrsi8Rk/s1600-h/P1010324.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1_IieZlI/AAAAAAAABKU/4xk5wrsi8Rk/s400/P1010324.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431681984325641810" border="0" /></a>ဖမ္းမရေနတဲ့ မီးမီး<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1_wRcUXI/AAAAAAAABKc/UDyPtxSJ0m0/s1600-h/P1010327.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E1_wRcUXI/AAAAAAAABKc/UDyPtxSJ0m0/s400/P1010327.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431681994991620466" border="0" /></a>ဒီလိုတပ္ရတာ လားမသိဘူး...<br /><br /><div style="text-align: justify;">သုံးနာရီနီးပါး ေလယာဥ္ေပၚမွာ သမီးေလး ေနပါ့မလားလို႕ စိုးရိမ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သမီးေလးက လူၾကီးေလးလိုပဲ ေအးေအးေဆးေဆး။ ႏို႕ေလးေသာက္လိုက္ ေနာက္ဖက္တန္း က လူေတြကို ၾကည့္လိုက္နဲ႕ လန္းဆန္းတက္ႂကြလို႕ ေနသည္။ ျပီးေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္က လာျပီး " သမီးေလး ကြင္း မဟုတ္လား ၊ ဘေလာ့ထဲမွာျမင္ဘူးတယ္ " လို႕ သမီးေလးကို လာႏွုတ္ဆက္သည္။ " ကေလးေလးကိုေတာ့ မွတ္မိတယ္၊ အေဖ အေမကိုေတာ့ မမွတ္မိဘူး လို႕ " ႐ိုးသားစြာေျပာလာတဲ့ ညီမေလး ကိုနာမည္ေတာင္ မေမးထားမိလုိက္ဘူး။<br /><br /><br />ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေဟာ္တယ္မွာ ခဏ နား ၊ ညစာစားျပီးေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားကို လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္ၾကေသးသည္။ ကြၽန္မတို႕ ရန္ကုန္္မွာ ၂၃ရက္ တစ္ရက္ ေနရဦးမယ္။ ျမစ္ၾကီးနားကို ၂၄ ရက္မွ ဖလိုက္ရွိတာဆိုေတာ့ တရက္ေတာ့ ရန္ကုန္္ မွာအခ်ိန္ျဖဳန္းရေတာ့မယ္ေလ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E-uajbPGI/AAAAAAAABK0/k1EgCZg_61o/s1600-h/P1010341.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E-uajbPGI/AAAAAAAABK0/k1EgCZg_61o/s400/P1010341.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431691592708340834" border="0" /></a>အလုပ္ေတြမ်ားေနတဲ့ မီးမီး<br /><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E-uy_5RRI/AAAAAAAABK8/pIE6tReGwLI/s1600-h/P1010363.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/S2E-uy_5RRI/AAAAAAAABK8/pIE6tReGwLI/s400/P1010363.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431691599270200594" border="0" /></a>Breakfast @ Yuzana Hotel<br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">၂၃ရက္ေန႕ မနက္စာစား ျပီးတာနဲ႕ အမ်ိဳးေတြဆီကို လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားနဲ႕ ေဆြျပ မ်ိဳးျပ သမီးျပဖို႕ ေျခဆန္႕ခဲ့ၾကသည္။ ဒီအထိ အဆင္ေျပေနေသးသည္။ အေဒၚတစ္ေယာက္အိမ္မွာ သမီးေလး ေျခသလုံးေအာက္ နားကို ျခင္ကိုက္သည္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ နီရဲျပီး ေယာင္လာသည္။ သာမွန္ျခင္ကိုက္ဖုေလာက္သာ ျဖစ္သင့္ေပမယ႔္ ညဖက္ပိုင္းေရာက္လာေတာ့ သမီးေလး ေျခေထာက္ က ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေယာင္လာကာ ေတာ္ေတာ္လဲ နာပံုရသည္။ ညဖက္ ဒက္ဒီ့ သူငယ္ခ်င္းဆရာဝန္လာေတာ့ သူကၾကည့္ေပးျပီး သမီးရဲ့ အေရျပားက အင္းဆက္ကုိက္တဲ့ အခါမွာ လက္မခံႏိုင္ ပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တံု႕ျပန္တာ ျဖစ္တယ္လို႕ ေျပာျပီး အေရျပားလိမ္း ေဆးဝယ္သြားေပးသည္။ ေဆးလိမ္းေပး ေပမယ့္လဲ သမီးကသက္သာပုံ မရ ။ ေျခေထာက္ကို ကိုင္ကိုင္ျပီး တညလုံး ငိုေနေတာ့သည္။ ကြၽန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး စိတ္ပင္ပန္းစြာ နဲ႕ တညလုံး ကုန္ဆုံးခဲ့ရသည္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္.......... <br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5840038857706847213?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-60856177670386738062009-12-18T08:54:00.010+08:002009-12-18T09:53:50.415+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTaY71q1I/AAAAAAAABIM/wF53BwUZPz8/s1600-h/15122009%28009%29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTaY71q1I/AAAAAAAABIM/wF53BwUZPz8/s200/15122009%28009%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416373952189934418" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:85%;" >မီးမီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ျပီး တစ္လ ေလာက္သြားလည္လိုက္ပါဦးမယ္။ ေနာက္ႏွစ္ က်မွပဲ ျပန္ဆုံၾကပါ စို႕ .. အားလုံးပဲေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ။</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTblWvuBI/AAAAAAAABIk/AwxGoZkgGrQ/s1600-h/15122009%28018%29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTblWvuBI/AAAAAAAABIk/AwxGoZkgGrQ/s200/15122009%28018%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416373972703885330" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTbDJjMFI/AAAAAAAABIc/ORnLZnb2hgc/s1600-h/15122009%28011%29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrTbDJjMFI/AAAAAAAABIc/ORnLZnb2hgc/s200/15122009%28011%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416373963521732690" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> ဟိုမွာ မုန္႕ေတြကို ဒီလို စားမွာ...</span></span>..........<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrUDiZgpCI/AAAAAAAABI0/Q7ar9HK87F8/s1600-h/15122009%28004%29.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrUDiZgpCI/AAAAAAAABI0/Q7ar9HK87F8/s200/15122009%28004%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416374659104941090" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:85%;" >ျပန္ပါဦးမယ္...... ျပန္ဦးမယ္... ႏွုတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္</span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">............</span><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrVUoE_Y5I/AAAAAAAABI8/8_67ciSbW0c/s1600-h/15122009%28013%29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrVUoE_Y5I/AAAAAAAABI8/8_67ciSbW0c/s200/15122009%28013%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416376052198892434" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrajU4bXMI/AAAAAAAABJE/b8TiZWHIclk/s1600-h/15122009%28020%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SyrajU4bXMI/AAAAAAAABJE/b8TiZWHIclk/s200/15122009%28020%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416381802302102722" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> ဒီလိုလဲ အက္ရွင္ေပးျပီး ဓါတ္ပုံ ရိုက္မွာ</span></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">.......</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-363577751caba206" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v17.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D363577751caba206%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D23475927CDAF66893E1BC398893D81416B132E35.7A0716B61198D6A179BC54FB362A5ACDB58362A9%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D363577751caba206%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DiqNlmWOKLryWRFWoL-AThrwYudk&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v17.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D363577751caba206%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D23475927CDAF66893E1BC398893D81416B132E35.7A0716B61198D6A179BC54FB362A5ACDB58362A9%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D363577751caba206%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DiqNlmWOKLryWRFWoL-AThrwYudk&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> Queen's first word (Pa Pa, dad dad, Mum ,aunty)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-6085617767038673806?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-50779918997498526072009-12-10T13:28:00.002+08:002009-12-10T13:36:10.924+08:00<span style="font-size:85%;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">"ဟဲ့.. ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲ "</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ဖုန္းထဲက အေမ ေမးလုိက္တာ ေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ခင္မမ ေၾကာင္သြားသည္။ သူ႕ကို ေမးတာလား ၊ ေဘးနားက တူမေလးကို ပဲေမးသလား ဇေဝဇဝါ နဲ႕ ဘယ္သူလဲ၊ ဘာကိုေျပာတာလဲ လို႕ ျပန္ေမးမိသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" ဟို တေန႕ က နင္တို႕ လင္မယား ဘာျဖစ္ၾကတာလဲလို႕ ေမးတာ ၊ ငါ့မွာ တညလုံး အိပ္လို႕ မရဘူး ၊ လူၾကီးေတြကို စိတ္ပူရင္ဆာ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ၾကနဲ႕ ေဟ့ " လို႕ ခင္မမ အေမ တရစပ္ေျပာလိုက္မွ ဇါတ္ရည္လည္ေတာ့သည္။ ဟိုတေန႕က ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ညၾကီး မင္းၾကီး ဖုန္းကိုတတီတီ နိပ္ေနကတည္းက အေမ့ကို ကိုလွန္းျပီး ဖုန္းဆက္တိုင္တန္း တာမွန္း သူရိပ္မိဖို႕ ေကာင္းသည္။ ခုေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ က မင္ ေကာင္းလွသည္။ သူဘာမွမလုပ္ထားသလို ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလွသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" အို .. ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး .. နည္းနည္းပါးပါး ကေတာက္ကစ ျဖစ္တာကို " လို႔ ဟန္မပ်က္ အေမ့ကို ျပန္ေျပာ ေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ဒိေလာက္အေသးအမႊား ကိစၥေလးကို တိုင္ရေကာင္းမလား ဟု သူမ ေယာက်္ား ကိုဒိန္းေဒါင္ကို အသည္းယားလွသည္။ ခုေန အနားမွာရွိရင္ အနည္းဆုံးေတာ့ သူ႕လက္ေမာင္းကိုဆြဲ ဆိတ္လုိက္မယ္ လို႕ ေတးကာ အံကို ခပ္ဖြဖြက်ိတ္ထားလုိက္သည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" နင္တို႕ ပဲခ်စ္လို႕ၾကိဳက္လို႕ ယူထားၾကတာ ၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကမွေပါ့ "</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" အိုး .. အရင္တုန္းကေတာ့ ဟုတ္တယ္ ၊ ခုေတာ့ နည္းနည္း မွၾကည့္လို႕ မရပါဘူး" လို႕ ကက္ကက္လွန္ေအာင္ျပန္ေျပာမိသည္။ အခန္းထဲ မေယာင္မလည္ နဲ႕ ဝင္လာတဲ့ ကိုဒိန္းေဒါင္ ကို မ်က္ေစာင္း ထိုးရင္း သူမပိုပိုသာသာေလး မ်က္ႏွာကို မဲ့ထားလိုက္သည္။ အေျခအေနမွန္ကို ရိပ္မိေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ကိုဒိန္းေဒါင္ကလည္း မခ်ိဳမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ </span><span style="font-size:85%;">စားပြဲနားရပ္ကာ သူ႕မိန္းမကို လွ်ာထုတ္ျပီးေျပာင္ျပေနသည္။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" သမီးရယ္ .. သမီးၾကည့္ မရေအာင္ သူကဘာေတြလုပ္ေနလို႕လဲ ၊ ဒီေလာက္ အေနအထိုင္ လိမၼာတဲ့သူကို ရထားတာ ၊ နင္ကကို ဆိုးတာပဲ ေနမွာပါ " လို႕ သူ႕အေမေျပာေတာ့ ခင္မတစ္ ေယာက္ သူမဘာမ်ားဆိုးသလဲဆိုတာ အလ်ွင္ အျမန္ စဥ္းစားေနလိုက္ သည္။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">သူတို႕ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း သုံးႏွစ္အတြင္းမွာ သူမသာ ဆိုးတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ခံ ရတာကို သူမ မခံခ်င္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာကလဲ သူမက လူဆိုးေတြလို ရာဇဝင္ မွတ္တမ္းကရွိသည္ေလ။ ခင္မ အိမ္ေထာင္မၾကခင္တည္းက အိမ္မွာ အေဖကအလို လိုက္ထားေတာ့ တအိမ္လုံးကို ဗိုလ္က် ခဲ့ေတာ့ ခုအိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း သူေယာက္က်ားနဲ႕ တခုခုျဖစ္တိုင္း သူမဘက္ကရပေပးမယ့္သူ မရွိတာျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ္႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနရာတကာခင္မအလြန္လို႔ထင္ ေနၾကတာေတာ့ မတရားလွ ဘူး လို႔ထင္သည္။ တကယ္ဆိုရင္ လက္ခုပ္ဆိုတာ ႏွစ္ဖက္တီးမွ ျမည္တာ ဟု တစ္ထစ္ခ် ယုံၾကည္ထားကာ သူမ အလြန္လို႕ အထင္ခံရတာကို နာလိုခံခက္ျဖစ္လွသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ကိုဒိန္းေဒါင္သည္ ခင္မ ႏွင့္စျပီး ၾကိဳက္ကတည္းက က သူမကို အစစ အရာရာ အလိုလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာျငိဳးေနတာ ျမင္ရင္ဘာမ်ားျဖစ္သလဲလို႕ ပ်ာပ်ာသလဲ ဂ႐ုစုိက္သည္။ သူ႕ထက္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ငယ္ျပီး ကေလးဆန္တဲ့ သူမကို သူက ညီမေလးလို အလိုလုိက္သည္၊ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လိုလည္း ခ်စ္ခင္ၾကင္နာခဲ့ သည္။ သူမဆိုးသမ်ွကို သည္းခံ အေလွ်ာ့ေပး လာတာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္စုပင္ ရွိျပီ။ သူတို႕လက္ထပ္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္မွာ သူမသတိျပဳမိလာတာက ကိုဒိန္းေဒါင္ အျငင္းသန္လာတာ ကိုပဲျဖစ္သည္။ အတူေနၾကေတာ့ အေသးအမႊားကိစၥ ေတြမွာ အယူအစ မတူၾကတာ ကို နဂိုကတည္းက အေလွ်ာ့မေပးတတ္တဲ့ သူမကလည္း အႏိုင္ရခ်င္သည္။ ဒါကို ကိုဒိနး္ေဒါင္ ကအေလွ်ာ့မေပးပဲ သူမနဲ႕ျပိဳင္ျပီး ျငင္းလာတာကို သူမခံခ်င္တာျဖစ္သည္။ လင္မယားျဖစ္လာေတာ့ သူ႕အေပၚအခ်စ္ေလ်ာ႔လာတယ္လို႕ ထင္သည္။ ဒါကို နဲနဲမွ သူ မေက်နပ္။ </span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">" ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေသး အမႊားေလးကို ဟိုတုိင္ ဒီတိုင္လုပ္တာ သိပ္မုန္းဖို႕ ေကာင္းတာပဲ " လို႕ သူမေက်မခ်မ္းေရရြတ္လုိက္ ရင္း ကိုဒိန္းေဒါင္ကို ဒုတိယအၾကိမ္ မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလုိက္ သည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">အေမနဲ႕ ဖုန္းေျပာျပီးေတာ့ ခင္မက သူမ အတိုင္ခံရသည္႔ ကိစၥကို စိတ္ေကာက္ျပီး အိပ္ယာေပၚ အလ်ားလုိက္ ေမွာက္လဲလုိက္သည္။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">" ကဲ .. ထ ထ မယ္မင္းၾကီးမ . ထမင္းစားမယ္ " </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ေခၚတာကိုက ၾကည့္ပါလား .. မယ္မင္းၾကီးမ ဆိုတာသူ႕ အေပၚ စိတ္မရွည္တဲ့သေဘာ ေဆာင္ေနတာမလား။ သူမကုတင္ေပၚ ေငါက္ကနဲထိုင္လုိက္ရင္း " သြား .. လာမေခၚနဲ႕.. အတိုင္အေတာ ထူတဲ့ သူေတြနဲ႕ အေခၚအေျပာ မလုပ္ခ်င္ဘူး " လို႕ ခပ္စပ္စပ္ေျပာရင္း " ယူ ငယ္ငယ္ကလဲ ဒီလိုပဲ အတိုင္အေတာ ထူတာပဲလား" လို႕ဆက္ျပီးေမးလုိက္သည္။<br /><br />"ဟုတ္တယ္.. ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အတန္းထဲမွာ .. ခ်ာမ .. ဒီမွာ .. ဟိုေကာင္မေလး က တားကို လာဖက္နမ္းေနတယ္ ...လို႕ခဏ ခဏ ေအာ္တိုင္ရတယ္ "<br /><br />ကိုဒိန္းေဒါင္သည္ သူအပိုင္ႏိုင္ဆုံး အလုပ္ေတြထဲမွာ သူ႕မိန္းမကိုေခ်ာ့တဲ့ အလုပ္သည္ လဲ ဘဝကေပးတဲ့ အတတ္ပညာအျဖစ္ ကြၽမ္းက်င္စြာ တတ္ေျမွာက္ထားသည့္ အေလ်ာက္ ခင္မမ မ်က္ႏွာေပၚ အျပဳံးရိပ္ျမင္ရေအာင္ လုပ္ေတာ့သည္။ျပီးေတာ့ ခင္မမကို အတင္းဆြဲထူျပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ တြန္းထုတ္ေနသည္။ ခင္မမ လည္း ေပကပ္ကပ္ႏွင့္ ထမင္းစားပြဲသို့ ေရာက္ေတာ့သည္။<br /><br />" ဟြန္း .. လူေတြက မိေအး ေအာ္တာသာ သိတယ္ ၊ဂဏန္းညွပ္ေနတာေတာ့ မျမင္ဘူး "<br /><br />" ဟ .. အဲ့ဒါက ကိုယ္ေျပာရမွာကြ၊ ယူဆိုးတာေတာ့ လူမသိဘူး ။။ကိုယ္တိုင္တာေတာ့ လူၾကားတယ္၊ တကယ္တမ္း စကားပုံျဖစ္သင့္တာ က ဖိုးတုတ္ေအာ္တာသာ လူၾကားတယ္ ၊ ဂဏန္းညွပ္ေနတာေတာ့ မျမင္ဘူး .. လို႕ ျဖစ္သင့္တာ "<br /><br />" ဘာမွ မဆိုင္ဘူး ၊ ခင္မက မိေအးပဲ.. မိေအး ေအာ္တာသာ သိတယ္ ၊ဂဏန္းညွပ္ေနတာေတာ့ မျမင္ဘူး "<br /><br />'" မဟုတ္ဘူး .. ကိုယ္ က ဖိုးတုတ္ ..ယူ က ဂဏန္း"<br /><br />"အိုး .. ခင္မက မိေအးပဲ .. ယူကသာ ဖိုးတုတ္.. "<br /><br />" ဟုတ္တယ္ ကိုယ္က ဖိုးတုတ္ . ယူက မိေအး "<br /><br />" ဟင္... ဒါဆို ဂဏန္းက ဘယ္သူလဲ.. ဟားဟား ဟား......... "<br /><br />ခင္မတို႕ ထမင္းစား</span><span style="font-size:85%;">ပြဲေလး ႏွစ္ေယာက္သားရယ္သံေတြ နဲ႕ ေဝစီသြားေတာ့သည္။ </span><span style="font-size:85%;"><span class="UIIntentionalStory_Names" ft="{&quot;type&quot;:&quot;name&quot;}"><br /><br /></span></span><h3 class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-size:85%;"><span class="UIIntentionalStory_Names" ft="{&quot;type&quot;:&quot;name&quot;}"> </span></span></h3><h3 style="font-family: georgia;" class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-family: georgia;font-size:85%;" ><span class="UIStory_Message">Ref:(Why do couples hold hands during their wedding?</span></span><span style="font-weight: bold; font-family: georgia;font-family:georgia;font-size:85%;" ><span class="UIStory_Message">It's a formality just like two boxers shaking hands before the fight begins!</span></span><span style="font-family: georgia;font-family:georgia;font-size:85%;" ><span style="font-weight: bold;"> </span></span><span style="font-weight: bold; font-family: georgia;font-family:georgia;font-size:85%;" >)</span><br /></h3><br /></div></div><span style="font-size:85%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-5077991899749852607?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-13730024113429685212009-11-29T12:33:00.004+08:002009-12-04T08:58:26.470+08:00<p style="visibility:visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-32.slide.com/widgets/slideticker.swf" height="350" width="500" style="width:500px;height:350px"><param name="movie" value="http://widget-32.slide.com/widgets/slideticker.swf"><param name="quality" value="high"><param name="scale" value="noscale"><param name="salign" value="l"><param name="wmode" value="transparent"> <param name="flashvars" value="cy=ms&amp;il=1&amp;channel=3530822107896186418&amp;site=widget-32.slide.com"></object><p style="white-space:nowrap"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=3530822107896186418&amp;map=1" target="_blank"> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-1373002411342968521?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-1877739849302332182009-11-24T09:05:00.004+08:002009-11-24T10:11:37.503+08:00<span style="font-size:85%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2qTj8MKI/AAAAAAAABF4/mUqc6HFrxlE/s1600/P1010305.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2qTj8MKI/AAAAAAAABF4/mUqc6HFrxlE/s200/P1010305.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407194403045126306" border="0" /></a>တစ္ႏွစ္ခြဲ ျပည့္ေတာ့မယ့္ သမီးေလး က မိန္းကေလးပီပီ (အေမတူ သမီး ) အလွၾကိုက္ လွတယ္။ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႕ လိုးရွင္း ေလးလိမ္းျပီး ေခါင္းကိုဆီ လိမ္း ရမွ။ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပီး ထားခဲ့လို႕ ေတာ့ မလိမ္းေပးမခ်င္း ေအာ္ေနေတာ့ သည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2qPfMSbI/AAAAAAAABFw/P76uP1J1mKo/s1600/P1010309.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2qPfMSbI/AAAAAAAABFw/P76uP1J1mKo/s200/P1010309.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407194401951467954" border="0" /></a><br />မီးမီး အက်ီၤေလးက လွလွ ေနာ္ ဆိုလိုက္တာနဲ႕ အိမ္ရွိ လူအားလုံးကို လိုက္ျပျပီး လွတယ္လို႕ ခ်ီးက်ဴး ဩဘာ ခံသည္။ ျပီးေတာ့ မွန္ေရွ႕ ေျပးျပီး မွန္ယိမ္း တတ္ေသးသည္။ သမီး ကား အလွၾကုိက္လြန္းေပစြ။</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2pq_h8QI/AAAAAAAABFo/CGTQvgrgCxE/s1600/P1010304.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2pq_h8QI/AAAAAAAABFo/CGTQvgrgCxE/s200/P1010304.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407194392154992898" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><br />ခုတေလာ သမီးက လူၾကီးလုပ္သမွ်ကို ခ်က္ခ်င္း လိုက္လုပ္တတ္ေနျပီ။ မ်က္စိ မိွတ္ျပ၊ ေလွာင္ျပ တတ္ျပီ။ </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1eYHHNbI/AAAAAAAABFY/O1Ei71cttXM/s1600/P1010301.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1eYHHNbI/AAAAAAAABFY/O1Ei71cttXM/s200/P1010301.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407193098596332978" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">သမီးေလးက စကားမေျပာေသး ေတာ့ သူလုပ္ခ်င္တာကို အမူအရာနဲ႕ ျပရာက ခုေတာ့ " ဟုတ္တယ္ " " မဟုတ္ဘူး" ဆိုတာကို ေခါင္းညိတ္ ေခါင္းခါျပတတ္ျပီ။ လက္ျငိဳးထိုးျပီး ခိုင္းတတ္ျပီ။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2pEGyKJI/AAAAAAAABFg/CzCswJDOPmA/s1600/P1010299.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo2pEGyKJI/AAAAAAAABFg/CzCswJDOPmA/s200/P1010299.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407194381716433042" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">သူမ်ား ကေလးေတြ စကားတတ္တာျမန္ေပမယ့္ သမီးကေတာ့ ခုထိ တစ္လုံး ႏွစ္လုံးထက္ပိုျပီး မေျပာတတ္ေသး။ သမီးေလးမ်ားစကား ေျပာတတ္တဲ့ အခါက်ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား လူလည္က် မွာပါလိမ့္ လို႕ အၾကိဳ ရင္ခုန္ေနမိသည္။ ဒီတပတ္ သမီး ေလး တတ္သြားတာက ေတာ့ " ခ်င္ " ပါ။<br />" စႏၵီေလးေရ ..." လို႕ ေခၚတဲ့ အခါ သမီးေလး " ခ်င္..... " လို႕ ထူးလုိက္တဲ့ အသံဟာ ကြၽန္မ အတြက္ေတာ့ အခ်ိဳဆုံး ေတးသြားေလး ပါပဲ။</span><br /><div style="text-align: left;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1eH_xFNI/AAAAAAAABFQ/7nsEPKLgqWs/s1600/P1010296.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1eH_xFNI/AAAAAAAABFQ/7nsEPKLgqWs/s200/P1010296.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407193094270555346" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">သမီးေလး ကဖိနပ္ကို အက်အန ထိုင္ျပီးစီးတတ္ေပမယ့္ အက်ီၤဝတ္ဖို႕ေတာ့ ၾကိဳးစားေနတုန္းပါ။ ထမင္းကိုေတာ့ အဖိတ္အစင္ နည္းနည္း နဲ႕စားတတ္ျပီ ။ ေရကို မဖိတ္ ေအာင္ ခြက္ေစာင္း ေသာက္တတ္ျပီ။ </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1dphbz6I/AAAAAAAABFI/qbOnXcD0OJY/s1600/P1010290.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1dphbz6I/AAAAAAAABFI/qbOnXcD0OJY/s200/P1010290.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407193086090268578" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">တခါခါ ဂ်ီက်တဲ့ အခါမွာ အသံျဗဲနဲ႕ ေအာ္ေပမယ့္ သမီးေလးက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေၾကြရုပ္ေလးလိုပါပဲ၊ ပါးစပ္ကအသံမ်ိဳးစုံ ထြက္ျပီး အျမဲလို ခုန္ေပါက္ကစားေနတတ္တဲ့ သမီးေလးဟာ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ႐ႈလို႕ မျငီး ႏိုင္တဲ့ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ပါပဲ။</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1dfbwYYI/AAAAAAAABFA/3-2IHdP87UA/s1600/P1010293.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1dfbwYYI/AAAAAAAABFA/3-2IHdP87UA/s200/P1010293.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407193083382096258" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">သမီးေလး ရဲ့အျပဳအမူေတြ မဟုတ္တာေတြ႕ လို႕ အသံမာမာနဲ႕ ဆုံးမတဲ့ အခါ နားလည္သလို မ်က္လႊာေလး ခ်ျပီး မ်က္ႏွာညိဳညိဳနဲ႕ ျငိမ္ျပီးနားေထာင္တတ္တဲ့ သမီးေလး ပုံဟာ ကြၽန္မအတြက္ ဝမ္းနည္းစရာ အေကာင္းဆုံး ျမင္ကြင္းပါပဲ။</span><br /><span style="font-size:85%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1cwde3eI/AAAAAAAABE4/NdGRTSTZ6tk/s1600/P1010295.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swo1cwde3eI/AAAAAAAABE4/NdGRTSTZ6tk/s200/P1010295.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407193070772870626" border="0" /></a><br />မိန္းကေလးပီပီ အိမ္အလုပ္ေတြလဲ လုပ္ခ်င္လွသည့္ သမီးက ကြၽန္မကို ေသးေသးမႊားမႊား ကူေဖာ္ရေနျပီေလ</span>....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swoz-Z-DAeI/AAAAAAAABEw/KCJXxkxr-vk/s1600/P1010292.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Swoz-Z-DAeI/AAAAAAAABEw/KCJXxkxr-vk/s200/P1010292.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407191449827738082" border="0" /></a><br /></div><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;font-size:85%;" >အဝတ္ေလွ်ာ္ကူေနတဲ့ မီးမီး</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-b53d41774f1ed833" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v11.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Db53d41774f1ed833%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D9B6A3133174467B82147973D450B16C78078AE8.84BC1EAF31CB730D936594A889388EC8F230FD6C%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Db53d41774f1ed833%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DSMV1OYicIhRFvY91ihsu0lmd9jo&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v11.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3Db53d41774f1ed833%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D9B6A3133174467B82147973D450B16C78078AE8.84BC1EAF31CB730D936594A889388EC8F230FD6C%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Db53d41774f1ed833%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DSMV1OYicIhRFvY91ihsu0lmd9jo&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;font-size:85%;" >(ဆင္ဆာ မျဖတ္ထားတဲ့ အတြက္ အျမင္မေတာ္တာ ေတြ႕ရင္ ခြင့္လြတ္ၾကပါ ကုန္န္န္န္...)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-187773984930233218?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-45958992042940677682009-11-15T16:54:00.006+08:002009-12-04T12:07:03.920+08:00<p style="visibility: visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-2c.slide.com/widgets/slideticker.swf" style="width: 600px; height: 475px;" width="600" height="475"><param name="movie" value="http://widget-2c.slide.com/widgets/slideticker.swf"><param name="quality" value="high"><param name="scale" value="noscale"><param name="salign" value="l"><param name="wmode" value="transparent"> <param name="flashvars" value="cy=ms&amp;il=1&amp;channel=3458764513857057068&amp;site=widget-2c.slide.com"></object></p><p style="white-space: nowrap;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&amp;at=un&amp;id=3458764513857057068&amp;map=1" target="_blank"><br />15 Nov 2009<br /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-4595899204294067768?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-91639121743703051222009-11-10T12:58:00.003+08:002009-11-10T13:08:48.816+08:00<span style="font-size:85%;">အိမ္ျပန္မယ့္ ရက္ကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ ေနရတာနဲ႕ ဘာမွ အသစ္မတင္ျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />ဒီဇင္ဘာလ ႏွင္းေငြ့ေတြေဝေနတဲ့ ကြၽန္မ မိခင္ျမိဳ့ေလးရဲ့ ရင္ခြင္ရိပ္ကို ခဏပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ျပီးခိုလုံဖို႕ စိတ္ကူးနဲ႕ေတြးျပီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္ေလ.....<br /><br />အရင္တုန္းက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ေႏြးေထြးစြာနဲ႕ ၾကိဳတတ္တဲ့ ျမိဳ့ေလးဟာ အစစအရာရာ ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ႕ မမွတ္မိေအာင္မ်ား ျဖစ္ေနမလား ၊ဒါမွ မဟုတ္ လူစိမ္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနရေတာ့ (လူ) ျမိဳ့ရည္လည္ ေနျပီလား၊ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြေရာရွိ ေသးရဲ့ လား .. လား .. လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ကြၽန္မ ၾကိဳတင္မွန္းဆေနမိတယ္။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ စားမယ့္ အစာေတြ မက်န္ခဲ့ရေအာင္ စာရင္းျပဳစုထားတာ ျမိဳ့သူ ျမိဳ့သားအေပါင္း သားရည္က် ျပီး က်ိန္စဲေစေသာ္.....<br /><br />1) မလိုင္ အီၾကာေကြး နံျပား<br />2) မတင္လွ မုန္႕တီ ( သီရိရတနာ ေစ်း)<br />3) တိုဖူးေႏြး + ဆန္ခြက္ပုပ္<br />4) မၾကည္သင္း ဆန္ေခါက္ဆြဲ<br />5) ေညာင္ပင္ရပ္ မုန္႕ဟင္းခါး<br />6) ေရစိမ္ေခါက္ဆြဲ (တရုပ္) + မုန္႕ညင္းခ်ဥ္ (အမားလက္ရာ)<br />7) ေကာက္ညွင္း ခြက္ပုပ္ (အကင္ +ေၾကာ္) + စီတိုဖူး<br />8) ေရႊကူ ငါးမုန္႕ေျခာက္ေၾကာ္<br />9) မာလာဟင္း + ငါးကင္<br />10) သံုးမိုင္ ႏြားႏို႕<br />11) ဒိန္ခ်ဥ္ (ေဆးရုံကုန္းထိပ္)<br />12) ရွမ္းေခါက္ဆြဲ +ၾကက္ေသြး+ ဝက္ေခါက္ေၾကာ္ ( ေရႊေက်ာင္းကုန္း)<br />13) ေပါင္းႏွင္းက်ီ (အုန္းေပါင္းႏွင္း)<br />14) ေတာင္ေပၚ လိေမာ္ၼသီး<br />15) ဟင္းေပါင္း<br />16) ဂ်ဳံေခါက္ဆြဲ (တရုပ္ )<br />17) မုန္႕ေၾကာ္ + ဘီးမုန္႕+ လက္ဖက္ရည္ (သီရိရတနာေစ်း)<br /><br />*******ျပန္လာရင္ ဓါတ္ပုံႏွင့္ တကြ သားရည္ယို ေစပါမယ္။ ***********<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေတြကို ရင္ခုန္စြာနဲ႕ ေစာင့္ေနမိရင္း ထပ္တလဲလဲ နားေထာင္ေနမိတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကို တင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UfkzwcmB29g&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/UfkzwcmB29g&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pVO-ig0eydk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pVO-ig0eydk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-9163912174370305122?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-8080204486930396752009-11-03T08:50:00.004+08:002009-11-03T08:56:22.327+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-p9UKtXI/AAAAAAAABDY/oIX07NMGxWw/s1600-h/01112009%28002%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 310px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-p9UKtXI/AAAAAAAABDY/oIX07NMGxWw/s320/01112009%28002%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399673737539401074" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-pbdVaFI/AAAAAAAABDQ/u7WnTERLnfg/s1600-h/01112009%28004%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-pbdVaFI/AAAAAAAABDQ/u7WnTERLnfg/s320/01112009%28004%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399673728451045458" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-oq6ZMNI/AAAAAAAABDI/2MwMV9rMcug/s1600-h/01112009%28001%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 311px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-oq6ZMNI/AAAAAAAABDI/2MwMV9rMcug/s320/01112009%28001%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399673715419590866" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-qKCe6LI/AAAAAAAABDg/2WWke1dJhYs/s1600-h/01112009%28007%29.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 302px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Su9-qKCe6LI/AAAAAAAABDg/2WWke1dJhYs/s320/01112009%28007%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399673740954888370" border="0" /></a><br /><br />01 Nov 2009 (Sunday)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-808020448693039675?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-8968339429741960492009-10-26T10:00:00.000+08:002009-10-26T11:42:19.864+08:00<span style="font-size:85%;">မနက္ခင္းရဲ့ ေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသးတဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ သမီးေလး ပါးမို႕မို႕ ကိုနမ္းမဝေအာင္ ျဖစ္ေနရင္း နာရီလက္တံေတြက သြားရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သတိေပးေနျပီ။<br /><br />အိုး... မုန္းစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ တနလာၤေန႕ မနက္ခင္း ပါလား..........<br /><br />စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္သမီးေလး အနားမွာ အျပည့္အဝေနရေတာ့ သမီးေပ်ာ္ပုံရသည္။ အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္တာကို အနားက မခြါ လုိက္ၾကည့္ရင္း သေဘာေတြက်ကာ တခစ္ခစ္ ရယ္ေနတဲ့ သမီးေလး ရယ္သံေတြဟာ ကြၽန္မရဲ့ အေမာေတြကို အဆုံးသတ္ သြားေစတယ္။ </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />တခ်ိဳ႕မိခင္ေတြ အလုပ္ထြက္ျပီး ကေလး အနားမွာပဲေနၾကတာ ျမင္ရေတာ့ ခုခ်ိန္မွာအားက်မိျပန္တယ္။ " အိမ္ေထာင္မႈ အလုပ္ေတြနဲ႕ ကေလးထိန္းျပီးေတာ့ ဘဝကို ကုန္ဆုံးသြားတာဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္ အဓိပၸယ္မဲ့တာပဲ " လို႕ သမီးေလး မရခင္အထိ ေတြးထင္ခဲ့ဘူးတာ ခုေတာ့ ကြၽန္မရဲ့ " အဓိပၸယ္" ဆိုတာကို ျပန္ျပီး ဆန္းစစ္ေနမိတယ္။ ကြၽန္မဘဝရဲ့ အဓိပၸယ္ဆိုတာ ဘာကို ဖြင့္ဆိုရမွာပါလိမ့္ ?<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အေမဟာ ကြၽန္မသူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္ဝန္ရွိသြားေတာ့ သူမသြားရမယ့္ ( အလြန္ကိုေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ) ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္သြားဖို႕ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္ျပီး ေနလုိက္တယ္ ဆိုတာသိရတုန္း က ကြၽန္မဆယ္ေက်ာ္သက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ စုပ္သသပ္သပ္နဲ႕ ႏွေမ်ာမိတာပဲ ။ ( လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ သုံးဆယ္တုန္း က ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ ဆိုတာ မဟာ အခြင့္အေရးေပါ့ေနာ္ )။ ကြၽန္မသူငယ္ခ်င္းကို ေမြးျပီးေတာ့ အလုပ္လဲ ထြက္၊ သမီးေလး ကိုျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္လာလုိက္တာ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ အထိဆိုပါေတာ့။<br /><br />ခုေတာ့ ကြၽန္မ ကိုယ္တိုင္ သူငယ္ခ်င္း ရဲ့မိခင္ လို ျပတ္သားခ်င္ေပမယ့္ မျပတ္သားႏိုင္ေသး။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို ဦးေႏွာက္က ေျခကန္ ျငင္းဆန္ေန သည္။ "သူမ်ားေတြလဲ ဒီလိုပဲေလ ၊ ရုန္းကန္ေနၾကရတာပဲ " ဆိုေပမဲ့ သမီးအေပၚ တာဝန္မေက်ဘူး လို့ ခံစားမိတာ အခါခါ။<br /><br />ခုေတာ့ ကြၽန္မဘယ္တုန္းကမွ အားမက်ခဲ့တဲ့ ဘဝကို လိုခ်င္ေနမိတာ သမီးေလး သာ အဓိက အေၾကာင္းျပခ်က္ပင္ ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">မာမီ့ စတိုင္ အိတ္ကိုလြယ္ ၊ အပ်ိဳၾကီး ဂုိက္နဲ႕ မီးမီး။</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e915d4c58c5e65d5" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v20.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3De915d4c58c5e65d5%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D38F2239227A095C9600E8BC48DA0B6478A0DCE8C.129CB6983D565AF4A6BAAAAAF2BE8F035C1264E1%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De915d4c58c5e65d5%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dtp7AxYxdv6Wz8FzMsQGHJGlUSMg&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v20.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3De915d4c58c5e65d5%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D38F2239227A095C9600E8BC48DA0B6478A0DCE8C.129CB6983D565AF4A6BAAAAAF2BE8F035C1264E1%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De915d4c58c5e65d5%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dtp7AxYxdv6Wz8FzMsQGHJGlUSMg&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br />23.10.2009 (Friday)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-896833942974196049?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-29263551378170176022009-10-21T08:37:00.004+08:002009-10-21T09:09:13.354+08:00္<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-eb3dea162070d04e" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v23.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Deb3dea162070d04e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D736FA80922B4BBE7063810FE108033FB56DB3A97.5469BCDD758F7863695AD39210447926F196B0B7%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Deb3dea162070d04e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D61wjF52Iqk3q27oZ4HQZ_JPCqoM&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v23.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3Deb3dea162070d04e%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331271231%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D736FA80922B4BBE7063810FE108033FB56DB3A97.5469BCDD758F7863695AD39210447926F196B0B7%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Deb3dea162070d04e%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D61wjF52Iqk3q27oZ4HQZ_JPCqoM&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:85%;" >(သတိ > volume ေလွ်ာ့ျပီး ၾကည့္ရန္။</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-2926355137817017602?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-68609912925005556722009-10-16T08:56:00.004+08:002009-10-16T09:50:40.128+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StfRM2xGEhI/AAAAAAAABC4/8uHb-737nk8/s1600-h/rainbow.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 127px; height: 108px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StfRM2xGEhI/AAAAAAAABC4/8uHb-737nk8/s320/rainbow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393009097589527058" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">ဒီေန႕သူ႕ ကို အေျဖေပးရမဲ့ ေန႕မွာ မိုးေတြ သဲသဲမဲမဲရြာခ်ေနတယ္။<br /><br />ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ျပန္မျပင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား လို႕ အယူခံဝင္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ျပန္စဥ္းစားမယ္ လို႕ ေျပာခဲ့တာ အခ်ိန္ေစ့ျပီေလ။<br /><br />"သ့ူဘက္က ေလွ်ာ့သင့္တာလဲ ေလွ်ာ့ပါ့မယ္ ၊ ယတိျပတ္ေတာ့ မဆုံးျဖတ္လိုက္ပါနဲ႕" ဆိုေတာ့လဲ သူ ကြၽန္မအေပၚ ေကာင္းခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္သတိရမိေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ယိုင္နဲ႕ လာခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />လက္တြဲခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံး ကိုယ္ အႏြံအတာခံခဲ့တာလဲ သူသေဘာေပါက္ပုံ ရသလို ၊ ထားခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ ေတြေၾကာင့္လဲ သူ ကြၽန္မ အေပၚ မျပတ္သားႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရရွည္ သူ႕အနားမွာ ကြၽန္မရွိေနဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္္ဘူးဆိုတာ ေတာ့သူ နားလည္ထားပုံပါပဲ။</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လမ္းခြဲစကား ဆို လာမယ္ဆိုတာ သူေမွ်ာ္လင့္ထားျပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ၾကီးဆံးုျဖတ္လိမ္႔မယ္ လို႕ေတာ့ထင္ထားပုံ မရပါဘူး။ </span><span style="font-size:85%;"><br /><br />ဒီေန႕ အေျဖေပးမယ္ ဆိုတာသိရဲ့နဲ႕ သူ ေရာက္မလာပါဘူး။ <br /><br />ကဲေလ .. ဒါဆိုရင္လည္း ေတြ႕တဲ့ေန႕က်မွပဲ သူေတာင္းထားတဲ့ အေျဖေပးရတာေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ကြၽန္မမွာ သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖရွိ ေနတယ္ဆိုတာ သူသိေအာင္ေတာ့ ေျပာရဦးမွာေပါ့။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-6860991292500555672?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-69856060702412874222009-10-13T08:49:00.003+08:002009-10-13T09:56:00.621+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StPdlWefhOI/AAAAAAAABCw/Ct2IvuKb0Vs/s1600-h/Resigned+letter.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 118px; height: 120px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StPdlWefhOI/AAAAAAAABCw/Ct2IvuKb0Vs/s320/Resigned+letter.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391896812650988770" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က မန္ေနဂ်ာမ က ကြၽန္မကို အလုပ္အသစ္ တစ္ခုထပ္ခိုင္းတယ္ ။ ကြၽန္မလုပ္ရမယ္႔ တာဝန္ထဲမွာ မပါ ပါဘူး။ ဒါဟာ ကြၽန္မ အတြက္ မတရားဘူး လို႕ ထင္တဲ့ အတြက္ တစ္ပတ္လုံးစဥ္းစားျပီး ထြက္မယ္လို႕ ေမာင္းတင္ထားလုိက္တယ္။ သူ႕ကို တိုင္ပင္ေတာ့လည္း " Ok , do it" ဆိုေတာ့ ပြဲသိမ္းျပီေပါ့။<br /><br />အလုပ္ထြက္လုိက္ရင္ ျဖစ္လာမယ့္ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳးေတြကိုလည္း အကုန္စဥ္းစားျပီး ျပီ။ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ ပုိက္ဆံ မရရုံက လႊဲျပီး က်န္တာေတြက အကုန္ အေကာင္းခ်ည္းပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ေရာက္ကတည္း က လုပ္လာတဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ေတာ့ အရွိသား၊ ဒါေပမယ္႔ မတရားတာေတာ့ ငံု႔မခံေပါင္။ ကဲ... လာေလ႔ Resign letter..</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"> Resignation letter ကရွိျပီးသားေပမယ့္ သိပ္မလွဘူးထင္လို႕ (ဟဲ ...ဟဲ...) နဲနဲ ကြန္႕လိုက္ပါဦးမယ္ဆိုျပီး အင္တာနက္ ထဲ ဟိုရွာဒီရွာ လုပ္လိုက္ရင္း sample letter တစ္ေစာင္ကိုသြားေတြ႕တယ္။ <a href="http://amuq8.blogspot.com/2008/10/resignation-letter.html">ကူဝိတ္က blogger</a> တစ္ေယာက္ေရးထားတာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္႔ကိုေစာင္းျပီးမ်ား ေရးထားသလားလို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့လက္ရွိ အျဖစ္ အပ်က္နဲ႕ တစ္ထပ္တည္း။ </span><br /><span style="font-size:85%;">အဲဒီ အတိုင္း ေရးျပီး တင္လိုက္ရင္ ဘာျဖစ္သြား မလဲ လို႕ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ေတြးမိေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ဒါနဲ႕ မေန႕က မန္ေနဂ်ာမ ခရီးထြက္ရာကျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မထြက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး Official letter ေပးလုိက္တယ္၊ သူမ အံ့ဩသြားပုံနဲ႕ ဘာေၾကာင္႔ထြက္မွာလဲလို႕ ေမးတယ္။ ကြၽန္မက " အခုငါ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ တာဝန္ေတြနဲ႕ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ pressure မ်ားေနျပီ၊ ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္ ေတြ ငါ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ " လို႕ေျပာလုိက္တယ္။<br />ျပီးေတာ့စိတ္ထဲ ဆက္ေျပာ ေနမိတာ က " ေနာက္ထပ္ အပိုအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရေတာ့ ငါ ဘယ္အခ်ိန္ ဘေလာ့ေရးရမွာလဲ " လို႕.....</span>......<br /><span style="font-size:85%;"><br />အမယ္........ အဲ့လိုေျပာလိုက္ေတာ့...." အသစ္မလုပ္ႏိုင္လဲ ေနပါ၊ ထြက္ေတာ့ မထြက္ပါနဲ႕၊ လက္ရွိ အလုပ္ကိုပဲဆက္လုပ္ပါ၊ ...ဘလာ...ဘလာ... ဘာညာ.. ဘာညာ""" ေပါ့။ </span><span style="font-size:85%;">ပ်ားသကာလို နားမွာ ခ်ိဳလွစြာ စဥ္းစားပါဦး ေနပါဦး တဲ့။</span><span style="font-size:85%;"><br /><br />ကဲ... ကြၽန္မ ခြင့္လြတ္သင့္သလား ?????</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-6985606070241287422?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-24619177929775860402009-10-12T23:16:00.000+08:002009-10-12T09:19:53.327+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClwX7A3zI/AAAAAAAABCc/6LszDNmH1ME/s1600-h/P1010243.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClwX7A3zI/AAAAAAAABCc/6LszDNmH1ME/s320/P1010243.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390991004436324146" border="0" /></a>္"ဓါတ္ပုံရုိက္ထား ခ်င္တယ္ဆိုလည္း ျမန္ျမန္ရုိက္၊ ဒီေန႕ေတာ့ တကယ္ ေပးပစ္ေတာ့မယ္" လို႕ သူကေျပာလာေတာ့ ကမန္းကတန္း ကင္မရာယူျပီး သမီးေလးနဲ႕ပါ အမွတ္တရ အေနနဲ႕ ရုိက္ထားလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ..........ရုိက္ခ်င္လို႕ ပဲ မလြင့္ပစ္ပဲ စုထားတာ ဒိေန႕ အထိ။<br /><br />အမွန္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာလဲ ရႈွုပ္လွျပီ။ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ သာကုန္သြားတယ္ မသိမ္း ျဖစ္ ။ ေရခဲေသတာၱေပၚမွာ တစတစ နဲ႕ ေနရာ အျပည္႔ယူလာ ျပီး ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခ်ီလာရြမ္းကို အသက္ေအာင့္ျပီး ပိတ္ေနရေတာ့ သည္။ ေဆာင့္ပိတ္လို႕ကေတာ့ ေခါင္းေပၚ ကို တစ္လုံးျပီး တစ္လုံး က်လို႕ ဘုထြက္ကိန္း..........<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClv_AwQLI/AAAAAAAABCU/kGtz3ZS6nws/s1600-h/P1010242.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClv_AwQLI/AAAAAAAABCU/kGtz3ZS6nws/s320/P1010242.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390990997749514418" border="0" /></a><br /><br /><br />ဘာရယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ အမွတ္တရ အေနနဲ႕ ေပါ့........<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClvcnb3NI/AAAAAAAABCM/xuB3EGOD-t4/s1600-h/P1010240.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 291px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/StClvcnb3NI/AAAAAAAABCM/xuB3EGOD-t4/s320/P1010240.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390990988516515026" border="0" /></a><br />***ကာလံ ကူနီ - မေလး လို အေဟာင္းဝယ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-2461917792977586040?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-1777733169819756602009-10-09T12:35:00.009+08:002011-11-14T13:28:53.551+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7KOJQio4I/AAAAAAAABB0/vQC2hAAciI4/s1600-h/images+2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 121px; height: 104px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7KOJQio4I/AAAAAAAABB0/vQC2hAAciI4/s320/images+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390468148361339778" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">ကြၽန္မတို႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် က်င့္ဝတ္ေဖာက္ျပန္မႈေတြ တိုးလာတာ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ္က်ိဳး (Self Interest) ေၾကာင့္လို႕ထင္ပါတယ္။လူထဲက လူေတြ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးပဲ ၾကည့္မွာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေနရာတကာ ကိုယ့္အတၱ ၊ အက်ိဳးစီးပြါးကိုခ်ည္းပဲ ဦးစားေပးေန မျဖစ္ဘူး လို႕ထင္ပါတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အမ်ားၾကီးပါ။ ေငြေၾကာင္႔ အမ်ိဳးအရင္းေခါက္ေခါက္ရဲ့ မ်က္ႏွာ ကိုေတာင္ မေထာက္ပဲ ရက္ရက္ စက္စက္ လုပ္တာလဲ ျမင္ဘူးတယ္။ သူတို႕က ခ်မ္းသာျပီးသားပါ။ ဒါကိုေတာင္ မရွိတဲ့ မိသားစု ဆီကေန စီးပြါးေရး အရ မရ မက အျမတ္ထုတ္ တယ္။ အဲ့ဒီ မရွိတဲ့ အမ မိသားစုက သူတို႕ကိုမွီျပီး ေနရေတာ့ ကေလးေတြ တျပံုၾကီး နဲ႕ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့ ။ အဲ့ဒီ အေၾကာင္းေတြ ကို အမားကိုလာလာျပီး ေျပာျပတာ သူတို႕ရဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ မယုံၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီအျဖစ္ အပ်က္မွာ အဲဒီ လူခ်မ္းသာ မိသားစုရဲ့ ethics ဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ မလိုေအာင္ကို ရွင္းပါတယ္။ သူတို႕ရဲ့ ႏွုတ္ထြက္ ခံယူခ်က္က ေက်းဇူးဆိုတာ ဆပ္စရာ မလိုဘူး၊ ေငြ က အဓိက ပါ တဲ့။ ဘာသာျခား မဟုတ္ပါဘူး ။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္ပါတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္က လူၾကီးေတြ ဆုံးမတာကို သြားသတိရမိတယ္။ အတၠဟိတ ပရဟိတ မွ်တေအာင္လုပ္ပါ ဆိုတာေလးပါ။ သာမန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သိပ္ကို႐ိုးစင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့့္ သိပ္တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားပါ။ "စီးပြါးေရးလုပ္ေနတာ ၊ အလႈလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး" ဆိုတာလည္း အေပၚရံအားျဖင့္ မွန္ေနသလိုရွိေပမယ့္ ကိုယ့္တက္လမ္း အတြက္ သူမ်ားကို ခုတုံးလုပ္ နင္းေျခသြားတာ၊ ဘယ္သူ ဒုကၡေရာက္ေရာက္ ငါ့အက်ိဳး အျမတ္ရရင္ ျပီးတာပဲ ဆို တာေတာ့ ဘယ္ ethical ႐ႈေထာင္႔ကၾကည့္ၾကည့္ လက္ခံလို႕ မရပါဘူး။ </span><span style="font-size:85%;"><br /><br />အတၱလြန္ကဲလာရင္ က်င့္ဝတ္ဆိုတာ အလိုလိုေဘးေရာက္သြားတတ္တယ္ ဆိုတာလည္း ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုရွိပါတယ္။ </span><span style="font-size:85%;">အမ်ိဳးထဲကပါဘဲ၊ ကြၽန္မ အေမသင္ေပးလုိက္တဲ့ ပညာနဲ႕ စီးပြါးေရး လုပ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆရာကို ပုခုံးခ်င္းယွဥ္ရုံသာ မကပဲ စီးပြါးေရး အရ ျပန္တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ ပုပ္ခပ္ပါတယ္ .။လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ဆိုတာ ထိုထိုေသာ သူမ်ားရဲ့ စိတ္မွာ အတၱလြန္ ေနျပီမို႕ ဆင္ျခင္ႏိုင္ပုံ မေပၚပါဘူး။ ဒါဟာ မလုပ္သင့္ဘူး၊ ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္ဝတ္ဆိုတာ ဘယ္ဥပေဒကမွ မျပ႒န္းထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာမေကာင္းဘူးဆိုတာ ကြၽန္မတို႕ society မွာလက္ခံထားၾကတာ မဟုတ္လား။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7jAl8RYZI/AAAAAAAABB8/4XIJyFmJ2Z0/s1600-h/images+1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 122px; height: 104px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7jAl8RYZI/AAAAAAAABB8/4XIJyFmJ2Z0/s320/images+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390495403333476754" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">ေနာက္တစ္ခုစဥ္းစားမိတာက " အူမေတာင့္ မွ သီလေစာင့္ ႏိုင္မယ္ " ဆိုတာပါ။ အူမ မေတာင္႔တဲ့သူေတြ အတြက္ကေတာ့ မွန္ေပမယ့္ အူမ ေတာင္႔ေနတဲ့သူေတြကေရာ ဘာေၾကာင့္သီလ မေစာင့္ႏိုင္တာလဲ ဆိုတာကိုပါ။ ဒါကေတာ့ ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္မည္ ထင္ပါတယ္။ မလႊဲမေရွာင္သာလို႕ က်င့္ဝတ္ကို စြန္႕ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ရွိတာနဲ႕ မေရာင့္ရဲေသးပဲ မေစာင့္ထိန္းတာ ဟာ ေလာဘၾကီးလို႕ ပဲလို႕ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မကေတာ့ ဒုတိယအုပ္စုထဲ မပါေအာင္ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ခုတေလာ ကြၽန္မ အိမ္နဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္တိုင္း ကြၽန္မတို႕ ျမိဳ့မွာ သူခိုးအလြန္ေပါလာတဲ့ အေၾကာင္း ၊ ေဖာက္ထြင္းမႈေတြ ညတိုင္းလိုလို ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ လူေတြ ဟာ မ်က္ႏွာသိခ်င္းေတာင္ ေျဗာင္လိမ္ေနၾက ေၾကာင္း စိတ္မခ်မ္းသာစြာ ၾကားေနရသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ အရင္းစစ္ေတာ့ လူေတြ အူမ မေတာင့္ေတာ့လို႕ဆိုတာထင္ရွားေနပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ကြၽန္မ ငယ္ငယ္ေလးထဲက အ႐ိုးစြဲလာတဲ့ စကားတခြန္း ရွိတယ္။ ကြၽန္မ အေမ ေျပာေျပာေနတာပါ။ " လွ်ာမွာ ျမက္ေပါက္သြားပေစ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မဟုတ္တာ မလုပ္ဘူး၊မတရားတာမလုပ္ဘူး " ဆိုတာပါ။ ငယ္တုန္းကတည္းက ခဏ ခဏၾကားေနေတာ့ မဟုတ္တာ မလုပ္ရဘူး ၊ သူမ်ား ထိခုိက္ေအာင္ မလုပ္ရဘူးဆိုတာ စိတ္ထဲသံမိႈနဲ႕ ႏွက္လိုက္သလို စြဲခဲ့ပါတယ္။ ဒီမွာေတြ႕ေနရတာေတာ့ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ဘယ္လို တကိုယ္ေကာင္းဆန္ ရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႕ျပေနသလိုပါပဲ။<br />culture ကြာတာကိုစျပီး သတိထားမိလိုက္ေတာ့ သမီးေလး အတြက္ စိတ္ပူလာျပန္သည္။ သမီးေလးက ဒီ လူမႈအဖြဲ႕ အစည္းမွာ ၾကီးျပင္းရေတာ့မယ္ဆိုျပီး ရင္ေမာေနမိသည္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7qLNYuS6I/AAAAAAAABCE/1FF86xQg-pg/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 148px; height: 127px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss7qLNYuS6I/AAAAAAAABCE/1FF86xQg-pg/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390503282301881250" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">ျပီးေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာဆိုရင္လဲ က်င့္ဝတ္မေစာင့္ထိန္းပဲ ကိုယ္ေနရာရဖို႕ သူမ်ားကို ေဂ်ာက္တြန္း၊ ဒုကၵေရာက္ေအာင္ လုပ္တာေတြဟာလည္း လူတိုင္းလိုလို ၾကဳံဖူးၾကပါတယ္။ သိပ္ကို အဆင့္နိမ့္ျပီး စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ အထက္က မန္ေနဂ်ာက သမာ သမတ္ ( Integrity) မရွိဘဲ ဘက္လိုက္တဲ့ သူမ်ိဳးဆိုရင္ ပိုျပီးဆိုးျပီသာ မွတ္ေပေတာ့ ပါပဲ။ လူတိုင္း လူတိုင္း ကိုယ္႔ အက်ိဳး အတြက္ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတာျဖစ္ေပမယ္႔ တဖက္သား ကို စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲ နဲ႕ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္တာဟာ စိတ္ဓါတ္ အရည္အေသြး နိမ့္က်တဲ့သူေတြ ရဲ့လုပ္ရပ္ျဖစ္တယ္လို႕ ယုံၾကည္ပါတယ္။ "ဘယ္သူ ေသေသ ငေတမာ ရင္ ျပီးေရာ" ဆိုတဲ့သူမ်ိဳးေတြပါ။ ကြၽန္မ အျမင္နဲ႕ ေျပာရရင္ သူတို႕ရဲ့ ရပ္တည္မႈ ဟာ သိကၡာမရွိဘူးလို႕ ျမင္ပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ေကာင္း ေအာင္ျမင္ေနမယ္ ။ဒါေပမယ့္ တန္ဖိုး မရွိဘူးလို႕ ျမင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ေနာက္တစ္ခုက ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ public listed company ၾကီးေတြ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႕ ျပိဳကြဲတာ၊ shareholder ေတြရဲ့ ရွယ္ရာေတြ စကၠဴလိုတန္ဖိုး မရွိေတာ့ေအာင္လုပ္ျပစ္တာေတြဟာ CEO ေတြ CFO ေတြ ကသူတို႕ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ေငြေတြ အလြဲသုံးစားလုပ္လို႕ ဆိုတာေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။ မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာ သိၾကေပမယ့္ ေငြျမင္ေတာ့ မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ethics ပ်က္သြားရင္ တစ္သက္လုံး လုပ္စားဖို႕ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ Black listထဲပါသြား ျပီျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူတို႕ရဲ့ သားစဥ္ေျမးစက္ အထိ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္ ။ (အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ ပိုျပီးဆိုးပါတယ္)</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ဒါေတြေၾကာင့္ ကြၽန္မတို႕တေတြ ကိုယ္ၾကံုေတြ႕လာတဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ေလးေတြေပၚမူတည္ျပီး balance ျဖစ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရေအာင္ ။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">လူတိုင္း လူတိုင္း အတၠဟိတ ပရဟိတ မွ်တႏိုင္ၾကပါေစ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-177773316981975660?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-17043192738556708882009-10-09T10:06:00.005+08:002011-11-14T13:28:39.085+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss67PDoi1mI/AAAAAAAABBs/kTVTxaZzDyw/s1600-h/ethics.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 129px; height: 120px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/Ss67PDoi1mI/AAAAAAAABBs/kTVTxaZzDyw/s320/ethics.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390451671356855906" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">ခုသင္ေနရတဲ့ ဘာသာ (Professional Accountant) ထဲမွာ ethics တစ္ခန္းပါတယ္၊ စိတ္ဝင္စားဖို႕ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ခုတေလာ အဲဒီ အေၾကာင္းပဲစဥ္းစားမိေနတယ္။ Ethics အေၾကာင္းကို ေစာင္းပါးရိပ္ေျခေလာက္သာဖတ္ဖူးေတာ့ ခုလိုစာထဲ ပါလာေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားမိျပီး စာေတြ႕ေလ့လာခ်င္လာပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ခု စာထဲပါတဲ့ အပိုင္းေလးက တကယ့္ကို တစိတ္တေဒသေလာက္ပါပဲ... professional တစ္ေယာက္ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ဘယ္လို က်င့္ဝတ္ေတြ လုိက္နာသင့္တယ္ ဘာေတြမလုပ္သင့္ဘူး စသည္ျဖင့္ အၾကမ္းျဖင္းသေဘာေလာက္သာေရးထားတာပါ။ သူတို႕ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ accountantေတြတကယ္႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္သြားတဲ့ အခါ က်င့္ဝတ္ သိကၡာနဲ႕ အညီ လုပ္ႏိုင္ဖို႕၊ မန္ေနဂ်ာ အဆင့္ေရာက္ျပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ရတဲ့ အခါ က်င့္ဝတ္ သိကၡာနဲ႕ အညီ ခ်ႏိုင္ေအာင္ ရည္ရြယ္တာပါ...။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ က်င့္ဝတ္ သိကၡာ ကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ကူ</span><span style="font-size:85%;"> လွပါဘူး</span><span style="font-size:85%;"> ။<br /><br /><br />စိတ္ဝင္စားမိတဲ့ အပိုင္းေလးတစ္ပိုင္း ကို ဆြဲထုတ္ျပီးေျပာမယ္ဆိုရင္ moral ပိုင္းကိုလည္း ခ်န္ထားခဲ့လို႕ မရဘူးထင္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထား ၊ အျပဳအမူေတြဟာ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အေပၚမူတည္ပါတယ္။ သိကၡာတရား ကိုတန္ဖိုးထားတဲ့သူဟာ ေငြနဲ႕ဘယ္ေလာက္ပဲဆြယ္ဆြယ္ ပါမယ္မထင္ပါဘူး ။ ေငြပဲတန္ဖိုးထားတဲ့သူကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ သိကၡာတရား ကင္းမဲ့တဲ့ အရာျဖစ္ပေစ ေငြရရင္လုပ္မယ့္ လူစားမ်ိဳး ပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမႈကိစၥဆိုတာ ကြၽန္မတို႕ထင္ထားသေလာက္ မ႐ိုးစင္းပါဘူး။ တသက္လုံး သိကၡာေစာင့္ထိန္းလာခဲ့ေပမယ့္ တခါခါ တၾကိမ္ၾကိမ္မွာေတာ့သူဟာ ေရွာင္လြဲမရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင္႔ ေငြေနာက္လိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြလဲ ရွိေတာ့ ဒါေတြကို အနီးစပ္ဆုံး ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕ဆိုျပီး စာထဲမွာေတာ့ MODEL ေတြနဲ႕သင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ အျမင္နဲ႕ေျပာရရင္ေတာ့ MODEL ေတြဟာ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားရုံပါဘဲ . လက္ေတြ႕မွာ ေတာ့အျဖစ္အပ်က္ေပၚ မူတည္ျပီး အားလုံးကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမွာပါ။<br /><br />သာမန္အားျဖင့္ MORAL ကို Level I, II, III ဆိုျပီး အဆင့္သုံး ဆင့္ခြဲျပထားပါတယ္။<br />Level I က Pre-conventional လို႕ေခၚတဲ့ အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ပါ။ သူ႕ထဲပါတဲ့ လူစားမ်ိဳးကေတာ့ ကိစၥတစ္ခုခုကို ဆုံးျဖတ္မယ္ဆိုရင္ လုပ္ရင္ကိုယ္က်ိဳးဘယ္ေလာက္ရ မလဲ ၊ မလုပ္ရင္ ဘယ္လို အျပစ္ေပးခံရ မလဲေပၚမူတည္ျပီး ဆုံးျဖတ္တဲ့လူမ်ိဳးပါ ။ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္ဓါတ္ နဲ႕ လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ ခ်င့္ခ်ိန္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ အေနနဲ႕ဆိုရင္ .. . MRT က Reserved Seat ေတြကို ထိုင္ရင္ Fine အခ်ခံရမယ္လို႕ သတ္မွတ္ထားရင္ ဘယ္သူကမွ သြားထိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ Fine ေၾကာက္လို႕ေလ။ ဒါေပမယ့္ Reserved Seat ကေန သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ ၊ ကေလးေတြ၊ ကိုယ္ဝန္သည္ေတြ ကို ဖယ္ေပးရင္ေတာ့ ဆုေပးမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ ဆုေငြကို လိုခ်င္လို႕ ေနရာဖယ္ေပးၾက မွာမလြဲပါ။<br /><br />Level II ကေတာ့ Conventional ပါ ။ ဒီအုပ္စုကေတာ့ အလယ္အလတ္ေပါ့။ သူတို႕ေတြရဲ့ အျပဳအမူက ေတာ့ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းဥပေဒကို လုိက္နာရမယ္ ဆိုတာနဲ႕ သူတပါးက သူ႕ဆီက ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အေပၚမူတည္ပါတယ္ တဲ့။ အေပၚက ေပးခဲ့တဲ့ ဥပမာအတိုင္းဆက္ေပးမယ္ဆိုရင္ Reserved Seat ကိုဖယ္ေပးလုိက္ရင္ သူမ်ားေတြက သူ႕ကို အထင္ၾကီးၾကမယ္။ ပီးေတာ့ ထိုင္ခုန္မွာလဲ ျပဴးတူးျပဲတဲ အထီးနဲ႔ အမ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ပုံနဲ႕ ဘာညာ ဘာညာေတြလဲ ေရးထားတယ္ ဆိုေတာ့ ဖယ္ေပးလိုက္တာေကာင္းပါတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ဖယ္ေပးတဲ့အုပ္စုပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ အူထဲ အသည္းထဲက ေန လႈုုွိက္လႈုုွိက္လွဲလွဲေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။<br /><br />ေနာက္ဆုံး Moral အဆင့္အျမင့္ဆုံးကေတာ့ Level III , Post - Conventional ပါ။ သူတို႕ရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထား ကေတာ့ သမာသမတ္ရွိတယ္ ။ လုပ္သင့္တာကို မွန္မွန္ ကန္ကန္ သိတယ္။ ကိုယ္က်ိဳးကို မစဥ္းစားဘူး။ သူတို႕ရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြက စည္းကမ္းေတြ ဥပေဒေတြ ေၾကာင္႔ လုပ္သင့္တယ္ ထင္လို႕ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး ၊ သူတို႕ ရင္ထဲ အသည္းထဲမွာ စြဲျမဲယုံၾကည္ထားတဲ့ အမွန္တရားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာျဖစ္တယ္။ စည္းကမ္းေတြ ဥပေဒေတြ မခ်မွတ္ထားလဲ သူ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္က ေျပာင္းမွာ မဟုတ္ ဘူး။<br />ေလးစားထိုက္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဥပမာ အေနနဲ႕ဆိုရင္ ... Child Labour သုံးတာ တရားမဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံ က co.တစ္ခုမွာလုပ္တဲ့ ethics ရွိတဲ့ operational manager ဆိုပါေတာ့....။ သူဟာ တျခား ဘယ္လို ႏိုင္ငံကိုပဲေရာက္ေရာက္ Child Labour ေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ရေပမယ့္ မသုံးပါဘူး။ ဥပေဒရွိ လို႕ မဟုတ္ဘူး။ မရွိလည္း သူ သုံးမွာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္တမ္း ဒီေနရာမွာ အက်ိဳးဆက္ကို စဥ္းစားျပီး ဆုံးျဖတ္ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ ( Consequentialist and Non- consequentialist ) ဆိုျပီးေတာ့ ကြဲသြားပါတယ္။ အရမ္းရွည္သြားမွာစိုးလို႕ အေသးမစိပ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />***** ဆက္ပါဦးမည္။<br /><br />(Ref: Professional Accountant, Kaplan Publishing)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-1704319273855670888?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-3617812961073003292009-10-07T11:54:00.002+08:002009-10-09T10:06:34.932+08:00<span style="font-size:85%;">ဗိုက္ထဲမွာ ေနကတည္းက အျငိမ္မေနတဲ့ သမီးေလး အခုကစားတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ႔ မီးကုန္ယမ္းကုန္ အစြမ္းျပ ေတာ့သည္။<br /><br />အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကလြဲျပီး ေနကုန္ေနခန္း တစက္ကေလးမွ အျငိမ္ေနပဲ တအိမ္လုံး အႏွံ႕ တေတာက္ေတာက္ေလွ်ာက္သြားေနကာ ေတြ႕ကရာ ပစၥည္းအကုန္ ဆြဲခ်သည္။ လူၾကီးေတြ လုပ္သမွ် လိုက္လုပ္ခ်င္သည္။ Active ျဖစ္တာေကာင္းတာေပါ့ လို႕ ေျပာတဲ့ ဒက္ဒီ ေတာင္ တခါတခါလက္ေျမႇာက္ရေတာ့သည္။ ကြၽန္မကေတာ့ " ညည္းကေလး ေယာက္က်ားေလး မျဖစ္လာတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ " လို႕ ေျပာေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေယာက္က်ားေလး ျဖစ္လာလည္း ခ်စ္မွာပါဘဲ ေလ~~~~~~<br /><br />အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ တေနကုန္ ေနေနရေတာ့ သူ႕ခမ်ာ ပ်င္းရွာမွာေပါ့ လို႕ ေျဖေတြးထားေပမယ္႔ လုပ္စရာေတြမ်ားျပီး သမီးေလးက ေျပာမရေအာင္ ေဆာ့ရင္ေတာ့ တခါ တခါ သမီးကို အသံမာမာနဲ႕ ေျပာျပီး မ်က္ႏွာကိုတည္ထား လိုက္သည္။ အဲ႔ဒီလိုက်ျပန္ေတာ့လဲ သမီးေလးက တစကၠန္႔မွမေန ... ကြၽန္မေနာက္ကို လုိက္ေနျပီး စကားေတြေျပာ ( တကယ္ေတာ့ သမီးေလး က တအင္းအင္းနဲ႕ ေျပာတာပါ) ၊ အမူရာေတြလုပ္ကာ အေမ မ်က္ႏွာမွာ အျပဳံးျမင္ရေအာင္ လုပ္ေတာ့သည္။ လူလည္မေလး မီးမီး .......သမီးေလးက အေခ်ာ့ေတာ္တာေတာ့ ဒက္ဒီဆီက ရတဲ့ အေမြပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္.. ( ေခ်ာ့ပုံ ေခ်ာ့နည္း ကို တေထရာတည္း ရ ထားေတာ့သည္)<br /><br />ျပီးေတာ့ တေန႕က နံရံမွာ ကပ္ထားတဲ့ ပိုစတာကို ခြါထားသည္။ ညေနဘက္ ကြၽန္မျပန္ေရာက္ေတာ့ သမီးက သူခြါထားေၾကာင္း ပိုစတာေထာင့္ကို ျပသည္။ ကြၽန္မ " ဘယ္သူလုပ္တာလဲ " လို႕ စိတ္ဆိုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပေတာ့ လူလည္မေလး မီးမီး က ကြၽန္မကိုအာရုံ ေျပာင္းဖို႕ ၾကိဳးစားေတာ့သည္။ သူမရဲ့ အရုပ္ကို အသံျမည္ေအာင္ လုပ္ခိုင္းသည္၊ ကြၽန္မက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္၊ အျပင္မွာ မိုးရြာေနတယ္လို႕ အျပင္ဘက္ကို ၾကည့္ခိုင္းသည္။ ကြၽန္မက ဆက္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သမီးေလးက လက္ေလွ်ာ့လုိက္ကာ ပိုစတာကို လက္နဲ႕ဖိျပီး ျပန္ကပ္ေအာင္ လုပ္ေတာ့သည္။ ကြၽန္မ မျပဳံးပဲ မေနႏိုင္ေတာ့။ သမီးေလးက အဲဒီလိုလည္း ဉာဏ္မ်ားတတ္ေသးသည္ ။ (ဒါလည္း တူတာပဲ ဒက္ဒီနဲ႕ .. အဟက္ )<br /><br />သမီးေလးနဲ႕ ဒိထက္ပိုျပီး အခ်ိန္ေပးေနျပီး သမီးရဲ့ အျပဳ အမူေလးေတြ၊ အမူအက်င့္ေလးေတြကို ပိုျပီး သိခ်င္တယ္။ အင္း.. ခက္တာက တရက္မွာ ၂၄နာရီ ပဲ ရွိတာကိုး........<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-361781296107300329?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-43039513659737280692009-10-01T10:19:00.006+08:002009-10-01T10:29:44.779+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsQSJC7CSdI/AAAAAAAABBE/IemZCVT-MAE/s1600-h/P1010238.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsQSJC7CSdI/AAAAAAAABBE/IemZCVT-MAE/s320/P1010238.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387451000854563282" border="0" /></a><br />အပီကို ဟဲ မယ့္ မီးမီး<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsQSJjihrCI/AAAAAAAABBM/94ctSwQ56Bs/s1600-h/P1010240.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsQSJjihrCI/AAAAAAAABBM/94ctSwQ56Bs/s320/P1010240.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387451009610132514" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-4303951365973728069?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-12710907225589855252009-09-30T09:38:00.003+08:002009-09-30T12:25:27.929+08:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"> 30.09.2009</span><br /><span style="font-size:85%;"> (Wednesday)</span><br /></div><span style="font-size:85%;">သူငယ္ခ်င္းေရ....... <br /><br />ငါ သတိရစြာနဲ႕ စာေရးလုိက္တယ္။ နင့္ဆီကို ဖုန္း မဆက္ျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ရွိေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ နင္သိတဲ့ အတိုင္း ငါ က စာေရးလည္းပ်င္းတယ္ေလ။ ခုဆိုရင္ ကေလး တစ္ေကာင္နဲ႕ ပိုဆိုးေပါ့။ ငါ့သမီးေလး ကိုယ္ဝန္နဲ႕တုန္းက နင္နဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ နင္က "ဒီေလာက္ လွခ်င္တဲ့ မိန္းမ ဗုိက္ၾကီး တကားကားနဲ႕ ဘယ္လိုေနမလဲ ၾကည့္ခ်င္လွတယ္" လို႕ ေျပာတာ မွတ္မိေသးလား ။ ဗိုက္ၾကီးေဖာင္းျပီး ပူေနမွေတာ့ ဘယ္ လွမလဲဟယ္၊ ဒါေပမယ္႔ အခု ငါက အရင္အတိုင္းပါပဲ ေနာ္၊ ဓါတ္ပုံ ထည့္ေပးလိုက္တယ္၊ ငါ အရင္အတိုင္း လွ ေနတာ ေတြ႕ ရင္ေတာ့ နင္ မနာလို ျဖစ္မေနနဲ႕ ဦးေနာ္ ဟဲဟဲ...</span>....<span style="font-size:85%;"><br /><br />အခုတေလာ ငါ ေလ ဗန္းေမာ္ကို အရမ္းသတိရတာပဲ။ ဟဲ့.. ဗန္းေမာ္ ပါရင္ နင္တို႕ ေတြ အားလုံး မပါဘဲ ေနပါ့ မလား ၊ အခုေတာ့ နင္တို႕ေတြ အားလုံးလည္း ဗန္းေမာ္မွာ မရွိေတာ့ပါဘူး .. အားလုံးတေနရာစီ ေရာက္ ကုန္ၾကျပီ။ တကယ္ပါ.. ငယ္ဘဝ ကိုလြမ္းတယ္ဟာ... တခါေတာ့ ငါတို႕ ျမိဳ႔ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာဦးမယ္။ ငါ့ကိုေတြ႕တဲ့ အခါ နင္က "ဟယ္.. ေကာင္မ . ၾကည့္စမ္း လွလာလုိက္တာ " လို႕ေျပာမွာ ျမင္ေယာင္မိေသး။ ( ၾကိတ္ ဆဲ မ ေန နဲ႕၊ ငါ သိတယ္ ) ဒါနဲ႕ ေကာင္မဆိုလို႕ ေျပာရဦးမယ္၊ ငါတို႕ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ျပီး စကားေတြ အားရပါးရေျပာၾကရင္ ေကာင္မလို႕ သုံး တာကို တခ်ိဳ႕ေဒသေတြမွာေတာ့ အဲ့ဒါ သိပ္႐ိုင္းတာပဲ တဲ့။ ငါကေတာ့ နင္တို႕နဲ႕ မွ ေျပာတာပါ ။ ဪ.. သူမ်ားေတြနဲ႕ေတာ့ ဘယ္သုံးပါ့ မလဲ ၊ ငါ့ ကို အ႐ိုင္းအစိုင္း လို႕ ထင္ကုန္မွာေပါ့။ ဒါနဲ႕ အ႐ိုင္း အစိုင္း ဆိုလို႕ .. ငါတို႕ ငယ္ငယ္တုန္း က အခ်င္းခ်င္းစကားေတြေျပာရင္ တခါတေလ ငါ့အမား ေရွ႕ သတိမထား မိပဲ ေျပာမိရင္ အမား က ငါ့ကို ေျပာတယ္ " စကားေျပာတာ ၾကမ္းလိုက္တာ ၊ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပာတတ္ေအာင္ လုပ္ပါလား မိန္းကေလးျဖစ္ျပီးေတာ့ " ဆိုျပီးေလ။ ခက္တာက ငါ မွ မေျပာတတ္ပဲ ။(ရီ မေနနဲ႕ နင္လဲ အတူတူပဲ )</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ငါေလ ....... ဒီမွာ မနက္ဘက္ ရုံးသြားတဲ့ အခါ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြ ေတြ႕ ရင္ ငါတို႕ ရဲ့ အထက (၁) ေက်ာင္းၾကီးကို ေျပးေျပးျမင္တယ္ သိလား ၊ ငါတို႕ရဲ့ ငယ္ဘဝ အမွတ္တရ ေတြ မွာ အဲဒီေက်ာင္းၾကီးက အဓိက အက်ဆုံးလို႕ ထင္တယ္.. ...ပင္မ.စာသင္ေဆာင္ကို E ပုံေဆာက္ထား ျပီး အတန္း အလုိက္စာသင္ခန္းေတြ ထားရွိပံုက စနစ္က်တယ္လို႕ ငါထင္တယ္ ။ စက္ဘီးေတြကို စက္ဘီးေဆာင္မွာ မထားပဲ အပင္ေအာက္မွာ ပဲ အျမဲထားတာ ငါတို႕ေတြေပါ့ ။ ျပီးေတာ့ငါတို႕ ၇ တန္း ၈တန္း ႏွစ္ေတြမွာ ေကာင္ေလးေတြ စ ရင္ မ်က္ႏွာတည္တည္္နဲ႕ ျပန္ျပီးၾကည့္ ၊ စြာကလဲ စြာတယ္ လို႕ နာမည္ၾကီးျပီး ဘယ္သူမွ မကပ္ရဲ ၾက ဘူး ေနာ္ ။ အဲဒီရဲ့ အက်ိဳးဆက္ အျဖစ္ နင္ အခုထိ အပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ ေနတာလား မသိဘူး ေနာ္ ဟဟာ့... ....... ငါေလ ကိုးတန္း ေအာင္ျပီး ကတည္းက အဲဒီေက်ာင္း ကို ျပန္မေရာက္ေတာ့တာ ဒီေန႕ အထိပါပဲ.....</span>.....<br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />ငါတို႕ေတြ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ Day Special Class မွာ တက္ျပီး အျပင္ေျဖ အေနနဲ႕ ေျဖၾကေတာ့လည္း နင္နဲ႕ငါနဲ႕ အတူတူပဲေနာ္ ၊ အင္း ...တကယ္တမ္းေတာ့ ငါတို႕ ရဲ့ ၁၁ေယာက္ အဖြဲ႕ေပါ့ ။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာေကာင္း သမားေကာင္းေတြနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ေပမယ့္ ငါတို႕ တဖြဲ႕လုံး တေယာက္မွ ေဆးလိုင္း မရၾကဘူးေနာ္ ၊ အရင္တုန္းက ဆရာဝန္ အရမ္းျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ ငါေလ ငါ့ေမာင္ေလးနဲ႕ ညီမေလး ေတြကိုၾကည့္ျပီး ငါဆရာဝန္ မျဖစ္ခဲ့တာကို ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္ ။ ငါ့ညီမနဲ႕ ေတြ႕တုန္းက သူက သူၾကံုေတြ႕ရတဲ့ ေဆးရုံက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပေတာ့ ငါေလ .. တကယ္ မခံစားႏိုင္ဘူး သိလား ..က်န္းမာေရး အသိနည္းျပီး ေဆးရုံကို အေရာက္ေနာက္က်လို႕ မေသသင့္ပဲ ေသၾကရတာေတြ ... ကုရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္ေပမယ့္ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႕ ေဆး႐ံုက တိတ္တဆိတ္ ဆင္းျပီး ကိုယ့္ေဒသမွာပဲ ျပန္ေသၾကတာေတြ ... က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြထဲမွာ ေငြပဲျမင္ျပီး ေစတနာေပ်ာက္ဆုံးေနၾကတာေတြ ..။အို .... အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီးပါပဲ ၊ ျပီးေတာ့သူတို႕ လိုင္းက တာဝန္သိပ္ၾကီးတယ္ ၊ သတိၾကီးရတယ္... လူ႕အသက္ က မွားသြားရင္ ျပန္မရဘူး ၊ ငါ့ စာရင္း က အမွားေတြ႕ရင္ ျပန္ျပင္လို႕ရတယ္ ေလ ဟဲ ဟဲ....... </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ငါေလ ခုတေလာ စာေတြေရးခ်င္ေနတယ္ သိလား .. ဘာအေၾကာင္းေတြလဲ ဟုတ္လား ??? ဘာမွေထြေထြ ထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး စိတ္ထဲရွိတာေတြေပါ့။ ဖတ္တဲ့သူေကာ ရွိရဲ့လား လို႕နင္ေမးခ်င္ေနတယ္ မလား... ဟဟာ့ သိပ္ရွိတာေပါ့ ၊ ဘယ္သူေတြလဲဆိုေတာ့ မသက္နႏၵာ၊ ကိုရြက္လြင့္၊ ကိုရာဇာ၊ Home Sweet Home ၊Blueberry နဲ႕ ပြင့္ျမဴးဇင္ တို႕ေပါ့။ ငါ့ရဲ့ အမာခံ ပရိတ္သတ္ၾကီးေပါ့ ၊ သူတို႕ေတြလည္း စာေရးၾကတယ္ ေလ ။ ငါတို႕ ၇ တန္း ၈ တန္းတုန္းကဆို ရင္ နင္ေရးထားတာ ငါဖတ္ ၊ ငါေရးတာ နင္ဖတ္နဲ႕ ဟုတ္ေနတာပဲေနာ္၊ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ နင္က ငါ့ထက္ စာေရးတာ ပိုေကာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တုန္းက ငါစိတ္ကူးယဥ္ျပီးစာေတြေရးတာ အမားသိသြားေတာ့ ငါ့ကို စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ ဆူ လိုက္တာ ဟယ္ .. အဲဒီကတည္းက ငါ ဘာမွ မေရးျဖစ္ေတာ့တာ ( ရည္းစားစာကလြဲလို႕ ... ) အခုခ်ိန္ထိပါပဲ။ နင္ကေတာ့ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္ ေတြေတာင္ ေရးႏိုင္တယ္ေနာ္ ၊ ငါကေတာ့ နင့္ေလာက္ ပါရမီ ပါမလာဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ အဖိုး ဗန္းေမာ္ ညိဳႏြဲ႕ ေျပာသလိုေပါ့ ၊ " စာ ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာခံစားမႈေတြ မ်ားလာတဲ့ အခါ လွ်ံၾကလာတဲ့ စကားလုံးေတြ " တဲ့။ ငါလည္း ခံစားမႈေတြမ်ားလာတဲ့ အခါ စာေရးျဖစ္တယ္။ ငါေရးထားတာေတြ ၾကံုရင္ နင့္ကို ေပးဖတ္ျပီး ေဝဖန္ေစ ခ်င္လုိက္တာ.....</span>...<br /><br /><span style="font-size:85%;">ျပီးေတာ့ေလ ... နင္မွတ္မိေသးလား ? ငါတို႕ ဆယ္တန္းႏွစ္ မွာ ၁၁ ေယာက္ပဲရွိတဲ့ Group ေလးမွာ ေယာက္က်ားေလးက ေလးေယာက္ပဲ၊ အဲဒီ ေလးေယာက္ထဲမွာမွ ၂ ေယာက္က ေတာ္ေတာ္ ေအးျပီး စကားနည္း တဲ့ အျပင္ ေရမ်ားေရႏိုင္ မီးမ်ားမီးႏိုင္ဆိုသလို ငါတို႕ မိန္းကေလးအုပ္စုက သူတို႕ ေယာက္က်ားေလးေတြကို ဂ႐ုလုံးဝ မစိုက္။ ေျပာခ်င္သလို ေျပာ ၊ ေသာင္းက်န္းခ်င္ သလို ေသာင္းက်န္းၾကတာေလ။ ငါ့ကို ပိုးဟပ္ျဖဴလို႕ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ့ ပထဝီစာအုပ္ ေရွ႕မွာေရးထားတဲ့ ကဗ်ာကို ငါနဲ႕ ပန္း ႏွစ္ေယာက္က ေအာ္ဖတ္ေတာ့ သူ႕သိပ္ရွက္ျပီး အဲ့ဒီစာရြက္ကို ဆြဲျဖဲပစ္လိုက္တာေလ ... ဘာတဲ့ ကဗ်ာက ..." လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္္လဲ လွ ၊ ထိုင္ေနရင္လဲ လွ ၊...။...။...."ဆိုလား မသိေတာ့ပါဘူးဟယ္ ၊ ငါကေတာ့ ငါ ေနာက္ျပီး ေအာ္ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာသားကိုပဲ သတိရတယ္ ." မန္ မန္း စား လဲ လွ ၊ အီ အီး ပါ လဲ လွ " ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ (ေနာက္ေတာ့မွ အားလုံးသိသြားၾကတာက အဲ့ဒီ ကဗ်ာ က ငါ့ အတြက္ ဆိုပါလား ..ျမတ္စြာဘုရား )ငါတို႕ေတြ ေလွာင္စိန္ က်တာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္ ၊ နင္ နဲ႕ ေတြ႕ေတာ့ မွ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္ေျပာင္း ေအာင္းေမ့ျပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ ေျပာရဦးမယ္ ..........</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">အခုေတာ့ ငါ့စာလဲ ေတာ္ေတာ္ ရွည္သြားျပီ။ နင္သတိရရင္လည္း အတင္းေလးေတြ....အဲမွားလို႕ ... သတင္းေလးေတြ ေရးခဲ့ပါဦး ။<br /><br />သတိရလ်က္<br />နင့္ရဲ့သူငယ္ခ်င္း<br />ခင္ </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-1271090722558985525?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-5978943233057995452009-09-29T13:18:00.000+08:002009-09-29T13:23:01.903+08:00ကြၽန္မနဲ႕ သူက ငယ္ငယ္ေလးထဲက ရင္းႏွီးၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ကို ပထမဆုံး အၾကိမ္ျမင္ဘူးတာက ကြၽန္မရဲ့ အမား ဖိတ္ေခၚ မႈေၾကာင့္ သူ ကြၽန္မတို႕အိမ္ကို အလည္လာတုန္းကေပါ့ ။ အသားကညိဳရတဲ့ အထဲ ရုပ္ကလဲ ဆိုးတဲ့ သူ႕ကို ကြၽန္မတို႕ ေမာင္ႏွမေတြ မခင္မင္။ ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ သူ႕ရဲ့ ကိုယ္သင္းနံ႕ ကလဲ ဆိုးေတာ့ အားလုံးက သူ႕ကို ေနာက္တေခါက္ အိမ္ကို မဖိတ္ဖို႕ အမားကို ကန္႕ကြက္ၾကတာေပါ့။ ကန္႕ကြက္တဲ့ အထဲ အပါးက အဆိုးဆုံး။ " ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚလာနဲ႕ " ဆိုတဲ့ ရာဇသံ အျပီး မွာ သူ႕ကို ကြၽန္မ မေတြ႕ေတာ့တာ အၾကာၾကီးပါပဲ။<br /><br />တကယ္တမ္းလဲ သူ ဟာ ကြၽန္မတို႕ျမိဳ့မွာ မ်က္ႏွာမြဲပါ ။ ျမိဳ႔ကလူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႕ကို အဖက္မလုပ္ခ်င္ၾကေတာ့ သူက မ်က္ႏွာမြဲေပါ့။ အလႉေတြ ၊ မဂၤလာေဆာင္ေတြ မွာဆိုရင္လဲ သူ႕ကိုဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႕ရပါဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြမွာ သူဟာ ကြၽန္မနဲ႕ အေဝးဆုံး မွာေပါ့။<br /><br />ကြၽန္မအထက္တန္း ေအာင္ျပီးေတာ့ မႏၱေလးမွာ သင္တန္းတက္ဖို႕ တစ္ႏွစ္ေလာက္ သြားေနေတာ့ သူ႕ကို ျပန္ေတြ႕တယ္။ ကြၽန္မအရင္ကသိထားသလို သူ ဟာ မ်က္ႏွာမြဲ မဟုတ္ေတာ့။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ စျပီးရင္းႏွီးတယ္ေလ~~~ သူ႕အသား ညိဳညိဳကို ရုပ္ဆိုးတယ္လို႕ မျမင္ေတာ့ ။သူနဲ႕ မၾကာ ခဏ ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ သူ႕ရဲ့ ကိုယ္သင္းနံ႕ ကိုလဲ ယဥ္ပါးသြားျပီ။ အရင္တုန္းက သူ႕ကို ႏွာေခါင္းရံႈ့မိတာ ကို အားနာသလိုလို ျဖစ္မိတယ္ ~~~~ သူက ေတာ့ ကြၽန္မအေပၚထားတဲ့သေဘာထားက မေျပာင္းပါဘူးတဲ့~~~<br /><br />သင္တန္းခ်ိန္ တစ္ႏွစ္ အျပီးမွာ ကြၽန္မရဲ့ ျမိဳ့ကိုျပန္ရေတာ့မယ္ ။ ကြၽန္မျပန္သြားရင္ သူနဲ႕ ေနာက္တၾကိမ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္ေတြ႕ရမယ္ မသိ။ ကြၽန္မရင္ထဲ ၾကိဳျပီးလြမ္းမိသလိုလို။ သူ႕ ကို သံေယာဇဥ္ ျဖစ္မိ ေနျပီဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားမိလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိမ္ျပန္ရမယ္မဟုတ္လား။ သူ႕ အေငြ့အသက္ေတြ ကင္းတဲ့ ကြၽန္မရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဆီ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႕ကို တခါတေလသာ သတိရေတာ့တယ္ ။ သူဟာ ကြၽန္မအတြက္ မရွိမျဖစ္ေတာ့ မဟုတ္။ ကြၽန္မပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ အျခားေသာ သူ မ်ားနဲ႕လဲ ေနသားက် ေပ်ာ္ရႊင္ေနျပီေလ ~~~~~~~<br /><br />တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနျပီးေတာ့ ကြၽန္မရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ရေတာ့မယ္။ ကြၽန္မပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ အျခားေသာ သူ မ်ား ကို ကြၽန္မ စြန္႕ခြါခဲ့တယ္။ ေနရာသစ္ ၊ပတ္ဝန္းက်င္ အသစ္မွာ က်င္လည္ဖို႕ ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။ ရန္ကုန္ မွာ သူ႕ ကိုျပန္ေတြ႕တယ္ ။ သူက အရင္အတိုင္း ဘာမွမေျပာင္းလဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါ သူနဲ႕ျပန္ေတြ႕ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း မွာ သူ႔ရဲ့ အေရးပါပုံကို သိလာတယ္။ အျမဲ မဟုတ္ေတာင္ မၾကာခဏ ဆိုသလို သူနဲ႕ေတြ႕တယ္~~~~~ ကြၽန္မသိလိုက္တာ က သူဟာ လွစ္ဟာေနတဲ့ကြၽန္မရဲ့ စိတ္ဆႏၵ လိုအပ္ခ်က္ တစိတ္တပိုင္းကို ျဖည္႔ဆည္းေပးႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ကိုပါပဲ~~~~<br /><br />ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကြၽန္မ သူ႕ကို ၾကိုက္တယ္ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိကုန္တယ္။ " နင္နဲ႕ အမ်ိဳး မတူဘဲ ဘာလို႕ ၾကိုက္တာလဲ " လို႔အေမးခံရတယ္ ။ဪ ..။ၾကိုက္တယ္ဆိုတာ ၾကိုက္လို႕ ေပါ့ကြယ္.. ဒိထက္ရွင္းတဲ့ အေျဖ မရွိ။ ဒါနဲ႕ ကြၽန္မရန္ကုန္မွာ ေနတဲ့ တေလွ်ာက္လုံး သူနဲ႕ မၾကာ ခဏ ေတြ႕တယ္။ သူနဲ႕လဲ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးေနျပီေလ။ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ကြၽန္မ စလုံး လာဖို႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူနဲ႕ ခြဲရေတာ့ မယ္ဆိုတာ သိေပမယ္႔ မတတ္ႏိုင္။ ကြၽန္မ ဘဝရဲ့ အေရးပါတဲ့ အရာေတြ အတြက္ စေတးသင့္တာေတာ့ စေတးရမွာေပါ့။ ကြၽန္မ မလာခင္ သူနဲ႕ ေနာက္ဆုံး အၾကိမ္ အျဖစ္ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္။ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ သူ႕ကိုႏွုတ္ဆက္ေတာ့ " တေန႕ေန႕ေတာ့ ျပန္ေတြ႕ၾကတာေပါ့ " တဲ့။<br /><br />ကြၽန္မ စလုံး ကိုေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကြၽန္မကို အေၾကာင္းၾကားတယ္ ။ "နင့္ ရဲ့ သူ ကို ပင္နီဆူးလား မွာေတြ႕ခဲ့ တယ္" တဲ့။ ၾကားၾကားခ်င္း ကြၽန္မ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ခုန္သြားတယ္ ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကိုေတြ႕ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ အထိ ကြၽန္မ သူနဲ႕ေတြ႕ဖို႕ မၾကိဳးစားမိ။ ျပီးေတာ့လဲ ကြၽန္မ မေနႏိုင္။ ပင္နီဆူးလား ကို သြားေတာ့ တကယ္ပဲ သူ႕ကိုေတြ႕တယ္။ ကြၽန္မေပ်ာ္သြားမိတာ အမွန္။ ဒါနဲ႕သူ႕ကို အိမ္ကို လုိက္ခဲ့ ဖို႕ ေခၚေတာ့ သူ မျငင္းပါဘူး။<br /><br />ကြၽန္မအိမ္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႕ကို ေရေႏြး ပြက္ပြက္ဆူေန တဲ့ အိုးထဲထည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ၾကိတ္ထားတဲ့ ငရုတ္သီး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ပုဇြန္ေျခာက္ နဲ႕ေရာျပီး နံနံပင္ ေလးျဖဴး ျပီး သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္ လြမ္းေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာေနမိပါေတာ့တယ္။ ။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAedNeqWqI/AAAAAAAABAY/rh5S7PsOMXI/s1600-h/P1010243.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAedNeqWqI/AAAAAAAABAY/rh5S7PsOMXI/s320/P1010243.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386338641518418594" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-597894323305799545?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-71156958374302062362009-09-28T08:38:00.009+08:002011-11-15T13:01:26.908+08:00ဒီတပတ္ သမီးေလး ၁၆ လျပည္႔ ေမြးေန႕မွာ Topayoh ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို သြားျဖစ္တယ္။ ခုတေလာ သမီးေလးက ခဏခဏ ဖ်ားေနေတာ့ အနိမ့္ အညံ့လဲ ေပ်ာက္ေအာင္ဆိုျပီး ၾကိဳးစားျပီး ေရာက္ေအာင္သြားလုိက္ၾကတာ သမီးေလးကေတာ့ သူ ပထမဆုံး ျမင္ဘူးလုိက္တဲ့ ဘုရား ဆင္းတု အၾကီးၾကီး ကို အံ့ဩဘနန္း ျဖစ္ေနေလရဲ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALjx5NQJI/AAAAAAAAA_4/gn7d25hEC8U/s1600-h/P1010252.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALjx5NQJI/AAAAAAAAA_4/gn7d25hEC8U/s400/P1010252.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386317863651721362" border="0" /></a>Topayoh ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKdiYgz8I/AAAAAAAAA_A/Xia3GsjKgzM/s1600-h/P1010253.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKdiYgz8I/AAAAAAAAA_A/Xia3GsjKgzM/s400/P1010253.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386316656897216450" border="0" /></a>ဟာ! ဘာသံဘာလိမ့္။ တခါမွ မၾကားဘူးေသးပါလား ?? (ေအာက္ထပ္က အဖြဲ႕လိုက္ ဘုရားဝတ္ျပဳ သံကို နားစြင့္ေနတဲ့ မီးမီး)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKehsNVwI/AAAAAAAAA_Q/UcqTS6NT0ks/s1600-h/P1010242.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKehsNVwI/AAAAAAAAA_Q/UcqTS6NT0ks/s400/P1010242.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386316673891260162" border="0" /></a>ဖြားဖြား နဲ႕ မီးမီး<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKeHIA39I/AAAAAAAAA_I/oyMh6euBZZI/s1600-h/P1010238.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKeHIA39I/AAAAAAAAA_I/oyMh6euBZZI/s400/P1010238.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386316666760126418" border="0" /></a>မီးမီး နဲ႕ ဒက္ဒီ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKfkz2wkI/AAAAAAAAA_g/NDLdbN0tBRw/s1600-h/P1010277.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAKfkz2wkI/AAAAAAAAA_g/NDLdbN0tBRw/s400/P1010277.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386316691908510274" border="0" /></a>မီးမီး ရဲ့ မာမီ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALiswJgsI/AAAAAAAAA_o/KnM3FjfDIjM/s1600-h/P1010275.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALiswJgsI/AAAAAAAAA_o/KnM3FjfDIjM/s400/P1010275.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386317845091680962" border="0" /></a>အရုပ္ၾကီး လက္ေကာက္ကို အတင္းဆြဲေနတဲ့ မီးမီး<br /><br />ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ကအျပန္ေတာ့ Topayoh Hub ထဲမွာ စားေသာက္ျပီး ဟိုေငး ဒီေငး နဲ႕ အရုပ္ဆိုင္ေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ သမီးေလးအပ်င္းေျပ ေအာင္ အထဲကို ဝင္ျပမိတယ္ ။ အရုပ္ေတြက ေစ်းတင္ထားေတာ့ မဝယ္ဘဲ ျပန္ထြက္ခဲ့ေတာ့ သမီးက စျပီး ဆႏၵျပေတာ့သည္။ ကြၽန္မအေပၚက ေလွ်ာဆင္းျပီး ကိုယ္ကိုေကာ့ ကာ ေျခေထာက္ကလဲ ေဆာင့္ေသးသည္။ ဒါနဲ႕ အဲဒီ မတန္တဲ့ အရုပ္ကို ပဲ ဝယ္ေပးကာ ေငြရွင္းျပီး ထုပ္မယ္လုပ္ေတာ့ မမက လက္ထဲကပင္ အယူမခံ။ ကဲ ! ထုပ္မေနပါနဲ႕ေတာ့ ဆိုျပီး Receipt ပဲယူခဲ့ေတာ့တယ္။သမီး ပူစာေနတာ ပထမဆုံး အၾကိမ္ေတြ႕လိုက္ေတာ့ ကြၽန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ခံစားမႈတမ်ိဳးနဲ႕ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္မိေသးသည္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALjNY88gI/AAAAAAAAA_w/VXlPyJVDa2c/s1600-h/P1010280.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsALjNY88gI/AAAAAAAAA_w/VXlPyJVDa2c/s400/P1010280.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386317853852758530" border="0" /></a>ဒီေန႕ေတာ့တြက္ေျခကိုက္ျပီ။ (အရုပ္ဆိုင္ ေရွ႕ ဆႏၵျပ ပူစာထားတဲ့ အရုပ္ နဲ႕ မီးမီး)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAR4R4zxoI/AAAAAAAABAA/BIEbZDK840M/s1600-h/P1010283.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OWoWImouLg8/SsAR4R4zxoI/AAAAAAAABAA/BIEbZDK840M/s400/P1010283.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386324812907136642" border="0" /></a>အား ! လူေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။ ဘာေတြ ဝယ္ေနၾကတာပါလိမ့္ ???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-7115695837430206236?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-22877238607365982312009-09-25T13:31:00.001+08:002009-09-25T13:36:04.864+08:00သမီးေလးေရ........ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ျခေသ့ၤေဖေဖ နဲ႕ ျခေသ့ၤေမေမတို႕ ဟာ အလြန္ေသးငယ္ျပီး တိုးတက္ေနတဲ့ ျခေသၤ့တိုင္းျပည္ေလးဆီကို အစာေရစာ ရွာဖို႕ထြက္လာၾကသတဲ့။.. သူတို႕ရဲ့ မူလေနရာက အခုေရာက္ေနတဲ့ ကြၽန္းရဲ့ေျမာက္ဘက္မွာ ရွိတဲ့ ပုံသဏၭန္အလြန္လွပတဲ့ တိုင္းျပည္ၾကီး ေပါ့ကြယ္..... ျခေသ့ၤေဖေဖ နဲ႕ ေမေမတို႕က အဲဒီတိုင္းျပည္ၾကီးရဲ့ ေျမာက္ပိုင္းေတာအုပ္ေတြကေပါ့ ............<br /><br />သူတို႕ေတြ ငယ္ငယ္ကအဲဒီေတာအုပ္ထဲမွာ ျခေသၤ့တို႕တပ္အပ္တဲ့ အတတ္ပညာေတြကို ေန႕စဥ္သင္ယူရ သတဲ့။ အဲဒီေတာအုပ္ အနီးမွာ အလြန္ျမင့္မားျပီး ညိဳ႕မိႈင္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြလဲ ရွိသတဲ့။ တိုင္းျပည္ၾကီးရဲ့ အလြန္အေရးပါတဲ့ ပင္မျမစ္ၾကီးစတင္ ျဖစ္တည္ရာ ျမစ္ေသးေသးေလး ႏွစ္စင္းကလဲ အဲဒီ ေဒသမွာ ေပါင္းစံုျဖစ္တည္သတဲ့။ ဥတုရာသီ ကလည္း သုံးမ်ိဳးသုံးလီ ပီပီျပင္ျပင္ရွိ သတဲ့။ အစာေရစာေတြကလဲ သဘာဝေၾကာင့္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႕ အလြန္ပဲ အရသာရွိျပီး ခ်ိဳသတဲ့ကြယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႕ေတြ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အဲဒီေတာအုပ္ၾကီးထဲမွာ အလြန္ေပ်ာ္ေမြ႔ၾက သတဲ့......<br /><br /><br />တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ အရြယ္ေရာက္လာၾကေတာ့ သူတို႕ေတြ သင္ယူရမဲ႔ အတတ္ပညာက အဲဒီေတာအုပ္ၾကီးမွာ သင္ေပးမဲ့ သူမရွိေတာ့ သူတို႕ေတြက တိုင္းျပည္ၾကီးရဲ့ ေနျပည္ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ ျခေသၤ့တကၠသိုလ္ မွာပညာဆက္သင္ဖို႕ အဲဒီေတာအုပ္ၾကီးကို စြန္႕ခြါခဲ့ၾက ေတာ့သတဲ့။ ဪ.. သမီးေလးရယ္ .. ေနျပည္ေတာ္ဆိုတာ စီးပြါးေရး ၊လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ့ေန တဲ့ အခ်က္အခ်ာ က်ျပီး စည္ကားေနတဲ့ ဗဟို ျမိဳ႔ၾကီးကိုေခၚတာေပါ့ကြယ္။ အစပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႕ေတြ က ေနျပည္ေတာ္မွာ မေပ်ာ္ဘူးတဲ့ ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီက ျခေသၤ့ေတြ ျပဳမႈေျပာဆိုပုံနဲ႕ ေျမာက္ပိုင္းက ျခေသၤ့ေတြ ျပဳမႈေျပာဆိုပုံ ကမတူလို႕တဲ့။ ျပီးေတာ့ အစာေရစာေတြကလဲ မတူေတာ့သူတို႕ေတြ စိတ္ညစ္တာေပါ့ ကြယ္။ ဒါေပမဲ့ ျခေသၤ့တို႕တပ္အပ္တဲ့ အတတ္ပညာေတြကို အဆုံးထိ သင္ယူမယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့ သူတို႕က သည္းခံျပီး ေနရင္းကေန တေျဖးေျဖးနဲ႕ ေနသားက်လာ သတဲ့..................<br /><br />သူတို႕ ျခေသၤ့တကၠသိုလ္ မွာ ပညာသင္ေနခ်ိန္မွာ ဘဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျခေသၤ့ေတြက တိုင္းျပည္ၾကီးရဲ့ ေတာင္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ ျခေသၤ့ကြၽန္း ေသးေသးဆီကို တစတစနဲ႕ ေျပာင္းေရႊ့ကုန္ၾက သတဲ့။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီျခေသၤ့ကြၽန္း ေသးေသးဟာ အလွ်င္အျမန္တိုးတက္လာျပီး သူတို႕ကြၽန္းက ျခေသၤ့တကၠသိုလ္ ရဲ့ ပညာက ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ တျခားျခေသၤ့ေတြနဲ႕ ယွဥ္ျပိဳင္သတ္ပုပ္ ႏိုင္သတဲ့.........................<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ျခေသ့ၤေဖေဖ နဲ႕ ျခေသ့ၤေမေမတို႕ကလဲ အဲလိုပညာ အရည္အခ်င္းေတြ ရခ်င္ေတာ့ ျခေသၤ့ကြၽန္းဆီကို ထြက္လာၾကသတဲ့။ ေရာက္စကေတာ့ သူတို႕ေပ်ာ္တာေပါ့ မျမင္ဘူးတာေတြ ျမင္ရတယ္ ၊ သူတို႕ အရင္က မစားဘူးတာေတြ စားရလို႕ေပါ့ကြယ္။ ျပီးေတာ့ ျခေသၤ့ကြၽန္းက ျခေသၤ့ေတြက သူတို႕တိုင္းျပည္က ျခေသၤ့ေတြထက္ အေရာင္အေသြးပိုျပီးေတာက္ပၾက သတဲ့။ဒါေပမယ့္ သူတို႕သတိျပဳမိတဲ့ အခ်က္က ဒီက ျခေသၤ့ေတြက အလြန္တရာ အတၲၾကီးျပီး တကိုယ္ေကာင္းလဲ ဆန္ၾကတယ္။ ဂါရဝ တရား မရွိသလို တေကာင္နဲ႕ တေကာင္ ႐ိုင္းပင္း ရင္းႏွီးမႈလဲ မရွိၾကျပန္ဘူး။ အစာေရစာအတြက္ဆိုရင္ တေကာင္နဲ႕ တေကာင္ ရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ခိုက္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေတြကို ေတြ႔ၾကံုရတဲ့ အခါမွာေတာ့ ျခေသ့ၤေဖေဖ နဲ႕ ျခေသ့ၤေမေမ တို႕ဟာ အရမ္းကို စိတ္ပ်က္မိၾက သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ ႏွစ္ေကာင္ဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ မျပည့္ေသးတဲ့ အတြက္ အဲဒီကြၽန္းေလးမွာပဲဆက္ျပီး ေသာင္တင္ေနရ သတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ ေနလာရင္း အဲဒီ ျခေသၤ့ကြၽန္းေလး ေပၚမွာပဲ ျခေသၤ့မီးမီးေလးကို ေမြးလုိက္သတဲ့........<br /><br />သူတို႕ႏွစ္ေကာင္ ဟာ ျခေသၤ့မီးမီးေလး ကိုရတဲ့အတြက္ အရမ္းကိုေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာေပါ့ကြယ္။ ျခေသၤ့မီးမီးေလး အတြက္ အရင္ကထက္ အစာေရစာ ပိုျပီးရွာရေတာ့မယ္လို႕ သူတို႕ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျခေသ့ၤေဖေဖ နဲ႕ ျခေသ့ၤေမေမ ဟာ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားၾကတာေပါ့ကြယ္။ ျခေသ့ၤေမေမ ဟာ ျခေသၤ့မီးမီးေလး ရလာေတာ့ သူ႕ရဲ့ နဂိုတိုင္းျပည္ၾကီးရဲ့ ေျမာက္ပိုင္းက ေတာအုပ္ၾကီးကို အလြန္ပဲ သတိရလာ ျပီး အဲဒီမွာက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕ရဲ့ အမ်ိဳးေတြ ကို ျခေသၤ့မီးမီးေလး နဲ႕ေတြ႕ေပးခ်င္လာတာေပါ့ကြယ္...............<br />ျပီးေတာ့ သူငယ္ငယ္က ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားခဲ့တဲ့ သဘာ၀တရားေတြ ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ့ ေတာအုပ္ၾကီးထဲမွာ သူ႕ရဲ့ ျခေသၤ့မီးမီးေလး ကိုတခါေလာက္ ေျပးလႊားျပီး သဘာ၀ရဲ့ လွပမႈေတြ နဲ႕ အရသာကို ခံစားဖူးေစခ်င္ လာသတဲ့...............................<br /><br />ဒါေပမယ႔္ ျခေသ့ၤေမေမဟာ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ေတြကလဲ မျပည့္ေသးေတာ့ ျခေသၤ့ကြၽန္းေသးေသး ဆီမွာပဲ ပညာဆက္သင္ေနျပီး ျခေသၤ့မီးမီးေလးကိုထိန္းေၾကာင္းေနတာေပါ့ကြယ္။ တေန႕ေန႕က်ရင္ေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ ေတာအုပ္ၾကီးဆီကို ျခေသၤ့မီးမီးေလး ကိုတေခါက္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္ေခၚသြားမယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ထား ရင္း ျခေသၤ့ကြၽန္းေသးေသး ဆီမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး သူ႕ရဲ့မိသားစု နဲ႕ အတူ ေန ထိုင ္ေန ေလ ေတာ့ သတဲ့ကြယ္။ <br /><br /><div style="text-align: center;"><img goomoji="ezweb_ne_jp.1C1" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="https://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.1C1" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.1C1" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="https://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.1C1" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.1C1" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="https://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.1C1" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.1C1" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="https://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.1C1" /><img goomoji="ezweb_ne_jp.1C1" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="https://mail.google.com/mail/e/ezweb_ne_jp.1C1" /><br /></div><br />**(သမီးေလးၾကီးလာတဲ့ အခါ ဒီပုံျပင္ေလးဟာ သမီးေလးရဲ့ အၾကိဳက္ဆုံး အိပ္ရာဝင္ ပုံျပင္ ျဖစ္လာမယ္ လို႕ ယုံၾကည္မိပါတယ္။) **<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1036309620367789750-2287723860736598231?l=queensandi.blogspot.com' alt='' /></div>The Queenhttp://www.blogger.com/profile/17046960376404376692noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1036309620367789750.post-14994639566688407722009-09-24T09:08:00.005+08:002011-11-14T13:24:55.028+08:00ည ၁၀ နာရီခြဲခန္႕။<br /><br />အေနာက္ဘက္ကို တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ့ ရထားေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ျပီး စီးလာတဲ့ ကြၽန္မ ခါတိုင္းလို ေတြးခ်င္တာေတြး ျပီး မေနႏိုင္။ ေဒါက္ဖိနပ္ ေပၚဖိရပ္ထားတဲ့ ကြၽန္မရဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ဟာ ခါတိုင္းထက္ ပိုျပီး ေလးေန ကာ ေျခဖိေႏွာင့္ ေပၚသက္ေရာက္ လာတဲ့ ထို အေလးခ်ိန္ ကိုမခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာသည္။<br /><br />"ေတာက္ ! ဒီေန႕မွ ဖိနပ္အသစ္ စီးလာမိတယ္။" ကိုယ္ ကို ကိုယ္ မေက်မခ်မ္း ေရရၢတ္လုိက္ရင္း လက္ထဲ ဆြဲလာတဲ့ 3/4kg ေလာက္ ေလးတဲ့ ကြၽန္မရဲ့ စာအုပ္ထည့္ထားတဲ့အိတ္ ကို လက္ေျပာင္းကိုင္ လုိက္ကာ ကြၽန္မရပ္ ေနတဲ့ ေရွ႕တည္႔တည့္ က ထိုင္ခံု ျမန္ျမန္ လၢတ္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေန မိသည္။<br /><br />ညေန 5:30 ကရုံးဆင္းေတာ့ Class ခ်ိန္ 6:45 အမွီေျပးရသည္ ။ ညေနစာကို စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္စားဖို႕အခ်ိန္မရွိ။ ကိုယ္ကလည္း အစားကို ကတုိက္ကရုိက္ မစားတတ္ေတာ့ ေကာ္ဖီ တခြက္ နဲ႕ေပါင္မုန္႕တလုံး သာ ျမန္ျမန္ ျမိဳခ်ရင္း စာသင္ခ်ိန္ 3 နာရီ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ရသည္။ ေန႕လည္စာ ကိုလဲ ေကာင္းေကာင္းမစားထားေတာ့ လူတကိုယ္လုံး အားမရွိသလို ႏႈံးခ်ိခ်ိ။ ေသာက္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီျပင္းျပင္း ရဲ့တန္ခိုးေၾကာင့္ ရင္ထဲ တလွပ္လွပ္။ ေခြၽးစီးအနည္းငယ္ ျပန္လာကာ နားထဲက ေလေတြ ထြက္ေနသလိုခံစား မိေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ေတာ္ေတာ္အားနည္းေနျပီ လို႕ သတိထားမိလုိက္တယ္ ။<br /><br />"အိုးး.... ဒီေန႕မွ လူေတြက စကားမ်ားလိုက္တာ" ။ ကြၽန္မစီးလာတဲ့ အတြဲက လူေတြ ႂကြက္ႂကြက္ညံ ေအာင္ အလုအယက္ စကားေျပာေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ အုပ္စုက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ က်ေတာ့ သက္ၾကီးပိုင္း ေတြ၊ အလုပ္ျပန္တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကလဲ အလာပ သလာပ၊ အလုပ္သမား တသိုက္ကလဲ သူတို႕ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ မ်ား ခုေန က်ားဝင္ဆြဲသြားရင္ေတာင္ သတိမထားႏိုင္ေအာင္ အလုအယက္ ေရပက္မဝင္ ေျပာေနၾကေတာ့ အသံေတြ လုံးေထြးျပီး နားေတြအူ လာသည္။<br />နားၾကပ္တပ္ ျပီးသီခ်င္းနားေထာင္ရေအာင္ လဲ ဖုန္းက ဘက္ထရီမရွိေတာ့ ပဲ shut down ျဖစ္ေနျပီ။<br /><br />ေျခေထာက္ကနာ ၊ အိတ္က ေလး ၊ နား က မခ်မ္းသာ ။ ထို ဒုကၡမ်ိဳးစုံကို က်ိတ္မိွတ္ သယ္ပိုးရင္း ကြၽန္မေရွ႕တည့္တည့္က ခုံ ကို ဒုတိယအၾကိမ္ မ်က္ေစာင္းထိုးမိျပန္သည္။တစ္ ဘူတာ၊ ႏွစ္ဘူတာ။ မဆင္းေသး။ ကြၽန္မေဘးမွာက အသက္ ၄၀ နီးပါး အိႏၵိယ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ ရႊ႔ံ ေပေနတဲ့ Safety shoes နဲ႕ ေခြၽးနံ႔လိႈင္ေနတဲ့ သေကၤတ ေၾကာင္႔ အလုပ္သိမ္းျပီး အိမ္ျပန္ပံုရသည္ လို႕ေကာက္ခ်က္ခ်မိ သည္။ သူလဲ ပဲ ပင္ပန္းျပီး ထိုင္ခ်င္ေနပုံ ရသည္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ေရွ႕က လူ လဲ မဆင္း၊ ကြၽန္မေရွ႕ က အဘြားၾကီးလဲ မဆင္း။<br /><br />"သုံး ဘူတာ ~~~ ေလး ဘူတာ " ေျမာက္ မွာ ေတာ့ ထို အိႏၵိယ အမ်ိဳးသား ေရွ႕က လူကဆင္း ဖို႕ျပင္သည္။ သူလဲ ထိုင္ရေတာ့မယ္ဆို ျပီး ဝမ္းသာသြားပံု ရသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ေရွ႕ ကလူ ထသြားတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ အေျခအေနက ကြၽန္မထင္ထားသလို မဟုတ္။ ကြၽန္မေရွ႕က အဘြား ၾကီးက ဖ်တ္ကနဲ ထိုလြတ္သြားတဲ့ ခံုဘက္ ကိုေရႊ႕လိုက္ကာ သူမေနရာ မွာ ကြၽန္မကိုထိုင္ ဖို႕ ေခၚသည္။<br /><br /><br />" အိုး.. ဒါ Discriminate လုပ္တာပဲ" လို႕ဦးေႏွာက္က Alert ျပသည္။ ကြၽန္မသာ ထို လူေနရာမွာဆိုရင္ ခံျပင္းမိ မည္ မွာ အမွန္ ။ သ ူရထိုက္တဲ့ အခြင့္ အေရးကို အဲလို အလုပ္ခံရတာ မတရား ဘူးလို႕ ေတြးမိျပီး ရုတ္တရက္ ကြၽန္မေျခ လွမ္းေတြ ေရႊ႕မရ။ အဘြား ၾကီးက ထိုင္ဖို႕ ဒုတိယအၾကိမ္ေခၚျပန္သည္။ သူမမ်က္ႏွာ ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပကတ။ိ အေရာင္ေတြရွိမေန။ ကြၽန္မကို ထိုင္ဖို႕ ေခၚေနေတာ့ ထိုအမ်ိဳးသား သားက တဖက္ကို မ်က္ႏွာ လႊဲေနသည္။ ဘာလုပ္ရမလဲ ေနာက္တၾကိမ္ မစဥ္းစားရ ေသးခင္မွာ ကြၽန္မ က ထိုထိုင္ခုံ မွာထိုင္ျပီးသားျဖစ္ေနျပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;"> ************** <br /></div><br />ထို ထိုင္ခုံေပၚထိုင္ ျပီးတာနဲ႕ ကြၽန္မသည္ ထိုအမ်ိဳးသားရဲ့ မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့။ ကြၽန္မရဲ့ ကိုယ္ခႏၵာသည္ ခါတိုင္းထက္ ပိုျပီးက်ံု႕ေနကာ ထိုင္ခုံေပၚ ထိုင္ေနတယ္လို႕မခံစားရပဲ ေလထဲေျမာက္တက္ေနသလို။ ေသခ်ာတာက ကြၽန္မမ်က္ႏွာ သည္ ထိုအခ်ိန္မွာ ရွက္ရြံ႔မႈ ေၾကာင္႔ သိမ္ငယ္ေနမွာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္မရသင့္တဲ့ အခ